Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 14:20      7°-17° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Θάνος Αθανασόπουλος μιλάει στην «ΠτΚ»: «Δεν ξέρω αν έχω χιούμορ, πάντως μ΄ αρέσει η ειρωνεία»

Ο Θάνος Αθανασόπουλος μιλάει στην «ΠτΚ»: «Δεν ξέρω αν έχω χιούμορ, πάντως μ΄ αρέσει η ειρωνεία»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ζει μόνιμα στην Ολλανδία, είναι μουσικός της τζαζ, καθηγητής σαξοφώνου και πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα με «Τα Χρυσόψαρα» και άλλα 49 ανεκδιηγήματα» (εκδ. Πικραμένος). Ο Θάνος Αθανασόπουλος μιλάει στην «ΠτΚ» για το βιβλίο του και τον αυτοσχεδιασμό, συστήνει τον συγγραφικό του εαυτό, συγκρίνει Ελληνες-Ολλανδούς.
«Τα Χρυσόψαρα» είναι η πρώτη σας εμφάνιση στη λογοτεχνία. Πότε ξεκίνησε, το φλερτ με το γράψιμο;
Γράφω από παιδάκι. Την πρώτη μου ιστορία την έγραψα στην Τετάρτη δημοτικού, αν θυμάμαι καλά τώρα... Ηταν ένα ευθυμογράφημα για τη Θεσσαλονίκη, επηρεασμένο από κάποια δοκίμια του Ψαθά που είχα διαβάσει και μου έκαναν τρομερή εντύπωση. Γενικά αγαπούσα πολύ τα βιβλία από μικρός και όταν διάβαζα κάτι που μου άρεσε πολύ, προσπαθούσα να γράψω κι εγώ, μιμούμενος το στυλ. Εχω γράψει στην εφηβεία πάρα πολλά διηγήματα, αλλά έχω ξεκινήσει ανεπιτυχώς και τουλάχιστον 4 μυθιστορήματα. Αργότερα σταμάτησα εντελώς να γράφω, ή σχεδόν εντελώς, για κάποια χρόνια, απορροφημένος από τη μουσική και ξανάρχισα περίπου το 2010, όταν γνώρισα, μέσω των σόσιαλ μίντια και κάποιους άλλους γραφιάδες -ας το πούμε έτσι- και φτιάξαμε μια ωραία λογοτεχνική ομάδα, όπου συμμετείχαμε αρκετοί. Ηταν πολύ ωραία και συνεχίζει να είναι, ακόμα γράφω στην ομάδα, αν και οι περισσότεροι δεν αγοράσανε το βιβλίο μου γιατί τις ιστορίες τις είχανε διαβάσει, λέει, και κάτι τέτοια...

Η παρουσία των ζώων υπάρχει σε αρκετές ιστορίες σας. Πρωταγωνιστές, όμως, κατά πώς φαίνεται από τον τίτλο, χρίσατε τα χρυσόψαρα. Τι σας έκανε να βάλετε τα αξιολάτρευτα, έγκλειστα στη γυάλα τους ψαράκια, να φιλοσοφούν;
Μ' άρεσε η ιδέα του χρυσόψαρου φιλόσοφου. Είναι μια αναλογία σε κλίμακα, της ικανότητάς μας να κατανοήσουμε. Οπως ο άνθρωπος, περιορισμένος στις τρεις διαστάσεις που μπορεί να αντιληφθεί, προσπαθεί να καταλάβει τα πράγματα, έτσι και τα χρυσόψαρα στην ιστορία, από το περιορισμένο περιβάλλον τους, κάνουν εικασίες για την συμπαντική πραγματικότητα. Επίσης, μου άρεσε πολύ το αδιέξοδο, τρομερές ιδέες να είναι καταδικασμένες να ξεχαστούνε μετά από μερικά δευτερόλεπτα. Αν και, απ΄ όσο ξέρω, είναι αστικός μύθος η μνήμη τριών δευτερολέπτων των χρυσόψαρων και δεν ισχύει στην πραγματικότητα, παρόλα αυτά το χρησιμοποίησα γιατί με βόλευε πάρα πολύ.

