Τρίτη 23 Οκτωβρίου 22:15      13°-19° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Δημήτρης Κάββουρας στην «ΠτΚ»: «Κάθε μέρα, έχω μια συνάντηση με τη ζωή»

Ο Δημήτρης Κάββουρας στην «ΠτΚ»: «Κάθε μέρα, έχω μια συνάντηση με τη ζωή»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Τι κι αν έχει περάσει τα 80; To φως της νιότης παραμένει μέσα του άσβεστο και η σκέψη του καλπάζει σε απέραντες εκτάσεις, ρουφώντας κάθε στιγμή της ζωής, για να μεταδώσει, στη συνέχεια στο χέρι του, βιώματα κι εντυπώσεις που γίνονται ποίηση. Ο συμπολίτης ποιητής-πεζογράφος Δημήτρης Κάββουρας, με αφορμή το «Κάτι από το τίποτα», το νέο του βιβλίο από τις εκδόσεις Πικραμένος, μιλάει στην «ΠτΚ» για την ποίηση, τη ζωγραφική, τη γοητεία της δημιουργίας.
Τελευταία σας «δουλειά» ένα βιβλιαράκι 63 σελίδων υπό τον τίτλο «Κάτι από το τίποτα», με στοχασμούς και αφορισμούς με την υπογραφή σας. Πότε «γεννήθηκαν» αυτά τα κείμενα;
Τα κείμενα αυτά έχουν γραφτεί σε διάστημα πολλών ετών, όχι κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο και δεν αποτελούν απόσπασμα κανενός δικού μου κειμένου. Είναι δε ένας αυθόρμητος στοχασμός, καθώς δεν γράφτηκαν με κάποια συγκεκριμένη αφορμή. Εχει τύχει να έχω γράψει δύο στιχουργήματα μαζί, τα οποία έχουν διαφορετική θεματογραφία. Μου κάνει κι εμένα εντύπωση, ομολογώ, αυτή η αυτόματη σύλληψη.

Διαβάζοντας κανείς το «Κάτι από το τίποτα» διαπιστώνει ότι σας απασχολούν επίμονα θέματα όπως ο χρόνος, η μνήμη…
Α, ναι. Ο χρόνος και η μνήμη είναι θέματα των προσωπικών μου στοχασμών. Είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται τα περισσότερα απ' όσα έχω βιώσει. Υπάρχει ο σχετικός χρόνος, ο μετρήσιμος χρόνος και ο φιλοσοφικός χρόνος. Λέω κάπου «Αλλοι τερματίζουν πρώτοι/άλλοι τελευταίοι .μετά ο χρόνος κυλάει για όλους το ίδιο».

Την έκδοση κοσμούν σχέδιά σας. Θα μας πείτε και γι' αυτό σας το χάρισμα, που δεν είναι τόσο γνωστό;
Κατ' αρχάς δηλώνω ότι δεν είμαι ζωγράφος. Θα έλεγα ότι τα σχέδια του βιβλίου είναι έργα ενός που δεν ξέρει να ζωγραφίζει. Ολο αυτό ξεκίνησε από την αγάπη μου προς τη ζωγραφική. Από μικρός ζωγράφιζα σε τετράδια, αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι δεν είχα ταλέντο. Δεν μπορούσα να τραβήξω ούτε γραμμή, πόσω μάλλον να καταφέρω τα όσα ζητά η ζωγραφική τέχνη (την προοπτική κ.λπ.). Ενιωθα, όμως, την επιθυμία να εκφραστώ σε μορφή. Κάποτε πήρα ένα μπλοκ ζωγραφικής και τράβηξα μια γραμμή με τον χάρακα. Υστερα, αναρωτήθηκα με ποια άλλη γραμμή ή καμπύλη θα μπορούσε αυτή να συνδυαστεί. Μπορούν δύο γραμμές να δημιουργήσουν οπτική ενότητα και να αποτελέσουν αισθητικό ζητούμενο; Ετσι, άρχισα να διαπιστώνω ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένα σύνολο από μικρές γραμμές, ευθείες ή καμπύλες, αλλά για να αποτελέσουν εργο ζωγραφικής, πρέπει να υπακούν σε ένα κώδικα κανόνων αισθητικής -δεν μπορεί να είναι αυθαίρετες.

Συνεπώς θα λέγατε ότι ποίηση και ζωγραφική συνεργάζονται στο έργο σας;
Ακριβώς, όπως το λέτε. Οι δυο τέχνες αν και αποτελούν διαφορετικά στοιχεία εκφράσεως, συναντώνται αορίστως μέσα στον χρόνο. Τα σχέδια αυτά δημιουργήθηκαν ανεξάρτητα από τους στίχους που έχω γράψει. Η ιδέα της προσαρμογής τους στο κλίμα του βιβλίου ήταν της αλησμόνητης Νέλλης Βουτσινά. Οι δε συνδυασμοί που έκανε ο κ. Πικραμένος, ο εκδότης μου, είναι πολύ αρμονικοί. Η λεπτότητα, μάλιστα, της σκέψης του φαίνεται και από την επιλογή του καταληκτικού στίχου του βιβλίου: «Μπορεί να ήταν ένα τίποτα/όμως κράτησε πολύ».

