Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου 16:35      6°-14° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Νομικά Ζητήματα της Παραχώρησης του Θαλάσσιου Μετώπου των Πατρών

Νομικά Ζητήματα της Παραχώρησης του Θαλάσσιου Μετώπου των Πατρών



Στις 18 Ιουλίου 2018 δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης (ΦΕΚ Α' 130/2018) ο νόμος 4554/2018 με τίτλο «Ασφαλιστικές και συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις - Αντιμετώπιση της αδήλωτης εργασίας - Ενίσχυση της προστασίας των εργαζομένων - Επιτροπεία ασυνόδευτων ανηλίκων και άλλες διατάξεις», στο άρθρο 67 του οποίου περιλαμβάνονται οι ρυθμίσεις που σχετίζονται με την παραχώρηση του θαλάσσιου μετώπου στο Δήμο Πατρέων. Το ζήτημα της παραχώρησης είναι πολύπλοκο και κατά τούτο χρήζει ειδικής μεταχείρισης από τους εμπλεκόμενους φορείς, έτσι ώστε η αξιοποίηση του θαλάσσιου μετώπου να καταστεί εφικτή χωρίς να ανακύψουν νέα προβλήματα νομικής φυσιολογίας. Στο πλαίσιο του συγκεκριμένου άρθρου θα επιδιώξω να περιγράψω την πραγματική κατάσταση από το 2002 έως σήμερα με παράλληλη έκθεση των κυριότερων νομικών ζητημάτων που έχουν απασχολήσει ή ενδέχεται να απασχολήσουν στο μέλλον.
Το 2002 το Ελληνικό Δημόσιο παραχώρησε με σύμβαση στο πρώην Λιμενικό Ταμείο Πατρών και πλέον στην «Οργανισμός Λιμένος Πατρών Α.Ε.» την παραλιακή ζώνη της Πάτρας μήκους περίπου οκτώ χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται συνεχώς από τον χείμαρρο Μείλιχο μέχρι τον ποταμό Γλαύκο. Βάσει της προαναφερθείσας σύμβασης, ο ΟΛΠΑ απέκτησε το δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης και εκμετάλλευσης της παραπάνω ζώνης, και βέβαια των εντός αυτής κτιρίων και χώρων. Συνεπεία αυτού του δικαιώματος του ΟΛΠΑ, ο Δήμος Πατρέων αποκλείστηκε από την εκμετάλλευση του θαλασσίου μετώπου, με συνέπεια τη δημιουργία μιας μόνιμης αντιπαράθεσης μεταξύ του Δήμου και του ΟΛΠΑ, η οποία ως γνωστόν γινόταν εντονότερη με την πάροδο των χρόνων. Η αντιπαράθεση αυτή μετουσιώθηκε σε καθημερινές προστριβές μεταξύ της εκάστοτε δημοτικής αρχής και της διοίκησης του ΟΛΠΑ, οι οποίες συχνά κατέληγαν προς επίλυση στα δικαστήρια, γεγονός που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την πραγματική και νομική κατάσταση, στην οποία παραδίδεται σήμερα το θαλάσσιο μέτωπο στο Δήμο, όπως θα εκτεθεί παρακάτω.
Συνεπεία αυτής της συνεχούς πίεσης του Δήμου Πατρέων, το 2012 συνήφθη σύμβαση, με την οποία παραχωρήθηκε το δικαίωμα χρήσης και εκμετάλλευσης ενός τμήματος της χερσαίας λιμενικής ζώνης απευθείας από τον ΟΛΠΑ στο Δήμο, και μάλιστα μετά από ρητή κυβερνητική εντολή. Στο τμήμα που παραχωρήθηκε δυνάμει αυτής της σύμβασης στο Δήμο περιλαμβανόταν η έκταση από τον χείμαρρο Μείλιχο μέχρι την προέκταση της οδού Θεσσαλονίκης, σχεδόν ολόκληρη η προβλήτα της οδού Αγίου Νικολάου, σχεδόν ολόκληρο το τμήμα μεταξύ της προβλήτας της οδού Αγίου Νικολάου μέχρι την προέκταση οδό Ελευθερίου Βενιζέλου (εξαιρουμένης της Ιχθυόσκαλας, του Φάρου και του κολυμβητηρίου του ΝΟΠ). Από το 2012 και έκτοτε τη διαχείριση του συγκεκριμένου χώρου ασκούσε εν τοις πράγμασι ο Δήμος.