«Αμα δεν έχεις τι να πεις, άμα δεν έχεις φινάλε έτοιμο, γιατί ξεκινάς ιστορίες;». Με αυτή την καταληκτική φράση της πρώτης σας ιστορίας «Το μονόφθαλμο λούτρινο», μοιάζει να θέλετε να ξεκαθαρίσετε ευθύς εξαρχής πώς είναι καμωμένα τα 50 ανεκδιηγήματα (ή άλλως ανεκδιήγητα διηγήματα) σας. Συστήστε μας τον συγγραφικό σας εαυτό.
Ναι, οι ιστορίες μου πάσχουν λίγο στα φινάλε, ίσως θα πει κάποιος. Δεν μπορώ τα επιμύθια και τα μεγάλα νοήματα. Δεν θεωρώ ότι η λογοτεχνία πρέπει σώνει και καλά να διδάξει κάτι. Πολλές ιστορίες είναι απλά το χτίσιμο μιας ατμόσφαιρας. Στόχος μου είναι να πω όσο περισσότερα γίνεται με λιγότερες λέξεις. Να βάλω τον αναγνώστη στο κλίμα. Να περιγράψω μια κατάσταση, γνωστή, χωρίς να την ονοματίσω και χωρίς να την κρίνω. Ετσι κάπως σαν να δείχνω κάτι και από μια άλλη οπτική. Δεν νιώθω ότι κανένας χρειάζεται μαθήματα ή τη δικιά μου γνώμη πάνω στα πράγματα. Γι' αυτό την κρατάω για τον εαυτό μου και απλά προσπαθώ να γράψω μια ιστορία καλά. Νομίζω έτσι θα συνόψιζα τον συγγραφικό μου εαυτό. Κάποιος που προσπαθεί να γράψει μια ιστορία καλά. Ή καλούτσικα έστω. Με έναν τρόπο δηλαδή που θα κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Δεν γράφω γιατί έχω κάτι συγκεκριμένο να πω, ένα μήνυμα να περάσω. Αλλωστε στις 100 χιλιάδες λέξεις και πλέον που έχει ένα βιβλίο, ε, πόσα να πεις πια;

Είστε μουσικός και καθηγητής σαξοφώνου. Αυτοσχεδιασμός στην τζαζ και αυτοσχεδιασμός στο γράψιμο πού συναντώνται και πού διαφέρουν;
Εχουν πάρα πολλά κοινά. Κατ' αρχάς δεν πληρώνουν σχεδόν τίποτα. Πολλές από τις ιστορίες μου είναι καθαρά αυτοσχεδιασμοί. Ξεκινάω δηλαδή χωρίς να έχω ιδέα που θα καταλήξω. Αφήνω τις λέξεις να με πάνε μόνες τους, από την μία στην επόμενη. Βέβαια, αυτό το είδος των ιστοριών δεν καταλήγουν πάντα κάπου, αλλά μερικές καταλήγουν να είναι καλύτερες από τις προσχεδιασμένες. Γενικά εκτός που γράφω, σβήνω και πολύ....
Με τον αυτοσχεδιασμό στη ζωή, πώς τα πάτε;
Αν δεν τα πας καλά με τον αυτοσχεδιασμό στη ζωή, μάλλον είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανεξέλεγκτο και απρόβλεπτο. Πρέπει να μάθεις να προσαρμόζεσαι κάθε φορά και να είσαι έτοιμος να αλλάξεις πορεία την κάθε στιγμή. Αν θα τα πας καλά τελικά, ούτε είναι στο χέρι σου εντελώς, αλλά δεν κρίνεται και παρά μόνο στο τέλος. Στο χειροκρότημα. Και εδώ που τα λέμε, δεν έχω ακούσει πολλές φορές χειροκροτήματα σε κηδεία. Τέλος πάντων.


Ο «αγιασμός» είναι, όπως σημειώνετε, αληθινή ιστορία. Το «κλικ» για τη γέννηση των ιστοριών σας, προέρχεται από την πραγματικότητα ή η φαντασία συνήθως;
Ο αγιασμός είναι η μόνη πραγματική ιστορία. Και ο Πέπε, ως ένα βαθμό. Κάποιες ιστορίες, όπως οι εργατικές, που έχω μέσα, είναι βασισμένες σε κάποια βιώματα, αλλά δεν είναι πραγματικές. Γενικά δεν με ενδιαφέρει να αποτυπώσω γεγονότα, μια ενδιαφέρουσα ιστορία θέλω να πω. Είναι πολλές οι φορές βέβαια που κάποιο πραγματικό γεγονός γίνεται η αιτία που γράφω μια ιστορία, τις περισσότερες φορές έτσι γίνεται, αλλά αυτό το χρησιμοποιώ απλά ως αφετηρία. Τα υπόλοιπα είναι γεννήματα μιας νοσηρής φαντασίας.
Η γυναίκα-σύντροφος εμφανίζεται συχνά-πυκνά στις ιστορίες σας, με διαφορετικό πάντα πρόσωπο. Γιατί Λίτσα;
Εντελώς τυχαία. Δεν υπάρχει καμία Λίτσα στη ζωή μου. Απλά η Λίτσα εμφανίστηκε σε μια ιστορία, στην ομάδα που σας προανέφερα κι από κει και πέρα, επέστρεφε σε κάθε ιστορία. Ηταν ένα εσωτερικό αστείο για αυτούς που παρακολουθούσαν την ομάδα. Εγινε η μούσα μου.


