Πέμπτη 21 Ιουνίου 05:25      18°-28° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Κώστας Λογαράς στην «ΠτΚ»: «Αναμετρήθηκα με τα όρια της γλώσσας μου»

Ο Κώστας Λογαράς στην «ΠτΚ»: «Αναμετρήθηκα με τα όρια της γλώσσας μου»



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
«Τα πουλιά με το μαύρο κολάρο» κυκλοφόρησαν πρόσφατα, εξ ου και θα πραγματοποιηθεί γιορτινή βραδιά την Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου στο King George Hall. O Κώστας Λογαράς μιλάει για το θέμα του βιβλίου του, τον στόχο του, την αναμέτρησή του με τη γλώσσα. Κι ακόμα, σχολιάζει την έως τώρα στάση των πολιτικών της χώρας. Αφού άνθρωπος και τόπος, τσακισμένοι από τα πάθη τους, διανύουν παράλληλες πορείες στη δυνατή ιστορία του.

«Τα πουλιά με το μαύρο κολάρο». Πότε και με ποια αφορμή άρχισαν να προετοιμάζονται για το «πέταγμά» τους;
Η ιδέα του μυθιστορήματος κυοφορείται από το 1986. Στηρίζεται πάνω σε πραγματικά γεγονότα που αφορούν τη δολοφονία ενός 16χρονου έφηβου. Ομως μόνο το 2012, πια, συνέλαβα τον τρόπο να «κουμπώσει» αυτή η υπόθεση με τη γενικότερη διάχυση του κακού και να βρεθούν κοινά σημεία με τη διάβρωση του κοινωνικού και πολιτικού βίου της χώρας τα τελευταία 35-40 χρόνια.
Οι δύο ιστορίες (η προσωπική τού ήρωά μου και η πολιτική της χώρας) συνομιλούν μεταξύ τους και, αποκτώντας μια άλλη δυναμική, προκαλούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Το θέμα σας ιδιαίτερα λεπτό. (Φονιάς ένας παιδεραστής, θύμα ένας 16χρονος-αντικείμενο του πόθου του, που έβγαλε στην επιφάνεια το Κακό). Με τι χρειάστηκε να αναμετρηθείτε κατά τη συγγραφή της ιστορίας σας;
Ηταν μια αναμέτρηση με τα όρια της γλώσσας μου. Με όχημα τη λογοτεχνική αφήγηση, αναπτύσσονται κοινωνικοί προβληματισμοί, δημιουργούνται ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, καταγράφεται η ανθρώπινη ψυχολογία. Επιπλέον, τίθενται διλήμματα γύρω από την Τέχνη, την πολιτική, τις αντιλήψεις των ανθρώπων. Επρεπε να ειπωθούν σημαντικά πράγματα -ενίοτε παράδοξα και σκληρά- χωρίς να ξενίσουν ή να γίνουν χυδαία: Η αμφιθυμία των αισθημάτων, ο κρυφός κόσμος των ηρώων, οι σκοτεινές προθέσεις.
Πρόθεσή μου ήταν να καταφέρω ώστε ο αναγνώστης να απαλλαγεί γρήγορα από το ταμπού μιας ανορθόδοξης σχέσης γιατί το θέμα μου δεν είναι ακριβώς αυτό. Είναι η θυμική συμπεριφορά, το ανέλεγκτο πάθος, η κατακτητική, εγωπαθής διάθεση, ο καταναγκασμός και η επιβολή της θέλησης πάνω στον άλλον, η στέρηση της προσωπικής ελευθερίας (ψυχικής ή σωματικής). Που είναι ταυτόσημη με τον φασισμό• σε επίπεδο κοινωνικό, συναισθηματικό, πολιτικό.