Όμως, το 2013 η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου έρχεται να αμφισβητήσει αυτή την πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, επ' ευκαιρία μισθωτικής διαφοράς (καταγγελία σύμβασης μίσθωσης και απόδοση μισθίου - καταστήματος που βρίσκεται στην περιοχή της Μαρίνας) έκρινε ότι η παραχώρηση από τον ΟΛΠΑ στο Δήμο δεν είναι νομότυπη, γιατί της παραχώρησης δεν προηγήθηκαν οι σύμφωνες γνώμες Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και Υπουργείου Ναυτιλίας, όπως πράγματι απαιτεί η κείμενη νομοθεσία. Ο Δήμος προσέφυγε ενώπιον της Ειδικής Επιτροπής του άρθρου 152 του ν. 3463/2006 κατά του κύρους της απόφασης. Ωστόσο, και η Επιτροπή του άρθρου 152 έλαβε παρόμοια θέση και δεν ανέτρεψε την απόφαση της Αποκεντρωμένης. Κατά των δύο αυτών αποφάσεων ο Δήμος άσκησε αίτηση ακύρωσης ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου Πατρών, το οποίο τελικά λόγω αναρμοδιότητας παρέπεμψε την υπόθεση για εκδίκαση στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Μέχρι σήμερα δεν έχει εκδοθεί οριστική απόφαση επί της αίτησης ακύρωσης. Ωστόσο, καθίσταται σαφές ότι το νομικό θεμέλιο της σύμβασης του 2012 έχει τεθεί υπό σοβαρότατη αμφισβήτηση. Έτσι, ήταν, κατά τη γνώμη μου, αναγκαία η εκ νέου παραχώρηση του λιμανιού στο Δήμο αυτή τη φορά νομότυπα απευθείας από το Ελληνικό Δημόσιο και μάλιστα με τη μορφή τυπικού νόμου. Σε αυτό το σημείο να σημειωθεί ότι είναι γενικά επιτρεπτή η παραχώρηση κοινόχρηστων πραγμάτων από το Ελληνικό Δημόσιο σε τρίτους, όπως ο Δήμος Πατρέων, εφόσον από την παραχώρηση δεν αναιρείται η κοινή χρήση του επίμαχου πράγματος. Δυνάμει του ψηφισθέντος άρθρου 67, σήμερα πλέον παραχωρείται στο Δήμο Πατρέων η ίδια έκταση με αυτή που είχε παραχωρηθεί με τη σύμβαση του 2012. Σε αυτήν προστίθεται το κολυμβητήριο του ΝΟΠ και ο Φάρος. Σημειωτέον ότι με πράξη του Γενικού Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου, η οποία εκδόθηκε το 2017, η συγκεκριμένη έκταση δεν αποτελεί πλέον χερσαία ζώνη λιμένα, αλλά αιγιαλό και παραλία. Είναι σημαντικό από νομικής άποψης να υπομνηστεί ότι ο χαρακτηρισμός της παραχωρηθείσας ζώνης ως ζώνης αιγιαλού και παραλίας συνεπάγεται καταρχήν αυξημένη συνταγματική προστασία λόγω της φύσης των ζωνών αυτών ως ευαίσθητων οικοσυστημάτων. Ποια είναι όμως τα προβλήματα της παραχώρησης;
