Σάββατο 20 Οκτωβρίου 04:11      14°-26° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τη Δευτέρα παρουσιάζεται το βιβλίο του Τάκη Τσονάκα, ο οποίος μιλάει στην «ΠτΚ»

Τη Δευτέρα παρουσιάζεται το βιβλίο του Τάκη Τσονάκα, ο οποίος μιλάει στην «ΠτΚ»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Το νέο του βιβλίο με τίτλο «Φροσάκι, το ...άγιο πουτανέλι» (εκδ. «συλλογές») παρουσιάζεται τη Δευτέρα 9 Ιουλίου στις 8.μ.μ. στο αίθριο του παλαιού Δημοτικού Νοσοκομείου Πατρών. Με αφορμή την εκδήλωση, ο συμπολίτης Τάκης Τσονάκας μιλάει στην «ΠτΚ» για την κοπέλα-«μούσα» του, την ηρωίδα της ιστορίας του, τα ήθη που άλλαξαν στο διάβα των χρόνων, τονίζει τη σημασία της διατήρησης της μνήμης, αναθυμάται την Πάτρα των νεανικών του χρόνων.
Τι ήταν αυτό που σας έκανε να χρίσετε ηρωίδα του βιβλίου σας το Φροσάκι;
Το ίδιο το Φροσάκι! Το Φροσάκι υπήρξε, χωρίς να έχει όμως καμία σχέση με τα ιστορούμενα στο βιβλίο. Ζούσε με την οικογένεια της, μοναχοκόρη, στην γειτονιά μας. Ηταν δέκα χρόνια μεγαλύτερή μου και από τα εφτά μου μέχρι τα δέκα, που έφυγε η οικογένειά της και μετοίκησε στον Πειραιά, με φρόντιζε, ίσως βλέποντας σε μένα τον μικρότερο αδελφό που δεν είχε. Θυμάμαι ακόμη τις Κυριακές που με πήγαινε στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς, να μου πάρει παγωτό ξυλάκι σοκολάτα από το ψυγείο της ΕΒΓΑ. Ηταν όμορφη κοπέλα, χαρούμενη και πολύ νωρίς είχε σπάσει τα παραδεκτά, για την εποχή, όρια του «καθωσπρεπισμού», αιτία που οι κουτσομπόλες της γειτονιάς τής έσερναν «τα εξ αμάξης». Πριν τρία χρόνια, πληροφορήθηκα ότι στα τριάντα πέντε της αυτοκτόνησε, δεν έμαθα το γιατί.
Ηθογραφική αληθινή μυθιστορία διαβάζουμε στον υπότιτλο. Θα μας εξηγήσετε με τι υλικά και τον τρόπο που πλάσατε την ιστορία σας;
Αν δεν υπάρχει πραγματική ιστορία του ήρωα των βιβλίων μου, γράφω με εικόνες. Δηλαδή ενώ το σύνολο του βιβλίου είναι μυθιστορία, ταυτόχρονα είναι και πραγματικότητα. Συρραφή θα λέγαμε σε ενιαίο ομογενοποιημένο σύνολο, γεγονότων, καταστάσεων, διαφορετικών ανθρώπων, σε διαφορετικούς χρόνους και διαφορετικούς τόπους.

Το Φροσάκι είναι ξεκάθαρο πως ξέρει από μικρή τι θέλει. Αφελής, επιπόλαιη, θύμα ναι, αλλά δεν είναι αυτή, κυρίως, που χαράζει τη ζωή της;
Ο καθένας χαράζει τη ζωή του. Τη χαράζει όμως; «Ελευθέρα και οικεία βουλήσει;». Κατά τη γνώμη μου δεν τη χαράζει, εξωγενείς παράγοντες τον παρασέρνουν σε άλλους δρόμους. Οταν δε έχει τα χαρακτηριστικά που έχει το Φροσάκι, αφέλεια, επιπολαιότητα και άλλα, τότε σίγουρα, πολλές φορές, άγεται και φέρεται σε επικίνδυνους δρόμους και μονοπάτια.

