Δευτέρα 21 Μαΐου 18:21      17°-30° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Φωνή λαού, οργή ποιανού;

Φωνή λαού, οργή ποιανού;



Το σύνθημα "η Μακεδονία είναι μόνο μία και είναι ελληνική", σημαίνει δύο πράγματα. Είτε ότι οι πλευρές της Μακεδονίας που σήμερα βρίσκονται υπό την κυριαρχία της Βουλγαρίας και των Σκοπίων δεν πρέπει να θεωρούνται τμήματα της Μακεδονίας, είτε ότι είναι εδάφη ελληνικά και οφείλουν να μας τα δώσουν πίσω. Μόνοι τους όμως. Εμείς δεν σκοπεύουμε να τα ζητήσουμε με την απειλή των όπλων, κι αν κάποιοι ενδεχομένως θα το έκριναν δίκαιο και σκόπιμο, πιθανότατα δεν μπουν σε τέτοια βάσανο οι ίδιοι.
Στην πρώτη από τις δύο ερμηνείες του συνθήματος, έχουμε ένα ζήτημα με την Γεωγραφία. Στη δεύτερη, το ζήτημά μας είναι με την Ιστορία.
Πράγματι, το συλλαλητήριο και η εν γένει στάση των εκατοντάδων χιλιάδων ελλήνων που διατράνωσαν την αντίθεσή τους στη χρήση του όρου Μακεδονία από τους FYROMαίους και τη λοιπή υφήλιο, έδειξαν πως η ελληνική κοινωνία έχει σταθερό καημό για την έκβαση που πήραν τα πράγματα από τους λεγόμενους ελληνιστικούς χρόνους μέχρι σήμερα.
Δεν θα εγείρετο ζήτημα αυθαίρετης χρήσης του όρου "Μακεδονία- Μακεδονικός", εάν το κράτος των Μακεδόνων δεν είχε καταλυθεί από τους ρωμαίους, κάτι που συνέβη, αφενός επειδή οι Μακεδόνες δεν κατάφεραν να βγάλουν ηγέτη αντάξιο του Αλεξάνδρου παρά πλακώθηκαν μεταξύ τους, είτε επειδή είχε έρθει η ώρα της Ρώμης να κυριαρχήσει στη μέχρι τότε ελέγξιμη υφήλιο.
Αλλά εάν το κράτος των Μακεδόνων είχε αντέξει, τότε το σύνθημα "η Μακεδονία- είναι ελληνική" θα συμπληρωνόταν με την αναγνώριση "και η Αχαϊα- μακεδονική", διότι θα τελούσαμε όλοι υπό την επικυριαρχία των Μακεδόνων, οι οποίοι ήσαν το ελληνικό φύλο που είχε καθυποτάξει τα υπόλοιπα, όχι με δημοκρατικές εκλογές.
Η κατάσταση πλέον περιπλέκεται. Είτε διπλωματικά- καθώς η ελληνική πλευρά πιθανόν να υποχρεωθεί σε αδιάλλακτη και εθνικά αγέρωχη στάση στη διαπραγμάτευση- είτε πολιτικά, εάν η κυβέρνηση επιμείνει στον συμβιβασμό, κάτι που θα της αποφέρει κόστος, που θα λουστεί εξ ολοκλήρου ή μαζί με όποια πολιτική δύναμη συναινεί στον συμβιβασμό.
Με την ανένδοτη στάση, ωστόσο, δεν πετυχαίνουμε πολλά πράγματα, αφού ούτως ή άλλως και σήμερα οι FYROMαίοι αποκαλούνται και αισθάνονται μακεδόνες. Είναι απορίας άξιο πώς πιστεύουμε ότι μπορεί να υποχρεωθεί κάποιος, γαλουχημένος στην ιδέα ότι είναι μακεδόνας, να αποκοπεί από αυτήν την αίσθηση ταυτότητας. Δεν είναι και πολύ καλό επιχείρημα "ότι κακώς λέγεσαι μακεδόνας, διότι κακώς η ιστορική εξέλιξη άφησε να πατήσουν σλάβοι και βούλγαροι αυτά τα εδάφη, τον καιρό του Βυζαντίου, και κακώς χάσαμε την αυτοκρατορία που επέβαλλε στις επαρχίες την ενιαία ιδιότητα του ρωμαίου πολίτη".
Ούτε, πάλι, είναι πολύ λογικό να ανέχεσαι μια μη λύση, ο οποία όμως έχει προσλάβει και επισημοποιήσει τα ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά που αντιπαλεύεις (όλοι μακεδόνες τους αποκαλούν), κατά τα πρότυπα του γονέα που δεν μπορεί να πείσει τον έφηβο γιο του να μην καπνίζει, και άρα συμβιβάζεται στην ιδέα να μην καπνίζει ο νέος μπροστά του. Αυτό λέγεται στρουθοκαμηλισμός. Και ποιός είπε ότι ο στρουθοκαμηλισμός ενοχλεί τη στρουθοκάμηλο;
Αλλωστε, το θέμα μας, στην ουσία, δεν είναι τόσο το όνομα των Σκοπιανών, στη χώρα των οποίων οι περισσότεροι από εμάς το πιθανότερο είναι να μη βρεθούμε ποτέ στη ζωή μας. Το θέμα είναι η δημόσια, ομόθυμη κατάθεση ανασφάλειας, πικρίας, οργής, ενόχλησης για το γεγονός ότι "οι ξένοι παίζουν παιχνίδια σε βάρος μας".
Σε εποχές φοβίας και πίεσης, άμυνά σου είναι οι συμβολισμοί, ο πατριωτισμός, η οχύρωση πίσω από τον τρόπο που έχεις προσλάβει την ιστορία και τον κόσμο. Αλλά είναι εντυπωσιακό, σε δύο αιώνες ζωής του κράτους μας, ότι δεν λέμε να μάθουμε ότι η διεθνής πολιτική δεν χαράσσεται με βάση την αίσθηση κάθε λαού για το εθνικό του δίκιο, αλλά σε σχέση με επί μέρους συμφέροντα και επιδιώξεις, που υπηρετούνται είτε με δυναμικές ενέργειες των ισχυρών, είτε με βιώσιμες ισορροπίες.
Αυτό έχει γίνει μέχρι τώρα με τα Σκόπια: Δεν έχουν αναγνωριστεί έτσι όπως ήθελαν, αλλά αποκαλούνται μακεδόνες, έτσι όπως δεν θέλουμε. Αν αφήσουμε το πράγμα έτσι δεν κερδίζουμε τίποτε, αλλά στον πατριωτισμό κέρδος είναι και η άσκησή του, τα συλλαλητήρια, οι ομιλίες, το ανέμισμα των σημαιών, η κατάθεση ψυχής. Και η εκμετάλλευσή τους.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:21:26]