Πρώτα απ' όλα, στο παραχωρηθέν τμήμα δεν υπάρχουν εγκεκριμένες χρήσεις γης, όροι και περιορισμοί που να αφορούν στην πρώην χερσαία ζώνη λιμένα. Τα ακίνητα δηλαδή που μεταβιβάζονται στο Δήμο είναι ακίνητα εκτός σχεδίου πόλης με τις όποιες συνέπειες έχει το παραπάνω πραγματικό δεδομένο από πολεοδομικής άποψης. Περαιτέρω, δεν υπάρχει πρόβλεψη συγκεκριμένου τμήματος της παραχωρηθείσας πρώην λιμενικής ζώνης, από το οποίο θα διέλθει στο μέλλον η σιδηροδρομική γραμμή του ΟΣΕ. Είναι κατανοητή σε όλους η σημασία αυτού του έργου για τη σύνδεση του λιμένα των Πατρών με την Αθήνα και τον Πειραιά. Ακόμη, δεν υπάρχουν κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στην παραχωρηθείσα ζώνη. Η αλήθεια είναι ότι από το 2002 έως το 2004 ο ΟΛΠΑ είχε προσπαθήσει να ρυθμίσει πολλά από τα παραπάνω ζητήματα με σειρά ενεργειών του. Ωστόσο, στο ευρύτερο πλαίσιο αντιπαράθεσης μεταξύ ΟΛΠΑ και Δήμου, ο τελευταίος επεδίωξε και πέτυχε τη δικαστική ακύρωση των σχετικών αποφάσεων. Πιο συγκεκριμένα, ο Δήμος, επικαλούμενος ότι διακόπτεται η συνέχεια των λειτουργιών της πόλης και ότι αποκόπτεται η πόλη και οι κάτοικοι από το λιμάνι, εστράφη κατά πράξεων της Επιτροπής Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Λιμένων, η οποία είναι αρμόδια να εκπονεί μελέτες (master plans) των λιμανιών. Παρότι οι επίμαχες πράξεις κυρώθηκαν αρχικά με υπουργική απόφαση και μετέπειτα με τυπικό νόμο, ακυρώθηκαν ως αντικείμενες στο άρθρο 24 του Συντάγματος. Σύμφωνα με τη σχετική δικαστική απόφαση, τα οικοσυστήματα των ακτών ως ευαίσθητα οικοσυστήματα υπόκεινται σε ήπια διαχείριση, άρα και η μεταχείριση των λιμένων από πολεοδομικής άποψης θα πρέπει να αποτελεί αντικείμενο ευρύτερου πολεοδομικού σχεδιασμού. Οι ευρύτερες συνέπειες του πολεοδομικού σχεδιασμού απαιτούν τη ρύθμιση των συναφών ζητημάτων με έκδοση προεδρικού διατάγματος και όχι απλώς με απόφαση της ΕΣΑΛ, προς αποφυγή του αποσπασματικού χαρακτήρα της πολεοδόμησης και του κινδύνου ανατροπής της αναγκαίας συνοχής. Εν προκειμένω μάλιστα κρίθηκε ότι, ακόμη και ειδικές, εντοπισμένες τροποποιήσεις δεν μπορούν να γίνουν με απόφαση άλλου οργάνου πλην του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αυτό το δεδομένο θα πρέπει να ληφθεί υπόψη από τη δημοτική αρχή, κατά τη σύνταξη των πράξεων που θα προβλέπουν χρήσεις γης, όρους και περιορισμούς δόμησης στην παραχωρηθείσα ζώνη. Θα πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι το παραχωρηθέν τμήμα βρίσκεται μεν εκτός σχεδίου πόλεως, ωστόσο στο εγκεκριμένο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο της πόλης των Πατρών, προβλέπεται η δημιουργία τουριστικών χώρων και χώρων αναψυχής.