Κοινό χαρακτηριστικό των γυναικών τριών γενιών της ιστορίας σας - γιαγιάς Φρόσως, μάνας Διαμάντως και της μικρής Φρόσως (Φροσάκι) - η απουσία συζύγου/πατέρα. Θεωρείτε την έλλειψη ανδρικού προτύπου καθοριστική για την πορεία κάθε ανθρώπου; Είναι κι επίκαιρο το θέμα.
Είναι έλλειψη, κάτι λείπει, δεν υπάρχει πληρότητα. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορούμε να πούμε ότι η έλλειψη ανδρικού προτύπου στην οικογένεια είναι καθοριστική για την πορεία κάθε ανθρώπου. Πρωταρχικό είναι το παιδί να γνωρίζει από το περιβάλλον του αγάπη. Να αποκτήσει μόρφωση και τρόπους συμπεριφοράς. Για σκεφτείτε την ανδρική παρουσία στο σπίτι και το παιδί να μην θέλει να τη συναντάει.

Στην ιστορία σας, καλοσύνη και κακία συμπορεύονται. Η μεγαλοψυχία εκδηλώνεται στη γιαγιά και τη μάνα της ηρωίδας σας, εκ μέρους ηλικιωμένων ανθρώπων. Υπάρχει, στις μέρες μας, αυτή η γνήσια γενναιοδωρία;
Τα παλιότερα χρόνια ακούγαμε ή και λέγαμε συχνά «αυτή την κοπέλα την πήραν ψυχοκόρη» ή «αυτόν τον έχουν ψυχογιό». Εγώ τουλάχιστον έχω χρόνια να ακούσω και τα δύο. Η μεγαλοψυχία και γενναιοδωρία των ηλικιωμένων είχε δύο λόγους. Πρώτον, εξασφάλιζαν στα γεράματά τους «ψυχοπαίδι» να τους φροντίζει, με ανταλλάγματα βέβαια, κληρονομιάς ακινήτων και άλλων. Ταυτόχρονα, «έσωζαν» και την ψυχή τους. Σήμερα, έχουν αλλάξει πολλά πράγματα, άλλος τρόπος ζωής, πολυτελείς οίκοι ευγηρίας, αποκλειστικές νοσοκόμες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ακόμη και σήμερα ηλικιωμένοι που παίρνουν «ψυχοπαίδια», συγγενικά συνήθως άτομα. Και πάντα «το τερπνόν μετά του ωφελίμου». Φροντίδα στα γηρατειά και συχώριο για την ψυχή τους.

Στον αντίποδα η εκμετάλλευση από τους «νταβατζήδες» με τους οποίους μπλέκει το Φροσάκι, καταπίνοντας τα ψέματά τους για γάμο. Ανηθικότητα και ηθική. Πώς καθορίζεται η διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους;
«Νταβατζήδες» υπάρχουν πολλών ειδών, όχι μόνο οι εκμεταλλευτές γυναικών και όσο βρίσκουν χώρο θα αυξάνονται. Τώρα όσον αφορά στη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ανηθικότητας και ηθικής θα σας πω τρεις παροιμίες και νομίζω ότι θα απαντήσω: «Καμία ηθική δεν θα είχε αξία αν δεν υπήρχε η ανηθικότητα να την προσδιορίσει». Και «Οταν ο κλέφτης δεν έχει ευκαιρία να κλέψει, θεωρεί τον εαυτό του τίμιο άνθρωπο». Και ακόμη «''Είναι ανήθικο!'' είπε η συνείδηση. ''Είναι βλαβερό!'' είπε η υγεία. ''Αποδοκιμάζεται!'' δήλωσε η κοινωνία. ''Δοκίμασε…'' ψιθύρισε η καρδιά».


Η Πάτρα του και το «τότε»

Αναφέρεστε και στο… αναγκαίο κακό: Το κουτσομπολιό. Η ενασχόληση με την «καμπούρα» του άλλου κι όχι με τη δική μας αλλάζει αποχρώσεις στο πέρασμα του χρόνου, λέτε;
Ε! βέβαια, προσαρμόζεται στην κάθε εποχή. Ερχεται με διαφορετικές συνταγές, τροφή είναι για πολλούς! Πάντα τον άνθρωπο «τον έτρωγαν οι ξένες έγνοιες». Και σήμερα με την ταχύτητα που τρέχουν τα συμβαίνοντα; Ευτυχώς υπάρχει και η TV. Τι να πω! τι να πω!