Πώς τη δουλέψατε αυτή τη γλώσσα;
Με το… βελονάκι: Λεπτομερειακή παρατήρηση, ανατομία της ανθρώπινης ψυχής, χειρουργική καταγραφή. Ομως λογοτεχνία πάνω απ' όλα, όχι εγκεφαλικό γράψιμο. Ενώ συγχρόνως ο αφηγητής μου παραμένει ουδέτερος παρατηρητής, καθόλου ψυχρός στα ανθρώπινα πάθη. Ετσι βοηθά τον αναγνώστη να περπατήσει «ανάμεσα στην ανθρώπινη και τη θεία δίκη» που λέει ο Παπαδιαμάντης. Πόσο το πέτυχα ή όχι, αυτό θα το πει ο αναγνώστης. Και η κριτική.

Σαφής ο παραλληλισμός μεταξύ τού καταρρακωμένου από την 30ετή (1982-2012) φυλάκιση του Μαρίνου Τριάντη, και της καταρρακωμένης από την ίδια 30ετία Πάτρα. Μιλήστε μας γι' αυτή σας την ιδέα.
Η ερώτησή σας αφορά την πολιτική πλευρά του μυθιστορήματος. Η πορεία του Μαρίνου Τριάντη αντανακλάται πάνω στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας. Μια χώρα που βαδίζει ανεπίγνωστα στην έκπτωση: Ο εκμαυλισμός ενός λαού, η ανακολουθία Λόγου και έργου, η διάβρωση των θεσμών, το δέλεαρ του χρήματος, η αμοιβαία εκμετάλλευση πολίτη-πολιτικού κόσμου. Πάνω απ' όλα, η καλλιέργεια του θυμικού ενός λαού. Ο Μαρίνος λοιπόν «επιστρέφει ύστερα από 30 χρόνια σε μιαν άγνωστη πόλη. Την πόλη του. Ενας ρημαγμένος άνθρωπος σε μια ρημαγμένη χώρα. Εκείνος χωρίς μέλλον. Με το στίγμα να τον κυνηγάει… Κι η πόλη να' χει παραδοθεί στο Κακό... Αυτό, που ήταν ο ίδιος κάποτε» - όπως εύστοχα έγραψε η κριτικός κ. Μαρία Θερμού. Το σκηνικό του μυθιστορήματος είναι η Πάτρα, αλλά θα μπορούσε να είναι η οποιαδήποτε πόλη -η ίδια η χώρα.

Εκρηκτικό πάθος. Σε ατομικό επίπεδο οδηγεί στον φόνο. Σε συλλογικό στην παράσυρση ενός λαού. Ο «εθισμός και η εκπόρνευση των πολιτών», η μέθοδος που ακολουθούν, όπως σημειώνετε, όλες οι κυβερνήσεις -παλιές και νέες- είναι, θεωρείτε, αμετάκλητη καταδίκη, ή υπάρχει χαραμάδα σωτηρίας;
Αν, κ. Κουνινιώτη, οι πολιτικές δυνάμεις δεν πουν την αλήθεια στον κόσμο «γιατί» και «πώς» φτάσαμε στην πτώχευση, ποιες «τακτικές» και ποιες «νοοτροπίες» μας έφεραν σ' αυτόν τον ξεπεσμό, δεν υπάρχει χαραμάδα. Θα επανερχόμαστε στα ίδια οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά αδιέξοδα. Η μετάθεση των ευθυνών και η δαιμονοποίηση των άλλων είναι μία συνειδητή εξαπάτηση του λαού εκ μέρους των πολιτικών.

Η Πάτρα κρατά ρόλο πρωταγωνιστικό, και απεικονίζεται στην παρελθοντική και παροντική της μορφή. Οι αλλαγές της μεγάλες. Σε αντιδιαστολή, «ο χαρακτήρας των κατοίκων της εξακολουθεί να παραμένει ίδιος στις βασικές τουλάχιστον αντιλήψεις και συμπεριφορές» διαβάζουμε. Βαραίνει αυτό, στο «ξάνοιγμα» σε ορίζοντες ευρύτερους;
Ξέρετε, ο χαρακτήρας των ανθρώπων διαμορφώνεται, λιγότερο ή περισσότερο, αλλά πάντα μέσα σε ένα πλαίσιο δημοκρατικών θεσμών. Αν πάψουν αυτοί οι θεσμοί να είναι σεβαστοί, οι κοινωνίες αποσαρθρώνονται και διαλύονται. Αυτό έγινε τα τελευταία 35-40 χρόνια. Και εξακολουθεί να γίνεται. Είναι καθολικό φαινόμενο της ελληνικής κοινωνίας κι όχι μόνο του λογοτεχνικού μου σκηνικού.



