Σάββατο 20 Οκτωβρίου 10:39      14°-26° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


 «Μαμά, έχω πολύ άγχος»

 «Μαμά, έχω πολύ άγχος»



Πέμπτη μεσημέρι, ενώ ανέβαινα τρέχοντας τα σκαλιά της Τριών Ναυάρχων, διότι ο «ελεύθερος» χρόνος είναι αρκετά περιορισμένος, η άνοδός μου συνέπεσε με την κάθοδο μίας μητέρας η οποία κρατούσε από το χέρι της την εννιάχρονη (;) κόρη της. «Μαμά, έχω πολύ άγχος» την άκουσα να λέει, όταν σχεδόν πλευρίσαμε στα σκαλοπάτια. Εστρεψα το βλέμμα μου και είδα ένα χαριτωμένο πρόσωπο με τα μαλλιά πιασμένα κότσο ψηλά κι απ' ό,τι πρόδιδε η εμφάνισή της μάλλον πήγαινε σε επίδειξη μπαλέτου. Αντί το όμορφο παιδικό πρόσωπο να φωτίζεται από ενθουσιασμό, ήταν σκοτεινό και προβληματισμένο.
Η ώρα ήταν 3 μ.μ., που σημαίνει ότι πριν από λίγο είχε επιστρέψει από το σχολείο της. Διερευνητέο εάν πρόλαβε να φάει, ενώ σίγουρα δεν είχε ξεκουραστεί. Και ήδη βρισκόταν στον δρόμο τρέχοντας να προλάβει κάτι άλλο. Κάτι άλλο που δεν τη χαροποιούσε, αλλά της προκαλούσε άγχος. Κοντοστάθηκα και κοίταξα τη μαμά με την κόρη να τρέχουν να προλάβουν… Το άκουσμα και η εικόνα με λύπησαν. Αν από τα εννιά του χρόνια ένα παιδί ζει μέσα στο άγχος, τι θα κάνει στην εφηβεία, στη νεότητα και μετά στην ενήλικη ζωή; Την ίδια στιγμή η πλατεία Υψηλών Αλωνίων, στην οποία φτάνω λίγα λεπτά μετά, είναι εντελώς άδεια. Δεν ακούγεται καμία παιδική φωνή. Αλλοτε έσφυζε από ζωή και πάντα συναντούσες μια παρέα πιτσιρικάδων. Σταμάτησε να ακούγεται το χτύπημα της μπάλας, το προειδοποιητικό κουδούνισμα του ποδηλάτου, το ακούμπισμα στο πόδι σου της ρόδας του καροτσιού με το οποίοι οι μικρές κυρίες βόλταραν τις κούκλες τους.
Μάταια η ματιά περιπλανιέται γύρω αναζητώντας εικόνες από τη χαμένη παιδικότητα. Τα παιδιά δεν δίνουν πλέον το καθημερινό τους ραντεβού στην πλατεία. Η μπάλα είναι πεταμένη μέσα σε κάποιο καλάθι στην αποθήκη. Δίπλα της σκουριάζει το ποδήλατο. Οι κούκλες, αν υπάρχουν, είναι τοποθετημένες σε κάποιο ράφι ή σε κάποιο κουτί. Δεν υπάρχουν πλέον τα ματωμένα και γδαρμένα γόνατα από το ξέγνοιαστο παιχνίδι στις πλατείες.
Τα παιδιά είναι απασχολημένα. «Το απόγευμα δεν προλαβαίνουμε καθόλου. Τρέχουμε από τη μία δραστηριότητα στην άλλη» παραπονιούνται εξουθενωμένες οι μητέρες. Κι από κοντά τρέχουν και τα παιδιά, αν και ο χαρακτηρισμός «παιδί» υπολείπεται πολλών χαρακτηριστικών με κυρίαρχα αυτά της ανεμελιάς, της ξεγνοιασιάς, του γάργαρου γέλιου, των φωτεινών ματιών, του χαμογελαστού προσώπου. Το άγχος, η πίεση, το πρόγραμμα, οι υποχρεώσεις δεν αφήνουν περιθώριο να ξεμυτίσει η καταπιεσμένη παιδικότητα. «Η κοινωνία μας έχει γεμίσει με μικρομέγαλα δυστυχισμένα παιδιά. Με παιδιά που καλούνται να εκτελούν υποχρεώσεις ενηλίκων. Ο,τι δεν πέτυχαν οι γονείς προσπαθούν να το πετύχουν μέσα από τα παιδιά τους» μου είχε πει προ πενταετίας η παιδοψυχίατρος Βιολέτα Σιγάλα εκτιμώντας ότι αυτό συνεπάγεται μία μελλοντική κοινωνία δυστυχισμένων ενηλίκων.
Τα λόγια της μου ήρθαν στο νου, ακούγοντας τη μικρή να εξομολογείται στη μαμά της το άγχος της. Τι πετύχαμε ως κοινωνία; Να δημιουργήσουμε παιδιά με αγχώδεις διαταραχές, κρίσεις πανικού και παντός είδους φοβίες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, όταν μία κοινωνία στερείται το φωτεινό χαμόγελο του παιδιού, είναι βυθισμένη στο σκοτάδι.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [10:39:57]