Τετάρτη 20 Ιουνίου 06:31      19°-30° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κι εγώ  σ΄αγαπώ

Κι εγώ σ΄αγαπώ



Παρακολουθούσαμε την ιστορία τους, κατ΄αρχάς μέσα από τα πρωτοσέλιδα. Ενα γκρουπ που προβόκαρε τις αντοχές ενός μεταδικτατορικού καθεστώτος που δεν είχε προλάβε, και μάλλον δεν σκόπευε, να εκσυχρονιστεί στα ζητήματα της ελευθερίας της έκφρασης. Οταν οι Μουσικές Ταξιαρχίες, επί της ουσίας ο Τζίμης Πανούσης, προκαλούσαν τη σύλληψή τους για στίχους που συνδύαζαν την ερωτική απελπισία με αντισυστημική χυδαιότητα, που στην ουσία ήταν ένα αίτημα προσοχής: Βρίζω για να προκαλέσω την αγάπη και την εκτίμηση που δεν μου αναλογούσε με συμβατικούς όρους. Ωσπου άρχισα να υποδύομαι τον αναρχικό. Και τότε με αγάπησαν όλοι. Ως Τζιμάκο.
Παρακολουθούσαμε την ιστορία τους. Ως Μουσικές Ταξιαρχίες. Ηταν η εποχή των Μόντι Πάιθον και του Τζον Κλιζ, όταν η μεταπολεμική σαξονική σάτιρα δεν σεβόταν τίποτα. Στην Ελλάδα δεν ήταν εύκολη η ασέβεια. Οι εξορίες και οι λογοκρισίες ήταν πολύ νωπές. Οι απαγορεύσεις στην έκφραση ήταν ενεργές. Ο Τζίμης Πανούσης πέταγε στα μούτρα του συστήματος τον στίχο που δεν θα ανεχόταν η συντήρηση. Δεν ξέρουμε αν ήταν η ανάγκη του να εκφραστεί, όσο η ανάγκη του να προκαλέσει και να προσεχτεί. Αλλά θυμόμαστε κάτι απίθανες βραδιές όπου ο Δρόλαπας με την κιθάρα έκανε πράγματα σπουδαία. Αλλά ντροπαλά. Και εμείς γελούσαμε με τον Πανούση να υποδύεται διάφορους ρόλους, σκετσάκια ανατρεπτικά, ψευδοαναρχικά, που αργότερα μεταφέρθηκαν στο σινεμά στις ταινίες του Ζερβού, "μπορώ να πάρω ένα τηλέφωνο;", με τον ήρωα να ξηλώνει το τηλέφωνο και να φεύγει.
Τον γνωρίσαμε στην Πάτρα. Είδε ένα σόκιν νούμερο στη βραδιά των "Ταλέντων", στο καρναβάλι. Ζήτησε την άδεια να το ανιτγράψει. Την πήρε, το έκανε και τους επόμενους μήνες η Αθήνα διχαζόταν ανάμεσα στο κορέκτ ή ινκορέκτ του προγράμματος. Ο ίδιος προφανώς χαιρόταν και για τα δύο. Για την επιτυχία και τις αντιδράσεις.
Ο Τζίμης Πανούσης υπήρξε από τους πιο ταλαντούχους Ελληνες της μεταπολιτευτικής εποχής. Αλλά ταυτόχρονα υπήρξε και εμβληματικό στοιχείο της περιόδου. Πρόδρομος του αντισυστημικού πνεύματος, όχι και πολύ ειλικρινής: Κατήγγελλε αλλά επωφελείτο. Εσπαγε την πλάκα του και επένδυε σ' αυτή του τη δεινότητα, χωρίς ωστόσο να έχει την πρόθεση να πάει ως προς τούτο κάπου παραπέρα. Ο βιτριολισμός, ως αυτοσκοπός. Δεν ήταν πονηρία. Η Ελλάδα του 1980 δεν μπορούσε να προσφέρει καριέρα στους Λένι Μπρουκ της, τους Μελ Μπρουκς της ή στους Γουντι Αλεν και τους Ερικ Τζόουνς που γέννησε, ως αυτοφυείς ανατρεπτικούς καλλιτέχνες ή ως αντιγραφείς προτύπων της αναρχικής κωμωδίας. Δημιουργοί σαν τον Πανούση δεν μπορούσαν να πάνε μακρύτερα από τα όρια της χλεύης που τους έκανε αναγνωρίσιμους και δημοφιλείς. Επειδή ήταν έξυπνος, τον πείραζε αυτό. Επειδή ήταν εγωιστής, δεν το παραδεχόταν. Αν και γενναίος, ήταν αγοραφοβικός. Ισως αυτή η αντίφαση να ερμήνευε τον χαρακτήρα. Ξεπερνούσε τη συστολή με πρόκληση. Αλλος σαν αυτόν δεν θα υπάρξει, γιατί άλλαξε η εποχή που γεννούσε ανθρώπους σαν αυτον. Ο Πανούσης ήταν για σκληρές κιθαρες, καπνούς και ποτά. Δεν ήταν για το φέισμπουκ.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:31:29]