Ένα από τα πλέον φλέγοντα ζητήματα που αποτέλεσε αντικείμενο εκτενούς συζήτησης μεταξύ του Δήμου και των αρμοδίων κλιμακίων του Υπουργείου Οικονομικών κατά τη σύνταξη του ψηφισθέντος νομοσχεδίου ήταν το ζήτημα των μη νομίμως κατασκευασμένων κτιριακών εγκαταστάσεων της παραχωρηθείσας ζώνης. Μεγάλος αριθμός κτιρίων που βρίσκονται στην επίμαχη ζώνη δεν φέρουν όλες τις αναγκαίες άδειες. Αυτό το πρόβλημα οφείλεται κατά κύριο λόγο στη εξαιρετικά απαιτητική και ίσως δύσκαμπτη νομοθεσία που ρυθμίζει τα θέματα δόμησης στον αιγιαλό, την παραλία και τη χερσαία ζώνη λιμένα. Ακροθιγώς να αναφέρω ότι για να καταστεί δυνατή η αδειοδότηση και η εκτέλεση κάποιου τεχνικού έργου στη λιμενική ζώνη είναι αναγκαία η συνδρομή σύμφωνης γνώμης, η παροχή εγκρίσεων και η λήψη αποφάσεων από πληθώρα διοικητικών οργάνων. Συνεπεία αυτού, σε αρκετές περιπτώσεις οι σχετικές διαδικασίες δεν τηρήθηκαν στο ακέραιο με συνέπεια πολλά από τα κτίρια που παραχωρήθηκαν στο Δήμο να μην καλύπτονται από τις απαιτούμενες άδειες και κατά τούτο να χαρακτηρίζονται ως αυθαίρετα.
Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των κτιριακών εγκαταστάσεων της μαρίνας. Συγκεκριμένα, μεγάλος αριθμός των εγκαταστάσεων της βόρειας λιμενολεκάνης, οι οποίες είχαν ανεγερθεί περίπου το 2006 και 2007 από τον ΟΛΠΑ, έχουν χαρακτηριστεί ως αυθαίρετες κατασκευές και μάλιστα με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Έχει κάποια αξία να αναφερθεί ότι η σχετική δικαστική απόφαση ήταν και πάλι αποτέλεσμα ενεργειών του Δήμου. Πιο συγκεκριμένα, μετά την ανέγερση των επίμαχων κτισμάτων, η οποία έλαβε χώρα περίπου το 2006, ο Δήμος προέβαινε πρώτος αυτός, καίτοι αναρμόδιος, στο χαρακτηρισμό των κτιρίων ως αυθαιρέτων και στη σύνταξη των σχετικών εκθέσεων αυτοψίας. Λόγω της πίεσης του Δήμου, η αρμόδια Κτηματική Υπηρεσία επελήφθη του θέματος λίγο αργότερα, και συγκεκριμένα το έτος 2008, χαρακτηρίζοντας και αυτή με τη σειρά της τις συγκεκριμένες εγκαταστάσεις ως αυθαίρετες και κατεδαφιστέες. Ο ΟΛΠΑ κινήθηκε δικαστικά, ωστόσο το Συμβούλιο της Επικρατείας επικύρωσε τον αυθαίρετο χαρακτήρα των κτιρίων και τη νομιμότητα του πρωτοκόλλου κατεδάφισης. Σε συνέχεια αυτής της απόφασης, μόλις πρόσφατα, η Κτηματική Υπηρεσία εξέδωσε πρωτόκολλα καθορισμού αποζημίωσης λόγω αυθαίρετης χρήσης αιγιαλού και παραλίας, τα οποία περιείχαν δυσθεώρητα πρόστιμα που έπρεπε να εξοφληθούν από τους χρήστες των εν λόγω κτιρίων και βέβαια από το Δήμο, δεδομένου ότι αυτός ενεργούσε μετά το 2012 ως διαχειριστής τους.
