Κυριακή 21 Οκτωβρίου 12:02      12°-24° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Κυριακή Γαλαντία στην «ΠτΚ»: «Οι μνήμες υπάρχουν για να μας οδηγούν»

Η Κυριακή Γαλαντία στην «ΠτΚ»: «Οι μνήμες υπάρχουν για να μας οδηγούν»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Σε ένα ολιγοσέλιδο βιβλίο υπό τον τίτλο «Ο μύθος μιας στιλπνής μέρας», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Το Δόντι», αποτύπωσε γλαφυρά την εποχή της σταφιδικής κρίσης στην Πάτρα, και «χρωμάτισε» με λεπτομέρεια τα πορτρέτα δύο πατρινών αυτοχείρων. Η συμπολίτισσα Κυριακή Γαλαντία μιλάει στην «ΠτΚ» για το αφήγημά της, που φαντάζει τόσο σημερινό, κι ας μας χωρίζουν από τα όσα διαδραματίζονται σε αυτό 125 ολόκληρα χρόνια.
Πότε και με ποια αφορμή ξεκίνησε η σχέση σας με το γράψιμο;
Ξεκίνησε στα χρόνια της εφηβείας μου σαν ένα διαρκές ταξίδι, φυγή και επιστροφή ταυτόχρονα.

Κρατάμε στα χέρια μας το πρώτο σας βιβλίο. Πώς γεννήθηκε η ιδέα του αφηγήματός σας «Ο μύθος μιας στιλπνής μέρας»;
Το αφήγημα γεννήθηκε με αφορμή κάποιες επισκέψεις μου στην παραλία Μονοδένδρι, στα Βραχνέικα της Πάτρας, εκεί όπου βρίσκεται το «κτήμα Σωτηριάδη» και είναι χτισμένη η πολυτελής βίλα του, «του Γάλλου», όπως λέγεται σήμερα. Ανατρέχοντας σε ιστορικά συγγράμματα για την προέλευση του κτίσματος αυτού έφτασα στον πρώτο κτήτορά του, τον Κωνσταντίνο Σωτηριάδη, μεγαλοκτηματία και μεγαλέμπορο στον χώρο της μονοκαλλιέργειας της σταφίδας στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Ως γνωστόν, η περιοχή της Αχαΐας, τότε, γνώρισε τεράστια ανάπτυξη, οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική, μέσω της καλλιέργειας του «μαύρου χρυσού», της σταφίδας, και του εξαγωγικού εμπορίου της. Η Πάτρα έχει πολιτογραφηθεί με τον χαρακτηριστικό τίτλο το «Λιμάνι της σταφίδας». Στα τέλη, ωστόσο, του αιώνα, από το 1893 και μετά, έρχεται η παρακμή, η πόλη βουλιάζει στην σταφιδική κρίση, τα πάντα καταρρέουν. Ιδιαίτερες συγκυρίες σε συνδυασμό και με την χρεοκοπία του ελληνικού κράτους φέρνουν στους κεφαλαιούχους κατασχέσεις και πλειστηριασμούς και στα λαϊκά εργατικά στρώματα τεράστια ανεργία και εξαθλίωση… Από το σημείο αυτό και μετά τα ιστορικά δεδομένα εμπλέκονται με τη δική μου μυθοπλασία.

Θα μας εξηγήσετε την προέλευση της «στιλπνότητας» του τίτλου;
Η «στιλπνή μέρα» είναι μεταφορικά αυτή ακριβώς η εποχή της εξαιρετικής ανάπτυξης που γνώρισε η Πάτρα μέσω της σταφιδοκαλλιέργειας και του εμπορίου της σταφίδας. Εκφράζει τον πλούτο, τη δύναμη, τη δόξα, την υπεροχή…
Μέσα σε 47 μόλις σελίδες αφηγείστε δυο αληθινά γεγονότα, κατορθώνοντας, λόγω και μεγαλύτερης έκτασης, να κάνετε ένα λεπτομερές ψυχογράφημα του πρώτου κεντρικού χαρακτήρα, του Σωτηριάδη και να αποτυπώσετε γλαφυρά την εκδικητική οργή του δεύτερου του Μάτσαλη. Πείτε μας γι' αυτή σας την «αναμέτρηση» με τους ήρωές σας και την εποχή τους.
Το αφήγημα, όσο κι αν κινείται στις παρυφές της ιστορικής πραγματικότητας, είναι καθαρά μυθοπλασία. Ωστόσο, στην προσωπικότητα του Σωτηριάδη εκφράζεται κάτι που η ιστορική μνήμη επαληθεύει: Το ευάλωτο και το ανασφαλές, το εξαιρετικό που γίνεται «τίποτα», ένα «τίποτα» μάλιστα που ο ίδιος επιλέγει μέσω της αυτοκτονίας του… Από την άλλη, ο Μάτσαλης είναι σχεδόν πραγματικός, με συγκεκριμένες ιδέες και επιλογές, ένας «εκτελεστής» στο όνομα του λαού και της δικαιοσύνης, που καταλήγει όμως στην ίδια, με τον Σωτηριάδη, και για τους δικούς του, βέβαια, λόγους, κίνηση απελπισίας, την αυτοχειρία. Τελικά, εκείνο που θα μπορούσε να ανιχνεύσει κανείς είναι το στοιχείο της ανατροπής των κεκτημένων∙ το στοιχείο της «απώλειας» είναι αυτό που διατρέχει ολόκληρο το αφήγημα.

