Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 14:45      16°-31° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο τέλειος ατελής

Ο τέλειος ατελής



Το ξημέρωμα της Πέμπτης 22 Μαρτίου, μας βρίσκει χωρίς Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Οσοι στίχοι ήταν να ειπωθούν, ειπώθηκαν την Τετάρτη 21 του μήνα. Την Πέμπτη οι νοτιάδες ενισχύθηκαν. Εφεραν σκόνες από την Αφρική, βουνά ολόκληρα. Είναι σαν να έχουμε μια ήπειρο πάνω από το κεφάλι μας. Το ένα σύννεφο είναι η Αίγυπτος, το άλλο μοιάζει με την Τυνησία. Εκείνο, το πιο αυστηρό, το καντάφικο, λογικά είναι η Λιβύη. Αν και η ήπειρος καλείται μαύρη, τα βουνά από πάνω μας είναι λευκά. Και ανάμεσά τους, ο ήλιος, μοιάζει με φυλακισμένος. Είναι ένας χλωμός δίσκος, απόλυτα στρογγυλός, ένας τέλειος κύκλος, εγκλωβισμένος σε ένα κελί από υδρατμούς, κοιτάζει κακόκεφος και ανίκανος να φωτίσει, και ο Μάρτιος τελειώνει. Θα φύγει με μια εθνική εορτή, φουστανέλα, μπαταριές και βόλια από κεραυνούς. Ο Γουίλ, ο θερμαστής από το Τζιμπουτί, θα αδειάσει την άσπρη σκόνη του με βροχές, μάλλον από αύριο Παρασκευή, και αρκετές από τις επόμενες ημέρες που μας οδηγούν σε ένα Πάσχα άκαιρο, σε μια πρόωρη ανάσταση, που θα έρθει πριν προλάβει η άνοιξη να πατήσει γήπεδο, να στρώσει χορτάρια και παπαρούνες και όλα τα λουλουδάκια που μαζεύαμε μικροί και τα κάναμε μπουκέτα και μετά τα δέναμε άτσαλα και αυτά διαλύονταν και σκόρπιζαν, αλλού τα κοτσάνια, αλλού η γύρη, αλλού τα πέταλα, παράτα μας με τα μπουκέτα σου, Απρίλιε.
Οι νοτιάδες παρασέρνουν τους στίχους πίσω μας, προς τα βουνά. Σήμερα στερούμεθα ποιήσεως, αποφθεγμάτων, αφιερωμάτων, σκόρπιων στροφών που πενθούν για τις θολές γραμμές των οριζόντων, με το Εγώ μας σαν Αμλετ να συγχύζεται που η ζωή σου επιβάλλει να τη ζήσεις με τρόπο ασύμβατο προς τις τρυφερές προθέσεις σου. Βαδίζουμε σιωπηλοί, δίσκοι κι εμείς χλωμοί και αιχμάλωτοι, γλυστρούν τα βήματα στο άσπρο μας κενό, με ευρώπες και αφρικές να περιφέρονται ως νέφη, άυλα σχήματα, μια υπόμνηση πως τα νοήματα είναι και δεν είναι, έχουν νόημα και δεν έχουν, η ιστορία υπήρξε ως συνδυασμός γεγονότων και φαντασιώσεων, και αυτό ισχύει για το τώρα μας, και για το αύριό μας.
Σ' αυτές τις ώρες της άνοιξης, η ημέρα ισούται προς τη νύχτα. Ο ήλιος ισούται προς φεγγάρι. Η ύλη ισούται προς σύννεφο. Και εσύ, τελικά, ισούσαι προς στίχο. Η ποίηση συνεχίζεται, με καινούργιες στροφές. Και οι νοτιάδες ιντριγκάρουν τον Καββαδία. Κάτι τέτοια του άρεσαν του Νώντα να ακούει, σαν αφορμές να σκεφτεί κάτι διαφορετικό, το έδειχνε εκείνες τις λίγες φορές που μιλήσαμε.
Από το Σίτι η πλατεία φαινόταν σαν δική μας. Αλλά κι αυτό ένα σύννεφο ήταν, αποδείχθηκε.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [14:45:53]