ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αχαΐα:Το «παγωμένο» πρόσωπο της φρίκης

Αχαΐα:Το «παγωμένο» πρόσωπο της φρίκης



Στα "χίλια πρόσωπα της Αντιγόνης" μια Καλαβρυτινή μάνα αφηγείται στην ταξιδιώτισσα Σαρλότ Ντελμπό το γεγονός της μαζικής εκτέλεσης των ανδρών και τον αγώνα των γυναικών που επέζησαν να θάψουν τους νεκρούς τους.
Η Ντελμπό στο κείμενο που γράφηκε το 1979 και ενσωματώθηκε στο βιβλίο της "Η μνήμη και οι μέρες" το 1985, σχολιάζει τη σχέση μνήμης και ιστορίας, υπογραμμίζοντας τη χρονικότητα της τραυματικής εμπειρίας. Οι τελευταίες φράσεις του κειμένου είναι χαρακτηριστικές: «Αντίο, ταξιδιώτη. Όταν θα διασχίζεις το χωριό για να πάρεις το δρόμο της επιστροφής σπίτι σου, κοίτα το ρολόι της πλατείας. Η ώρα που δείχνει το ρολόι είναι η ώρα που συνέβη το κακό εκείνη την ημέρα. Κάτι στο μηχανισμό του ρολογιού έσπασε με τον πρώτο πυροβολισμό. Δεν το επισκευάσαμε. Είναι σταματημένο την ώρα που έδειχνε εκείνη τη μέρα».
Η Σαρλότ Ντελμπό γεννήθηκε το 1913 στο Βινιώ-συρ-Σαιν στη Γαλλία και βρίσκεται στη Νότια Αμερική εργαζόμενη στον θίασο του σκηνοθέτη και ηθοποιού Λουί Ζουβέ όταν η Γαλλία καταλαμβάνεται από τα γερμανικά στρατεύματα. Περνάει στην Αντίσταση συλλαμβάνεται το 1942 και το 1943 οδηγείται στο Άουσβιτς. Το βασικό της έργο εκδόθηκε το 1985 επειδή ήθελε, όπως έλεγε η ίδια, να υποστεί τη δοκιμασία του χρόνου ώστε να μην παραποιηθεί η μεγαλύτερη τραγωδία της ανθρωπότητας.
Όπως σχολιάζει η Ντελμπό στα "χίλια πρόσωπα της Αντιγόνης", 'το Άουσβιτς είναι εκεί αναλλοίωτο, συγκεκριμένο, αλλά περιτυλιγμένο στο δέρμα της μνήμης, ένα αδιαπέραστο δέρμα, που το απομονώνει από τον παρόντα εαυτό μου'.
Παράλληλα με την ιστορία και τη μνήμη ενός αποτρόπαιου γεγονότος, όπως είναι η καταστροφή των Καλαβρύτων, η Ντελμπό υπογραμμίζει στο ίδιο κείμενο, και μάλιστα με όρους αρχαίας τραγωδίας, ότι η ουσιώδης διάκριση μιας γενοκτονίας από ένα μαζικό θάνατο δεν είναι το πλήθος των νεκρών ή η έκταση της καταστροφής, αλλά η διάλυση και εξαφάνιση της κοινωνικής οργάνωσης ενός πληθυσμού.
«Θυμάσαι το Βασίλη το σιδερά, πόσο γρήγορα μπορούσε να ισιώσει ένα υνί! Και τον Κώστα τον ξυλουργό, πόσο γρήγορα μπορούσε να μετατρέψει έναν κορμό δένδρου σε ξύλινο δοκάρι με το σκεπάρνι του; Και πόσο καλό γινόταν το δοκάρι!». Αυτοί που μάθαιναν τις δεξιότητες των μαστόρων, οι βοηθοί, που θα αναλάμβαναν τις δουλειές όταν οι μάστορες θα αποσύρονταν απ' τη δουλειά, όλοι τους βρήκαν το θάνατο μαζί, την ίδια στιγμή» γράφει.
Το έργο της είναι γνωστό μόνο σε έναν περιορισμένο κύκλο ιστορικών.







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 14:36]  Καλαβρυτινοί γόνοι - Εξοχοι...
[χθες 14:40]  Τα Καλάβρυτα τίμησαν τη βασιλόπιτα...
[χθες 09:51]  Ασφαλές το βουνό - Ανοιχτό...
[χθες 15:45]  Ι.Μ. Αγίου Αθανασίου Φιλίων: Κουρά...
[χθες 10:29]  Ελεγχόμενες εκρήξεις για τη...
[χθες 19:37]  Διαβάστε σήμερα στο 4σέλιδο ένθετο...
[χθες 14:14]  «Χιονοστιβάδα» οι διαμαρτυρίες στα...
[χθες 13:49]  Νέα ψυχρή εισβολή στην ορεινή...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:18:27]