Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 09:55      12°-20° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Και μετά, φύγαμε

Και μετά, φύγαμε



Από την περίοδο της μεταπολίτευσης μέχρι πρότινος, γαλουχηθήκαμε από την αντίληψη που μιλούσε για τα δίκαια- δικαιώματα των εργαζομένων σε όλους τους επαγγελματικούς κλάδους. Τα δίκαια των εκπαιδευτικών, των δημοσίων υπαλλήλων και φυσικά των δημοσιογράφων. Η εργασιακή σχέση παρήγαγε δικαιώματα, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις ίσχυαν ακόμα και όταν η παραγωγικότητα δεν πληρούσε τους όρους της μεγάλης φιλοτιμίας ούτε το αποτέλεσμά της ήταν ανταλλάξιμο με τους όρους της αρχαίας οικονομίας. Και ύστερα ήρθε η κρίση. Ηρθε η στιγμή που βρεθήκαμε στην οδυνηρή ανάγκη να διαχειριστούμε μια άλλη πραγματικότητα. Αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε ότι κανένα δικαίωμα δεν μπορεί να ενεργοποιεί αποτελέσματα εάν εκλείπει η δυνατότητα για κάτι τέτοιο. Εργάστηκα, πρέπει να πληρωθώ κατά τρόπο ανάλογο της προσπάθειας και της επίδοσής μου. Εχεις δίκιο. Αλλά δεν υπάρχουν λεφτά.
Σύμφωνοι, στο επαγγελματικό πεδίο αρκετοί εργοδότες κρύφτηκαν πίσω από την κρίση. Τη μεταχειρίστηκαν σαν πρόσχημα, για να κουρέψουν το εργατικό κόστος. Αλλοι έκαναν κάτι πιο πειρατικό: Ασκησαν επιχειρηματική δραστηριότητα εν γνώσει τους ότι για να υπάρξει αντίκρισμα, θα έπρεπε να ρίξουν τους υπαλλήλους τους. Αλλά και οι ίδιοι οι υπάλληλοι συναίνεσαν άτυπα. Δεν είχαν άλλη λύση. Πάμε εκεί, κι άμα βγει κάτι βγήκε. Αν δεν βγει, πάμε αλλού. Αυτό διαμορφώνει ένα νομαδικό προλεταριάτο που αποσυνδέεται ψυχολογικά από την παραγωγική διαδικασία στην οποία συμμετέχει. Καθιστά επίσης την επαγγελματική ηθική σκέτη αφέλεια.
Ειδικά με τον Τύπο ισχύει μια πολύ ιδιότυπη αντίφαση. Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία υπάρχει καταιγιστική ζήτηση πληροφόρησης. Εντούτοις ο κλάδος βιώνει τρομερά κεσάτια. Από τη μια δεν προλαβαίνεις να τροφοδοτείς τα ιστοτόπια και τα έντυπα με ενημερωτικό υλικό, το οποίο γίνεται ανάρπαστο. Από την άλλη, τα ταμεία των επιχειρήσεων φυτοζωούν.
Εν μέρει αυτό οφείλεται στην κάθετη πτώση διαφημιστικού πόρου που έφερε η κρίση, και στη γενικότερη ύφεση. Εν μέρει όμως οφείλεται στην απροθυμία του κοινού να πληρώνει για την ενημέρωση που καταναλώνει. Το ίδιο το κοινό, στο μεταξύ, θεωρεί αδιανόητο να μην πληρώσει για καφέ, για ξαπλώστρα, για κινητό τηλέφωνο. Θεωρεί, όμως, αδιανόητο να πληρώνει για ενημερωτική υπηρεσία.
Δεν είναι μόνο ζήτημα τσέπης, αλλά και ζήτημα κύρους της δημοσιογραφίας. Η κοινωνία δεν θέλει να βλέπει τη δική της συμμετοχή στην υπόθεση της κρίσης. Προτιμάει να τη φορτώνει στον Τύπο. Λες και οι δημοσιογράφοι δεν είχαν ξεσκιστεί να γράφουν για ελλείμματα και χρέη και για ρουσφετολογία- αναξιοκρατία, λες και οι ψηφοφόροι δεν επιβράβευαν πολιτικούς και παρατάξεις που επιδίδονταν στην συντήρηση και εξάπλωση του παρασιτισμού.
Μπροστά στην κατάσταση αυτή, οι άνθρωποι των ΜΜΕ μένουν μοιρολατρικά αδρανείς. Το βιώσαμε στη συνέλευση της Ενωσης Συντακτών των ημερησίων εφημερίδων της περιφέρειάς μας. Εγινε λόγος για τη δεινή θέση στην οποία βρίσκεται ο επαγγελματίας δημοσιογράφος, ελλείψει εργασίας ή επαρκών αμοιβών, και το ασφαλιστικό ταμείο του, ελλείψει πόρου. Αυτό που δεν ακούμε είναι σκέψεις με τις οποίες θα αντιπαλαίψουμε την κατάσταση. Οχι με παρωχημένους τρόπους, ζητώντας αυτά που δεν μπορούμε να έχουμε. Αλλά με τρόπους που θα αυξήσουν τον πόρο που διατίθεται στο επάγγελμα και στα μέσα στα οποία απασχολούμαστε.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, πέφτει βαρύ στο τραπέζι η νέα νομοθεσία για προστασία προσωπικών δεδομένων. Καγχάζουμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας με όλα όσα απαγορεύονται και όσα απαιτούνται για να δημοσιεύεις "ευαίσθητα στοιχεία". Πόσων χρόνων είναι ένας κλέφτης, ας πούμε. Λήγουμε τη συζήτηση χωρίς εμβάθυνση. Πολλοί συνάδελφοι φάνηκε να αγνοούν ότι τα περισσότερα σημεία ίσχυαν και πριν αλλά πλείστοι δημοσιογράφοι και ΜΜΕ τα παρέκαμπταν. Δεν προβληματιστήκαμε ότι ακριβώς η παράκαμψη αυτή άμβλυνε το κριτήριο και το γούστο του κοινού και παρόξυνε την ανάγκη του για πικάντικα και ερεθιστικά, τα οποία νομιμοποίησαν τον δημοσιογραφο-φανή κιτρινισμό.
Και βέβαια δεν φάνηκε να έχει ο κλάδος κάποια συμμετοχή στη σύνταξη του νέου κανονισμού, ώστε να αποτραπούν κάποιες προφανείς σαχλαμάρες.
Εν τέλει αποφασίσαμε απεργία, για τον λόγο που είχαμε κάνει κάποιες προηγούμενες και για αποτέλεσμα που είχαν και εκείνες.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [09:55:01]