Σάββατο 17 Νοεμβρίου 11:40      10°-13° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η δαβίδ και ο γελοιάθ

Η δαβίδ και ο γελοιάθ



"Τι λες γι' αυτό;» ρωτήσαμε τον Ειδικό, που έχει στο γραφείο τον κωδικό Αδελφός του Αγαμέμνονα.
«Τα σπάει» είπε ο Ειδικός. Και έφυγε.
Τον καιρό μας, το «τα σπάει» είχε άλλη έννοια. Σήμερα έχει διαφορετική.
Το θέμα μας ήταν το εξώφυλλο του TIME. Ένα νήπιο κοριτσάκι κλαίει σπαραξικάρδια. Είναι ένα ανθρωπάκι πιθαμή. Μια Μαφάλντα, αν θυμάστε το παλιό αργεντίνικο κόμικ. Απέναντί της, ένας πελώριος Τραμπ. Την κοιτάζει χαμογελαστά, με το ύφος του αυστηρού δασκάλου που παίρνει σκληρές αποφάσεις για το καλό μας και που εκλαμβάνει το κλάμα σαν παιδιάστικα καμώματα, έναντι των οποίων δεν θα υποκύψει.
Είναι σαν να τον διασκεδάζει ότι δεν υποκύπτει. Αντλεί ηδονή και έπαινο από την ακαμψία του αυτή, τη θεωρεί τεκμήριο υπέρβασης, δοξάζει τον μεγαλοδύναμο που τον έφερε απέναντι σε μια τέτοια δοκιμασία, μέσα από την οποία τσεκάρισε τα ψυχικά του αποθέματα, την αφοσίωσή του στο καθήκον, την αποφασιστικότητά του. Αισθάνεται ότι το ακροατήριο θα τον θαυμάζει γι' αυτό.
Το κοριτσάκι δεν έχει και πολλά να σκεφτεί. Εχει μόλις τριών χρονών εμπειρίες στον πλανήτη. Θυμάται όλο κι όλο κάποια αυλή, μια κούκλα, το γάλα της, μια μαμά. Πλέον και κάποια καρότσα. Τη μαμά, θα πρέπει να την αποχωριστεί, λόγω των αποφάσεων του Προέδρου για τους μετανάστες. Εχει τρομάξει με όλα αυτά και κλαίει.
Δεν έχει άλλο όπλο, άλλο μέσο. Δεν έχει πυραύλους, στρατό, συμβούλια με κοστουμαρισμένους γιάπι, έχει μόνο ένα κλάμα να καταθέσει. Ή θα κερδίσει κάτι μ'αυτό ή θα βρει ανακλαστικά μια ισορροπία. Το κλάμα σε αδειάζει και σε ηρεμεί. Δεν είναι κάτι που το θέλεις, συνήθως. Ερχεται σαν τη βροχή, όταν μαζεύει σύννεφα.
Από τη μια, η πιθαμίτσα που κλαίει, ο ορισμός του ανίσχυρου ανθρώπου. Από την άλλη, ο Μίστερ Πανίσχυρος. Θεόρατος, αστραφτερός, κοκκινισμένος, φρεσκοβαμμένος, σιδερωμένος, χαμογελαστός, πλούσιος, εκλεγμένος, δημοφιλής, αρρενωπός, κατακτητής, η Αμερική βλέπει σε μια φιγούρα πόσο κωμικά γελοία μπορεί να είναι η δύναμη όταν ασκείται κουτά, άψυχα, ασύμμετρα, ιδεοληπτικά, για την υπηρεσία καπρίτσιου, φόβου προκατάληψης. Πόσο γελοίους μπορεί να μας κάνουν «οι αρχές μας». Αν είναι ο κόσμος μου αυτός, λες, δεν τον θέλω. Αν είναι το κάστρο μου, δεν θέλω να το υπερασπιστώ. Αν είναι αυτός ο μετανάστης που φοβάμαι, τότε εγώ είμαι ο τρομακτικός.
Η εικόνα είναι βουτηγμένη σε ένα απόλυτο κόκκινο. Είναι το χρώμα της γροθιάς. Διεκδικεί την προσοχή σου. Και σου καταφέρνει ντιρέκτ στη μύτη. Ερχεται μετά το άπερκατ: Μια λεζάντα, γραμμένη στο πλάι, «Καλώς ήρθατε στην Αμερική». Οι αμερικάνοι την καμαρώνουν αυτάρεσκα σαν χώρα των ευκαιριών, των ελευθεριών, της ισότητας, της πολυπολιτιστικότητας, της ανοχής. Αλλά αυτό είναι σχετικό, ισχύουν αυτά, ασφαλώς, αλλά για να ισχύσουν για όλους, πρέπει οι Ολοι να αποκλείσουν τους Αλλους. Εκείνους που δεν χωρούν. Πάει να πει , ότι οι αξίες, τα δικαιώματα, τα αγαθά, όσα θεμελιώνουν και υπηρετούν την πολιτισμική μας ανωτερότητα και ηθική υπεροχή, απαιτούν πολιτισμική και ηθική έκπτωση προκειμένου να μας χαρακτηρίζουν. Πολεμάς για την ειρήνη σου, αδικείς για τη δικαιοσύνη σου, σκοτώνεις για την καλοσύνη σου, δηλητηριάζεις για την καθαρότητά σου.
Τα σπάει. Είναι ένα υπόδειγμα ακτιβισμού, δημοσιογραφικού εν προκειμένω. Δεν κολακεύει την αυταρέσκεια του προοδευτικού, του σοφότερου, του ανοιχτόμυαλου. Προσπαθεί να ρυμουλκήσει στο άρμα της καλύτερης άποψης τον άνθρωπο που μέχρι να δει το εξώφυλλο αυτό σκεφτόταν το ζήτημα από τη μεριά του Τραμπ. Τώρα, μπορεί να δει τον πίνακα από μακρύτερη οπτική γωνία, η οποία περιλαμβάνει περισσότερη αλήθεια, περισσότερες ιστορίες και πτυχές.
Είναι ένας ακτιβισμός που δεν σε προσβάλλει. Σου μιλάει με λόγια δικά σου. Δεν θέλει να σε μειώσει. Θέλει να σε αυξήσει. Σε τραβάει από το χέρι για να σου δείξει αυτό που δεν έβλεπες, προκειμένου να νιώσεις και να αντιληφθείς. Δεν ντύνεται παγώνι για να σου διδάξει κατάμουτρα την αποδοχή της διαφορετικότητας, δεν σε καταγγέλλει ως δολοφόνο επειδή έφαγες κοτόπουλο. Σε κάνει καλύτερο άνθρωπο όχι επειδή σου τη βγαίνει ως ανώτερός σου, αλλά επειδή ήσουν και πριν, αλλά δεν είχες βρει τον κατάλληλο καταλύτη. Αυτό έκανε και ο Ιησούς ή ο Σωκράτης, τω καιρώ εκείνω, πριν το Τάιμ, ουάνς απόν ε τάιμ.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [11:40:23]