Εκπρόσωπος του πλούτου ο μεν -Σωτηριάδης-, της βιοπάλης ο δε- Μάτσαλης. Θελήσατε μέσω αυτών να τονίσετε το χάσμα που, δημιουργούμενο μεταξύ των τάξεων, οδηγεί σε επαναστάσεις ποικίλων βαθμών αγριότητας;
Ανατρέχοντας κανείς στο ιστορικό παρελθόν, γενικά, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί πως η οικονομική, και όχι μόνον, εξαθλίωση στην οποία μπορεί να οδηγηθούν κάποιοι, εξαιτίας της συσσώρευσης του πλούτου στα χέρια κάποιων άλλων, μοιραία οδηγεί σε τραγικά γεγονότα∙ όταν η αξία της ανθρώπινης ζωής αμφισβητείται ή και διαγράφεται, η αγριότητα δεν μπορεί παρά να είναι δεδομένη.


Το προφητικό άρθρο της «Π»
1893: Η Ελλάδα χρεοκοπεί, όχι όμως όλοι οι Ελληνες. Εν έτει 2018, η χώρα βιώνει κοντά 10 χρόνια οικονομικής κρίσης και πάλι όχι άπαντες. Τι συναισθήματα γεννά αυτή η επανάληψη και πώς βλέπετε να εξελίσσεται η σημερινή κατάσταση;
Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται. Με τη χρεοκοπία του 1893 η Ελλάδα, και τότε υπό το βάρος του εξωτερικού δανεισμού, σύρθηκε στο καθεστώς του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, σήμερα είμαστε υπό την εποπτεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Τα αποτελέσματα των μνημονίων τα βιώνουμε καθημερινά. Και σήμερα έχουμε κατασχέσεις, πλειστηριασμούς, αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, τεράστια ανεργία. Ωστόσο, όπως και τότε, κάποιους δεν τους αγγίζουν αυτά. Το μεγάλο κεφάλαιο καλά κρατεί. Είναι η φύση του οικονομικού συστήματος που δημιουργεί το αδιέξοδο: Ακρατος πλουτισμός για τους λίγους, φτωχοποίηση για τους πολλούς.

«Ο φόβος της αναρχίας της επαναστάσεως είναι επί θύραις άμα δε αύτη εκραγεί αδύνατον να την αναχαιτίση τις» γράφει η «Πελοπόννησος» στις 7 Ιουλίου 1895 υπό τον τίτλο «Η σταφιδική κρίσις». Σήμερα διακρίνετε δείγματα επαναστατικής συμπεριφοράς;
Προφητικό το άρθρο αυτό για τα όσα θα επακολουθούσαν ως απόρροια της σταφιδικής κρίσης «στους πεινώντες σταφιδικούς πληθυσμούς» της περιοχής. Γιατί πράγματι επακολούθησαν πολλά συλλαλητήρια, αιματηρά συλλαλητήρια, χάθηκαν ζωές… Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν θα οδηγηθούμε μαζικά σε ακραίες καταστάσεις, σε βίαια γεγονότα, όταν οι συνθήκες επιβίωσης γίνουν ακόμη πιο σκληρές απ' ό,τι είναι σήμερα; Το θέμα, νομίζω, δεν είναι να γίνονται κάποιες μεμονωμένες επαναστατικές πράξεις, αλλά να συνειδητοποιήσουμε το πρόβλημα συλλογικά, να πιστέψουμε και να διεκδικήσουμε το αυτονόητο: Οτι σαν κοινωνία μάς αξίζει να ζούμε με δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια και όχι υπό το καθεστώς εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Ως Πατρινή, πώς φαντάζει στα μάτια σας η σημερινή πόλη και ποιοι τομείς χρειάζονται «ενέσεις», λέτε;
Τη λατρεύω την Πάτρα! Γοητεύομαι από την ακμή και από την παρακμή που έχει βιώσει, από τον πολιτισμό που έχει παραγάγει διαχρονικά, από τον κοσμοπολιτισμό, αλλά και από τα επαναστατικά κινήματα που φούντωσαν στους κόλπους της… Χρόνια χτυπημένη από την ανεργία, μετά το κλείσιμο των μεγάλων βιομηχανικών μονάδων της περιοχής, έγινε στις μέρες μας το λιμάνι των προσφύγων, το πέρασμα κάθε λογής κυνηγημένων… Οι Πατρινοί γενικά είμαστε «ανοιχτά μυαλά», δυναμικοί, δημιουργικοί. «Ενέσεις» για την Πάτρα θα ήταν ασφαλώς οι κρατικές επιχορηγήσεις προκειμένου ν' αντιμετωπιστούν τα σοβαρά της προβλήματα σε πολλούς τομείς… Σε προσωπικό επίπεδο, ωστόσο, «ένεση» για την Πάτρα θα ήταν να αναλογιστούμε την ιστορία της και να επαναπροσδιορίσουμε τους εαυτούς μας σε σχέση με αυτή με σοβαρότητα και ειλικρίνεια. Εδώ, καλούμαστε να δημιουργήσουμε τους δικούς μας «μύθους». Αλλωστε, οι μνήμες υπάρχουν για να μας οδηγούν…

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 17:40]  Ελένη Τσαμαδού και Νοέλ Μπάξερ...
[χθες 22:09]  Παρουσιάζεται την Παρασκευή η...
[χθες 21:59]  Ο Τηλέμαχος Κώτσιας έρχεται την...
[χθες 22:07]  Η Μαρία Στασινοπούλου την...
[χθες 21:10]  Ο Ελευθέριος Τσιρώνης στην «ΠτΚ»:...
[χθες 15:45]  Πάτρα:Παρουσίαση βιβλίου του...
[χθες 15:05]  Πάτρα:Παρουσιάζεται η ποιητική...
[χθες 21:44]  Η Αθηνά Κακούρη στην «ΠτΚ»: «Μέχρι...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [12:02:12]