Οι Ολλανδοί, οι Ελληνες και ο... Αυτιάς

Οι ιστορίες σας προκαλούν μεν το γέλιο, αλλά τριβελίζουν και τη σκέψη -Οι διασταυρώσεις των σκύλων, Το χρονικό μιας καριέρας, Το φέρετρο, Κυριάκος, Ψάρι, Γκρχαγκρχγκ- για να αναφέρω μόνο μερικές. Τι ρόλο παίζει στην καθημερινότητά σας το χιούμορ;
Δεν ξέρω αν έχω χιούμορ. Γενικά δεν είμαι ο τύπος ο πλακατζής που θα δώσει τον ρυθμό σε παρέες κ.τ.λ. Είμαι μάλλον χαμηλών τόνων και προτιμώ ανθρώπους που παίρνουν αυτοί την πρωτοβουλία στο θέμα συζήτησης γιατί μου πάει περισσότερο ο ρόλος του σχολιαστή. Αυτό που μου αρέσει και το χρησιμοποιώ στο γράψιμο είναι η ειρωνεία. Μου αρέσει να αντιστρέφω τα πράγματα και να δείχνω την ασημαντότητα πολύ σημαντικών πραγμάτων για παράδειγμα. Ή να δίνω τεράστια βαρύτητα σε κάτι πολύ ελαφρύ.

Είστε μόνιμος κάτοικος Ολλανδίας. Ποια τα συν και τα πλην της εκεί ζωής, κατ' εσάς;
Η Ολλανδία είναι καταπληκτική χώρα για να μένεις, απ' όλες τις απόψεις. Κρατική πρόνοια, οργάνωση, ευκαιρίες... Είναι μες το κέντρο της Ευρώπης όλα είναι καταπληκτικά. Το μόνο κακό είναι που δεν είναι η δικιά μου χώρα. Και όσα χρόνια και να περάσουν εγώ θα είμαι πάντα ξένος εδώ.

Κάθε φορά που επιστρέφετε στην Ελλάδα, πώς τη βλέπετε; Τι σας στεναχωρεί, τι σας θυμώνει, τι σας λείπει;
Ας μην αρχίσουμε με το τι με στεναχωρεί και με θυμώνει γιατί θα το πάμε μακριά. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που έχει δεινοπαθήσει πάρα πολύ στην ιστορία της και η κατάσταση η σημερινή είναι τραγική πραγματικά, χωρίς να βλέπω και καμιά βελτίωση στον ορίζοντα. Παρ΄όλα αυτά θα προτιμούσα να μένω στην Ελλάδα, καθαρά επειδή συγκυριακά, έτυχε κι εγώ να γεννηθώ Ελληνας. Το εξωτερικό έχει μια μοναξιά. Μου λείπει η επικοινωνία με ανθρώπους που σε καταλαβαίνουν μόνο και μόνο επειδή μοιράζεστε το ίδιο πολιτιστικό υπόβαθρο. Για κανέναν άλλο λόγο. Δεν είναι καλύτεροι οι Ελληνες από τους Ολλανδούς. Απλά έχουν ακούσει τα ίδια τραγούδια με εμένα, έχουμε πάει στα ίδια σχολεία, έχουν δει τα ίδια σίριαλ, ξέρουν τι θα πει Παύλος Σιδηρόπουλος, ΠΑΟΚ, Γιώργος Αυτιάς, Λιακόπουλος. Αμα δεν ξέρει ο άλλος Γιώργο Αυτιά και Λιακόπουλο, τι να πεις μαζί του; Τι να συζητήσεις;

Τα «Χρυσόψαρά» σας έχουν προκαλέσει αίσθηση. Τι σημαίνει αυτό για εσάς;
Ε, τι να πω; Δεν ξέρω. Εχουν προκαλέσει μεγάλη αίσθηση; Αν είναι αλήθεια, χαίρομαι πολύ βέβαια. Αλλά είναι και δυσβάσταχτο γιατί μάλλον θα πρέπει να κάτσω να γράψω κι άλλο τώρα. Και χωρίς το άλλοθι της πρώτης φοράς. Την υπέροχη δικαιολογία που είχα στα χρυσόψαρα «εγώ αυτά τα έγραψα για την πλάκα μου». Θα δείξει...






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 22:30]  Ο Αλέξης Πανσέληνος στην «ΠτΚ»:...
[χθες 19:40]  Την Πέμπτη παρουσιάζεται το βιβλίο...
[χθες 22:14]  Ο Στέφανος Ξενάκης στην «ΠτΚ»: «Ο...
[χθες 20:03]  Η Πηνελόπη Τσούνη μιλάει στην «Π»...
[χθες 15:22]  Πάτρα:Η ποιητική συλλογή της...
[χθες 22:53]  Παρουσίαση του λευκώματος του Αρη...
[χθες 22:29]  Παρουσιάζεται η ποιητική συλλογή...
[χθες 22:13]  Η Λίλα Κονομάρα στην «ΠτΚ»: «Μνήμη...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [14:20:28]