Μέσα από την αφήγησή σας, αναβιώνετε τοποθεσίες της Πάτρας, σημεία συνάντησης, συνήθειες της εποχής -κυρίως του '60- «Καραβίτης», «Βουρνάς» για υποβρύχιο, «Φάρος» για βραδινές μπύρες, το μπουγατσάδικο του Πανάρετου, το καφενεδάκι στο Δασύλλιο. Πώς φαντάζει εκείνη η αλλιώτικη πόλη στα μάτια σας;
Εκείνη η Πάτρα, είναι η Πάτρα των παιδικών μου, των εφηβικών και των πρώτων νεανικών μου χρόνων. Είναι η Πάτρα της ανεμελιάς, η πόλη των ονείρων για το μέλλον, των οραμάτων. Η πόλη της παρέας των παιδικών φίλων που μεγαλώναμε μαζί. Η πόλη που νιώσαμε τα πρώτα χτυποκάρδια, που ζήσαμε τους πρώτους έρωτες. Πώς να ξεχάσει κανένας τις τοποθεσίες, τα σημεία συνάντησης, τον ανάλαφρο ουρανό που μας σκέπαζε. Μετά ήλθε η καθημερινότητα, μας συνεπήρε, μας απορρόφησε, η οικογένεια, οι ευθύνες, η καριέρα και τόσα άλλα. Και όταν σε κάποια στιγμή όλα αυτά ισορρόπησαν και πορεύονταν σε δρόμο ευθύ, κοίταξα γύρω μου και δεν «καταλάβαινα» πού ήμουνα. Η Πάτρα, η Πάτρα μου, δεν ήταν ίδια, είχε χαθεί, δεν ήταν ίδιες οι τοποθεσίες, τα σημεία συνάντησης, άνθρωποι με άλλες νοοτροπίες, αλλά τώρα τι κάθομαι και λέω, η ζωή προχωράει και έτσι πρέπει.

Τόσο τα βιβλία σας όσο και τα θεατρικά σας αντλούν από τη λαογραφία και την ιστορία. Τι σας ελκύει και τι διαπιστώνετε κάθε φορά που διεισδύετε σε αυτούς τους τομείς;
Πιστεύω ότι αν αφήσουμε να χαθεί η ιστορία και η λαογραφία δεν θα έχουμε μέλλον. Με ελκύει η επιθυμία μου να καταγράψω ό,τι μπορώ, να μην χαθεί τίποτα από όσα γνωρίζω ή άκουσα. Με ελκύει η εποχή που μεγάλωσα. Με ελκύουν οι μνήμες που έχω εξ ιδίας αντιλήψεως ή εκ διηγήσεως. Δεν θα ξεφύγω ποτέ από το «τότε».

Στη σημερινή Ελλάδα, τι σας πονάει και σε τι ελπίζετε;
Επειδή έχω ζήσει για πολλές δεκαετίες τα γεγονότα στην Ελλάδα, με πονάει (και με θυμώνει) η προσπάθεια να μου κοντύνουν τη μνήμη! Τι ελπίζω; Οπως είναι γνωστό από τη μυθολογία, όταν η Πανδώρα άνοιξε το κουτί που της έκαναν δώρο οι Θεοί, ελευθερώθηκαν και έφυγαν όλα τα δεινά, πρόλαβε να το κλείσει και έμεινε μόνο η ελπίδα. Και αυτή η ελπίδα είναι το μόνο αντίδοτο που κάνει την ανθρώπινη δυστυχία υποφερτή.








Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 17:40]  Ελένη Τσαμαδού και Νοέλ Μπάξερ...
[χθες 22:09]  Παρουσιάζεται την Παρασκευή η...
[χθες 21:59]  Ο Τηλέμαχος Κώτσιας έρχεται την...
[χθες 22:07]  Η Μαρία Στασινοπούλου την...
[χθες 21:10]  Ο Ελευθέριος Τσιρώνης στην «ΠτΚ»:...
[χθες 15:45]  Πάτρα:Παρουσίαση βιβλίου του...
[χθες 15:05]  Πάτρα:Παρουσιάζεται η ποιητική...
[χθες 21:44]  Η Αθηνά Κακούρη στην «ΠτΚ»: «Μέχρι...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:11:30]