Ήδη σήμερα με το άρθρο 67 του ψηφισθέντος νομοσχεδίου ρυθμίζονται σε ικανοποιητικό βαθμό τα παραπάνω θέματα. Η νομοθετική διάταξη προβλέπει συγκεκριμένη διαδικασία νομιμοποίησης των κτιριακών εγκαταστάσεων με τροποποίηση του νόμου περί αιγιαλού και παραλίας. Έτσι, τα κτίρια που έχουν κατασκευαστεί από φορείς του Δημοσίου, δηλαδή βασικά από τον ΟΛΠΑ και όχι από ιδιώτες, και τα οποία θα κριθούν από το Δήμο ότι εξυπηρετούν το σκοπό της παραχώρησης, θα μπορούν να νομιμοποιηθούν με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών μετά τη σύμφωνη γνώμη άλλων Υπουργείων και την εκπόνηση μελετών που στοχεύουν κυρίως στην εξασφάλιση της ασφάλειας των κτιρίων και της μη υποβάθμισης του περιβάλλοντος.
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να τονιστούν τα εξής: Πλέον, όπως προεκτέθηκε, μετά την απόφαση επανακαθορισμού της χερσαίας λιμενικής ζώνης των Πατρών που εκδόθηκε από τον Γενικό Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης το 2017, η παραχωρηθείσα ζώνη δεν αποτελεί λιμένα, αλλά απλώς αιγιαλό και παραλία. Σε συμμόρφωση με τις επιταγές του άρθρου 24 του Συντάγματος η κείμενη νομοθεσία δεν προβλέπει καταρχήν τη δυνατότητα ύπαρξης κτισμάτων εντός αιγιαλού και παραλίας, πλην όσων εξυπηρετούν δημόσιο σκοπό και βέβαια δεν παρακωλύουν την κοινή χρήση της ζώνης αυτής. Τίθεται λοιπόν εύλογα το ζήτημα της συνταγματικότητας της διαδικασίας νομιμοποίησης των κτιρίων. Η ένταση του ερωτήματος αυξάνεται, αν αναλογιστεί κανείς την πάγια θέση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο μέχρι το έτος 2014 είχε κρίνει ως αντισυνταγματικό κάθε νόμο, ο οποίος προέβλεπε τη δυνατότητα νομιμοποίησης αυθαίρετων κατασκευών. Μάλιστα, παρότι ο ν. 4178/2013 κρίθηκε ότι είναι σύμφωνος με το Σύνταγμα, στο συλλογισμό του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου έπαιξε σημαντικό ρόλο το γεγονός ότι από το πεδίο εφαρμογής του νόμου αυτού εξαιρείται ρητά η δυνατότητα νομιμοποίησης κατασκευών που κείνται σε αιγιαλό και παραλία. Ακόμη, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η δυνατότητα που έδινε ο νόμος περί αιγιαλού και παραλίας για νομιμοποίηση αυθαίρετων κατασκευών που έχουν ανεγερθεί σε αιγιαλό και παραλία πριν το έτος 2001 είχε κριθεί κατ' εξαίρεση συνταγματική, δεδομένου ότι αφορούσε αποκλειστικά λιμενικά έργα και κατά τούτο συνδεόταν με «επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος».
Για να είναι λοιπόν συνταγματική η τωρινή διαδικασία νομιμοποίησης αυθαιρέτων κατασκευών που προβλέπεται στο πλαίσιο της παραχώρησης θα πρέπει να κριθεί ότι αυτές οι κατασκευές εξυπηρετούν τέτοιου είδους επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος. Οι σκοποί της παραχώρησης αναφέρονται στο κείμενο του ψηφισθέντος νόμου, αλλά και στην αιτιολογική του έκθεση. Ενδεικτικά αναφέρω ότι στο κείμενο του νόμου αναφέρεται ότι «η παραχώρηση γίνεται για την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών του παραχωρησιούχου Δήμου, την ανάπλαση και αξιοποίηση του χώρου, την ανάπτυξη και προστασία της ευρύτερης περιοχής και την εξυπηρέτηση πολιτιστικών, αθλητικών και κοινωφελών σκοπών». Η αιτιολογική έκθεση από την άλλη αναφέρει μεταξύ άλλων ότι η παραχώρηση γίνεται «στα πλαίσια της ορθολογικής διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας και της κοινωνικής και γενικότερα της αναπτυξιακής πολιτικής του