«Τι πληκτική μέρα η σημερινή!/Τίποτα δεν επιθύμησα» γράφετε. Η σχέση σας με την πλήξη;
Ανύπαρκτη. Τα χαίρομαι όλα. Την καλοκαιρία, τον συννεφιασμένο καιρό, μια συνάντηση με ένα φίλο, μιαν αγάπη, κάτι από το παρελθόν… Κάθε μέρα έχω μια συνάντηση με τη ζωή. Αυτό σημαίνει ότι δεν μου λείπει τίποτα. Δεν έχω νιώσει πλήξη ποτέ στη ζωή μου. Την πλήξη τη δημιουργεί ο κορεσμός, κι εγώ τον κορεσμό δεν τον έχω νιώσει ποτέ. Γιατί διαλέγομαι με τα πάντα.


«Η ποίηση θέλει γαλήνη»

Γράφετε αδιάκοπα. Τον περασμένο Φεβρουάριο, δε στην πρώτη μετά τα επίσημα εγκαίνια, εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη Στέγη Γραμμάτων «Κωστής Παλαμάς», διαβάστηκε πρόσφατο ποίημά σας.
Ναι, το συγκεκριμένο ποίημα «Στον αστερισμό μιας γυναίκας», το είχα γράψει στα 85 μου. Δεν είχε γραφτεί γι' αυτό τον σκοπό βέβαια, αλλά όπως είπε τότε, ο εξαιρετικός φιλόλογος κ. Δρουκόπουλος «μοσχοβολάει Παλαμά». Εγραψα ακόμα ένα, φέτος. Στα συρτάρια μου υπάρχουν πολλά ανέκδοτα έργα και όχι μόνο ποίηση. Θα μπορούσα να μην είχα γράψει τίποτα, θα μπορούσα να είχα διακόψει και νωρίτερα. Δεν είναι ζήτημα αντοχής και χρόνου. Δεν γράφει κανείς, όπως λένε, για να εκτονωθεί ή για να εκφράσει τα συναισθήματά του, τις σκέψεις του, τους καημούς του. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τα έχει βιώσει αυτά. Ολοι γράφουν; Οχι, βέβαια. Η ποίηση είναι μια ιδιότης του οργανισμού, όχι, όμως, κοινή σε όλους τους ανθρώπους. Είναι η προίκα του ταλέντου.
Εχουν εκδοθεί 25 βιβλία μου, και εκκρεμότητες με την ποίηση πάντα έχω. Ποτέ δεν ξέρω αν θα γράψω ή όχι. Διότι δεν είναι δική μου επιλογή. Ακούγεται κοινότοπο, αλλά όποιος λέει «θα καθίσω να γράψω», γράφει μηχανικά, οπότε το ποίημά του δεν διαπνέεται ούτε από ειλικρίνεια, ούτε από συγκίνηση.

Η μακροχρόνια -γράφετε από 12 ετών(!)- σχέση σας με την ποίηση τι σας έχει δώσει;
Πρώτα-πρώτα είναι η ευδαιμονία που νιώθει κανείς, τη στιγμή που κάποια φωνή μέσα του του λέει «κάνε με τραγούδι». Τη στιγμή που ορίζεις τα αισθήματα σε ένα σχήμα που λέγεται ποίημα και βγαίνει από μέσα σου. Είναι ασύλληπτη η γοητεία που ασκείται τη στιγμή που ο ποιητής γράφει ένα ποίημα, τη στιγμή που συγκεντρώνεται μέσα του αυτό το φως, αυτή η ιδέα, αυτό το συναίσθημα. Αυτό ένας αναγνώστης δεν μπορεί να το καταλάβει, όπως δεν μπορεί να καταλάβει κάποιος τους πόνους της γέννας αν δεν έχει γεννήσει ο ίδιος.
Προσέξτε, όμως, δεν θεωρώ ότι η ποίηση είναι μια πάλη με τον εαυτό μας. Αυτά είναι σχήματα λόγου. Η ποίηση θέλει γαλήνη. Ακόμα και την ώρα που γράφεις ένα ταραγμένο ποίημα, μέσα σου νιώθεις μια γαλήνη.
Και μπορεί να σκεφτεί κανείς: Γράφω, 70 χρόνια τώρα, τα ίδια πράγματα; Οχι βέβαια. Είναι μεν το ίδιο ύφος, το ίδιο ήθος, η ίδια τεχνική, αλλά η θεματογραφία είναι διαφορετική. «Θέλω να πάρω κάτι από τα χέρια σου» έγραψα. Είναι το ίδιο με το «έμαθα να χορεύω για να πέφτω στον γκρεμό;». Ένα ποίημα γραμμένο για το '21 είναι το ίδιο με ένα ποίημα για την αγάπη; Από αλλού παίρνω το φως τη μια φορά, από αλλού την άλλη. Εγώ απλώς είχα έτοιμο το φιτίλι, με το λάδι να το ανάψω.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 22:33]  Ο Ανδρέας Καλλιβωκάς στην «ΠτΚ»....
[χθες 20:29]  Εκδήλωση για τον ποιητή Αντώνη...
[χθες 17:40]  Ελένη Τσαμαδού και Νοέλ Μπάξερ...
[χθες 22:09]  Παρουσιάζεται την Παρασκευή η...
[χθες 21:59]  Ο Τηλέμαχος Κώτσιας έρχεται την...
[χθες 22:07]  Η Μαρία Στασινοπούλου την...
[χθες 21:10]  Ο Ελευθέριος Τσιρώνης στην «ΠτΚ»:...
[χθες 15:45]  Πάτρα:Παρουσίαση βιβλίου του...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [22:15:34]