Κυριακή 21 Οκτωβρίου 16:36      12°-24° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


 Σουλτάν ή επί τας

Σουλτάν ή επί τας



Περπατούσαμε προς το γραφείο. Πέσαμε πάνω σε ένα πανό με θέμα την απελευθέρωση μεταναστών που τελούν υπό δίωξη. Κάναμε έναν συνειρμό: Αραγε στην Τουρκία υπήρξε κάποια κινητοποίηση αλληλεγγύης για τους δύο έλληνες στρατιωτικούς που έχασαν τον δρόμο μέσα στο χιόνι και κρατούνται σαν αιχμάλωτοι, και- ο Καμμένος δικαιώνεται, άλλο αν από τη θέση του δεν έπρεπε να κάνει τέτοιο χαρακτηρισμό- σαν όμηροι;
Η Τουρκία έχει αλληλέγγυους πυρήνες, αλλά προφανώς δεν έχουν την ελευθερία να εγείρουν τέτοιο ζήτημα. Πέντε πόντους πέρα από τα χιόνια της κοίτης του Εβρου ή τις αμφισβητούμενες ζώνες του Αιγαίου, αρχίζουν τα όρια ενός διαφορετικού κόσμου.
Πόσα χρόνια πίσω είναι η Τουρκία του Ερντογάν; Η Ελλάδα, τουλάχιστον τα τελευταία 50-60 χρόνια, θα θεωρούσε αδιανόητο να κρατά ανθρώπους καταχρηστικά ή να τους μετατρέπει σε αναλώσιμα πιόνια του σκακιού, κατά παράβαση της διάκρισης των εξουσιών και του ανθρωπισμού.
Η Τουρκία του Ερντογάν βρίσκεται σε έναν προηγούμενο αιώνα. Και αυτό είναι το επικίνδυνο με δαύτην. Δεν είναι τόσο οι επιδιώξεις και οι διεκδικήσεις της, όσο το έλλειμμα δημοκρατίας, η υστέρησή της, η μη ένταξή της σε ένα πλαίσιο αρχών και κανόνων που διέπουν την ελεύθερη δύση, η προθυμία της να αγνοήσει ανθρωπισμούς και όρια. Τα όριά της, τα βάζει μόνη της.
Είναι ο Ερντογάν ή η Τουρκία του; Πόσο διαφορετικά και καλύτερα θα ήταν τα πράγματα με έναν άλλο πρόεδρο; Ζήσαμε μια Τουρκία με μετριοπαθέστερους ηγέτες, λιγότερο σουλταντικούς, αλλά δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει η κατοχή στην Κύπρο, τα θερμά επεισόδια, οι αμφισβητήσεις στο Αιγαίο, το κούνημα του δακτύλου. Οπως και δεν παύει να ισχύει ότι ο Ερντογάν εγκρίνεται πανηγυρικά από μια πλατειά λαϊκή πλειοψηφία. Αυτός είναι ο ηγέτης που θέλουν. Αυτή είναι η χώρα που τους εκφράζει. Οχι πως δεν έχουμε και εδώ κάποιες αντίστοιχες τάσεις. Εκεί όμως η τάση αυτή αποδεικνύεται κυρίαρχο πολιτικό ρεύμα. Και επιπλέον στην Ελλάδα, ακόμα και σε περιόδους αγανάκτησης, εκρήξεων, φλερτ με την εκτροπή, δεν έπαψε να ισχύει ένα νομοθετικό και θεσμικό υπόβαθρο, το οποίο άντεξε στις πιέσεις και προφανώς δεσμεύει και τις πολιτικές δυνάμεις που πριν εκλεγούν βρίσκονταν στην πλευρά της Αγανάκτησης.
Ο Ερντογάν παραδέχθηκε ότι στη χώρα του, και κατά την αντίληψή του, η δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη, αλλά άγεται, υπαγορεύεται από την εκτελεστική εξουσία, η οποία εν προκειμένω είναι ουσιαστικά μονοπρόσωπη, δεν διαμορφώνεται από κάποια βουλή ή ένα δημοκρατικό συλλογικό όργανο. Παραδέχθηκε επίσης ότι στη σημερινή Τουρκία οι άνθρωποι μπορούν να είναι ανταλλάξιμες μονάδες, όργανα της πολιτικής, μοχλοί για εξυπηρέτηση επιδιώξεων, και μάλιστα κατά τρόπο πειρατικό: Οι κρατούμενοι Ελληνες, αποδεδειγμένα πλέον, δεν τέθηκαν σε παρατεταμένο περιορισμό λόγω του όποιου ενδεχόμενου παραπτώματός τους, αλλά με αφορμή αυτό. Το παράπτωμα έγινε μέσο ουσιαστικής απαγωγής, νομότυπης αλλά ομολογημένης, δια στόματος του ηγέτη.
Ολα αυτά πρέπει να κρίνονται από τις δυνάμεις που επιδιώκουν λυκοφιλίες με την Αγκυρα. Είπαμε, στη διεθνή πολιτική επικρατεί ρεαλισμός, στο όνομα του μείζονος συμφέροντος. Αλλά δεν παύουμε να μιλάμε για έναν απαγωγέα, έναν κακοποιό.
Βέβαια στην Ελλάδα, τα γκάλοπ δείχνουν ότι το πρότυπο του ξένου ηγέτη που μας εκφράζει καλύτερα είναι ο Πούτιν. Δεν λέμε ότι είναι εφάμιλλος του Ερντογάν, αλλά φαίνεται ότι υπάρχει ένα προβλημα με τις ουσίες, αν κρίνουμε από την περιπέτεια μπαμπά και κόρης που βρέθηκαν στο νοσοκομείο ανοίγοντας ένα δέμα.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [16:36:07]