Κράτους, αλλά και προς τον σκοπό της εξοικονόμησης πόρων», αποτελεί «δίκαιο αίτημα της τοπικής αυτοδιοίκησης και των κατοίκων της Πάτρας, για τη διαχείριση των παραπάνω ακινήτων και την ανάπλαση των παραχωρούμενων χώρων, προς εξυπηρέτηση πολιτιστικών, αθλητικών και κοινωφελών σκοπών, για την προστασία, αξιοποίηση και εν γένει την ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής» και «σκοπός της παραχώρησης είναι η δημιουργία και διαμόρφωση ενός αστικού παραλιακού μετώπου, ενταγμένου στα διοικητικά όρια του Δήμου Πατρέων, εντός του οποίου θα δημιουργηθούν κοινόχρηστοι χώροι περιπάτου και αναψυχής, πάρκα, χώροι στάθμευσης και λοιπές κτιριακές και εδαφικές εγκαταστάσεις για την εξυπηρέτηση κοινωφελών, πολιτιστικών, μορφωτικών, αθλητικών, τουριστικών και λοιπών δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων εντασσόμενων στις λειτουργίες και τις αρμοδιότητες του Δήμου Πατρέων ή και σε συνεργασία και σύμπραξη με άλλους φορείς του Δημοσίου». Απόκειται τελικά στον ακυρωτικό δικαστή να κρίνει αν αυτοί οι λόγοι συνιστούν επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος, εφόσον το συγκεκριμένο ερώτημα αχθεί ενώπιον του. Πάντως, κατ' αρχήν η τεκμηρίωση της συνδρομής λόγων δημοσίου συμφέροντος φαίνεται επαρκής.
Περαιτέρω, ως προς το θέμα των επιβληθέντων προστίμων που αφορούν στα προς νομιμοποίηση κτίρια, η διάταξη ρυθμίζει αποτελεσματικά το ζήτημα δίνοντας τη δυνατότητα στο Δήμο να απαλλαγεί από ένα δυσβάστακτο και μάλλον άδικο οικονομικό βάρος. Συγκεκριμένα, το επίμαχο άρθρο 67 προβλέπει ότι, εφόσον νομιμοποιηθούν τα αυθαίρετα κτίσματα σύμφωνα με τα παραπάνω, η διαδικασία είσπραξης των προστίμων δεν θα προχωρήσει. Εξάλλου, για το μεσοδιάστημα από την εκκίνηση της διαδικασίας νομιμοποίησης των κτιρίων μέχρι την ολοκλήρωση της σχετικής διοικητικής διαδικασίας δεν θα επιβάλλονται νέα πρόστιμα, ενώ αναστέλλεται η εκτέλεση των ήδη επιβληθέντων. Κατά την διαδικασία επεξεργασίας του ψηφισθέντος νόμου θα πρέπει να σημειωθεί ότι υπήρχαν σημαντικές αντιρρήσεις του Γενικού Λοιστηρίου του Κράτους ως προς την αναστολής εκτέλεσης των επιβληθέντων προστίμων, οι οποίες πάντως κάμφθηκαν με συνέπεια να επικρατήσει τελικά η θέση του Δήμου.
Ακόμη, παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον το θέμα της μαρίνας. Εξ όσων έχουν γίνει δημοσίως γνωστά, η μαρίνα δεν διαθέτει σήμερα άδεια λειτουργίας. Μάλιστα, δεν είναι δεδομένη ακόμη και η ίδια η νομιμότητα της κατασκευής των εγκαταστάσεων της μαρίνας γενικά. Προς αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος δεν υπάρχει σχετική πρόβλεψη στον ν. 4554/2018. Ωστόσο, η υπάρχουσα νομοθεσία αρκεί, κατά τη γνώμη μου, για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Η νόμιμη λειτουργία της μαρίνας μπορεί να επιτευχθεί με την εφαρμογή των διαδικασιών του άρθρου 160 του ν. 2160/1993 περί τουριστικών λιμένων. Η συγκεκριμένη διαδικασία είναι κοστοβόρα και χρονοβόρα, καθώς απαιτείται η κατάθεση αυτοτελούς πρότασης εκμετάλλευσης της μαρίνας, η εκπόνηση και έγκριση μελετών κυρίως αυτών που αφορούν στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της λειτουργίας της μαρίνας, αλλά και την αισθητική ανάπτυξή της. Ωστόσο, στο πλαίσιο της ευρύτερης κινητοποίησης για την αξιοποίηση του θαλάσσιου μετώπου, ο στόχος της νομιμοποίησης της μαρίνας κατ' αυτόν τον τρόπο φαίνεται αναγκαίος και εφικτός.