«Ως λαός πρέπει να μάθουμε ποιοι είμαστε»


«-Η βιολογική ταυτότητα δε συνδέεται με την αξία του ατόμου […] Ο καθένας μας διεκδικεί τη δική του μοναδικότητα και η δυστυχία είναι να μη γίνεις αυτό για το οποίο γεννήθηκες» υποστηρίζει ο ζωγράφος Λεό, φίλος του Μαρίνου. Η προσωποποίηση της ισορροπίας μέσα από τη διαφορετικότητα. Πείτε μας.
Αυτή η κουβέντα του Λεό (που την είχε πει αιώνες πριν ο Αριστοτέλης) θίγει μια μεγάλη αλήθεια: Οι άνθρωποι είναι «μοναδικοί» και για αυτό πρέπει να κρίνονται ή να χαρακτηρίζονται από τον τρόπο που βλέπουν τη ζωή και τους άλλους, από την κοσμοαντίληψή τους και από τα ψυχικά τους κοιτάσματα. Ολα τα άλλα στοιχεία «αξιολόγησης» είναι υποδεέστερα ή ανούσια. Αποτελούν κατασκευές που διαφοροποιούνται από εποχή σε εποχή και από πολιτισμούς σε πολιτισμούς.

Ενόσω γράφατε, συνέβη να προκύψει κάποια σκέψη/κάποιο συναίσθημα -που να σας εκπλήξει;
Τα πολιτικά γεγονότα του 2015, οι παλινωδίες εκείνης της χρονιάς με έπεισαν ότι η πορεία που είχα ακολουθήσει στο μυθιστόρημά μου ήταν η σωστή. Η πραγματικότητα, βάζοντας τη σφραγίδα της στη γραφή μου, μού επέβαλε να τελειώσει με την ίδια κυκλική επαναληπτική κίνηση και των δύο ιστοριών μου.

«Ο ενθουσιασμός του πλήθους διάχυτος, η ευφορία. Ολα βαλμένα στην επόμενη ζαριά και πάλι. Ο φαύλος κύκλος άρχιζε ξανά. Κι άκουγες έξω, στις πλατείες και στους δρόμους τους πανηγυρισμούς, τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων…». Με αποσιωπητικά κλείνει η ιστορία σας, με τις πρώτες εκλογές το 2012. Σχόλιό σας για τα τωρινά, τέλη του 2017;
Ως λαός πρέπει να βρεθούμε μπροστά σε έναν καθρέφτη. Να γνωρίσουμε το πρόσωπό μας, να μάθουμε ποιοι είμαστε. Γιατί το έλλειμμα εθνικής αυτοσυνειδησίας είναι απελπιστικά μεγάλο.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 20:42]  Παρουσιάζεται το βιβλίο του Κώστα...
[χθες 20:00]  Η Λένα Μαντά έρχεται την Τρίτη...
[χθες 19:16]  Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη...
[χθες 18:49]  Παρουσιάζεται το κόμικ...
[χθες 20:35]  Παρουσιάζεται τη Δευτέρα «Το...
[χθες 22:16]  Η Νεκταρία Ζαγοριανάκου-Μακρυδήμα...
[χθες 22:03]  Αφιέρωμα στον Χρίστο Λάσκαρη τη...
[χθες 16:18]  «Ο Βαλές Ορόφου» του αιγιαλέα...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:25:34]