Τέλος, πρέπει να ειπωθεί ότι η οριοθέτηση της γραμμής αιγιαλού και παραλίας κατά μήκος του παραχωρηθέντος θαλασσίου μετώπου είναι σε αρκετά σημεία ανορθολογική και στηρίζεται σε ανεπίκαιρα πραγματικά δεδομένα. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε ορισμένα σημεία της οδού Ηρώων Πολυτεχνείου και της λεωφόρου Όθωνος Αμαλίας η γραμμή της παραλίας φτάνει μέχρι το μέσο των οδών. Έχοντας υπόψη αυτό το προβληματικό δεδομένο, ο Δήμος ενόψει της παραχώρησης επεδίωξε τον επανακαθορισμό της γραμμής του αιγιαλού και της παραλίας επί το ορθολογικότερο. Ωστόσο, το ζήτημα δεν ρυθμίστηκε τελική με ιδιαίτερη νομοθετική διάταξη στο πλαίσιο της παραχώρησης με τη λογική ότι υφίσταται ήδη νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο προβλέπει τις σχετικές διαδικασίες. Επ' ευκαιρία της μελλοντικής ανάπλασης και ενόψει του ότι αυτές οι διαδικασίες είναι χρονοβόρες και μάλλον δύσκαμπτες, θα πρέπει ο Δήμος να προωθήσει ολοκληρωμένη πρόταση προς αντιμετώπιση και αυτού του ζητήματος.
Τα ζητήματα που έθιξα σχετίζονται - άμεσα ή έμμεσα - με την αξιοποίηση της παραχωρηθείσας ζώνης. Δεδομένου ότι η διαχείριση αυτού του δύσκολου εγχειρήματος θα ορίσει εν πολλοίς την ταυτότητα της πόλης στο μέλλον, θα πρέπει να δοθεί η αναγκαία προσοχή από τα αρμόδια όργανα και να αποφευχθούν στο μέτρο του δυνατού τα προβλήματα νομικής φύσης, έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η καλύτερη εκμετάλλευση του θαλάσσιου μετώπου των Πατρών.

* Η παρέμβαση βασίζεται στην ομιλία του δικηγόρου Θωμά Σταυρόπουλου στην ημερίδα που συνδιοργάνωσε ο Δικηγορικός Σύλλογος Πατρών, το Διοικητικό Εφετείο Πατρών, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Πατρών και η συντακτική ομάδα της Αχαϊκής Διοικητικής Νομολογίας στις 8 Ιουνίου 2018 με θέμα «Επιλεγμένα Ζητήματα Συνταγματικού και Διοικητικού Δικαίου».





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[12:06]  Η ηρεμία και η συγκέντρωση προπονούνται;
[11:07]  Κάπου εκεί θα βρίσκεται ένας Χρήστος...
[10:17]  Να καθίσει ο καθένας μας «στα αυγά του»;
[09:00]  Καυγάς για μια έδρα, ή σύνδρομα...
[χθες 12:06]  Δεν υπάρχει ερευνητικό κέντρο στη...
[χθες 10:53]  Μάσκα δεν έχω να γυρνώ στο...
[χθες 09:28]  Η νεολαία της Πάτρας έχει...
[χθες 22:53]  Η αποτίμηση μίας εικοσαετίας








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [16:35:26]