Σάββατο 23 Ιουνίου 18:59      18°-28° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Ευάγγελος Αυδίκος μιλά στην «Π»: «Το μέλλον δεν χτίζεται πάνω στη λήθη»

Ο Ευάγγελος Αυδίκος μιλά στην «Π»: «Το μέλλον δεν χτίζεται πάνω στη λήθη»



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Γεννημένος στην Πρέβεζα, ο καθηγητής λαογραφίας στο ΙΑΚΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Ευάγγελος Αυδίκος θα παρουσιάσει την Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου και ώρα 7.30 μ.μ. στην «Πρωτοπορία», το νέο του μυθιστόρημα «Οι τελευταίες πεντάρες» (εκδ. Ταξιδευτής») και μιλάει στην «Π» για την ιστορική μνήμη, τις ανοιχτές πληγές του Εμφυλίου, την υπονόμευση της συλλογικότητας.

Στις «τελευταίες πεντάρες», ο ήρωάς σας ο Σπυρίδων, θέλοντας να εκπληρώσει ένα τάμα και μια υπόσχεση στην αγαπημένη του και στον παππού του, ταξιδεύει από το Λονδίνο στην Πρέβεζα, όπου ανασκαλεύει το παρελθόν και ανακαλύπτει μυστικά θαμμένα. Τι σας έκανε να ξετυλίξετε το κουβάρι της ιστορίας σας; Κάποιο χρέος;
Η λογοτεχνία έχει ως αφετηρία της την εκπλήρωση ενός χρέους του λογοτέχνη προς τον εαυτό του πρωτίστως. Ενα χρέος απέναντι σε όσα τον προβληματίζουν αισθητικά και φιλοσοφικά. Υπ' αυτή την έννοια, το μυθιστόρημά μου «οι τελευταίες πεντάρες» είναι ένα χρέος λογοτεχνικής διατύπωσης κάποιων ερωτημάτων που με απασχολούν σε σχέση με την πρόσφατη νεοελληνική ιστορία αλλά και τα γενικότερα οντολογικά προβλήματα. Το χρέος, λοιπόν, δεν αφορά δέσμευση σε κάποια τελεολογία και ορθότητα. Ούτε το χρέος εκπηγάζει από την ανάγκη να μνημονεύσω ή να ανιστορήσω την ιστορία οικείων προσώπων. Είναι αντίθετα το χρέος να συνομιλήσω με την ιστορία για τη βία των εμφυλίων πολέμων που εξαγριώνει τους ανθρώπους. Είναι το χρέος απέναντι στις νέες γενιές. Πως το μέλλον δεν χτίζεται πάνω στη λήθη. Για να ψηλαφίσουμε τις πληγές, να κλείσουμε τους ανοικτούς τάφους και βάλουμε τους νεκρούς στην ιστορική μας μνήμη.

Σαφώς απαιτήθηκε εκ μέρους σας έρευνα για τη συλλογή μαρτυριών. Συναντήσατε στη διάρκειά της δυσκολίες, εμπόδια ίσως;
Προφανώς, απαιτήθηκε έρευνα. Συνομίλησα με πολλούς που πρωταγωνίστησαν εκείνη την περίοδο (1944 κι ύστερα). Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πρέβεζα. Ανδρώθηκα μέσα στο κλίμα της Παργινόσκαλας με την εκτέλεση 34 πολιτών και 14 μαθητών. Δεν είναι εύκολη μια τέτοια έρευνα. Παρ' όλο που έχουν περάσει τόσες δεκαετίες οι πληγές είναι ανοιχτές και οι ενοχές δεν αφήσουν τη γλώσσα να μιλήσει ελεύθερα. Η βασική φράση που έβρισκα σε κάθε βήμα μου ήταν «τι τα θέλεις αυτά. Αστα να ξεχαστούν». Ομως, η δική μου πεποίθηση διαφέρει. Δεν είναι η λήθη που γιατρεύει. Είναι η μνήμη και η γνώση που μπορεί να οδηγήσει στην κατανόηση.

Χρησιμοποιείτε την ιδιόλεκτο της Πρέβεζας για τους ντόπιους χαρακτήρες. Είναι ένα δείγμα της αγαστής συνεργασίας του λαογράφου με τον λογοτέχνη;
Θα ήταν μια απάντηση μη λογοτεχνική. Βεβαίως, ο δημιουργός δεν μπορεί να ξεχωρίσει τις ιδιότητές του. Η μία επηρεάζει την άλλη. Ομως, η χρήση της ιδιολέκτου είναι αφηγηματική τεχνική, υπηρετεί τη δημιουργία ρεαλιστικών ηρώων. Επιπλέον, θεωρώ πως ένας δημιουργός που έχει ως εργαλείο του τις λέξεις δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια δεξαμενή. Ευτυχώς που σιγά-σιγά ξεπερνάμε τις ενοχές μας για τον γλωσσικό μας πλούτο και η λογοτεχνία αρδεύει από όλες τις πηγές.

«Καμιά πληγή δεν κλείνει αν δεν την ψηλαφίσουμε. Αν δεν ξέρουμε τον λόγο που άνοιξε, δεν κλείνει εύκολα. Εχουμε την εντύπωση πως έκλεισε». Τα σημάδια των πληγών που άνοιξαν τα εμφύλια πάθη, θεωρείτε ότι είναι επαρκώς ορατά σήμερα ώστε να αποφευχθεί τυχόν επανάληψη των ίδιων λαθών;
Δεν πιστεύω πως υπάρχει το έδαφος για επανάληψη ενός Εμφυλίου. Εχουν αλλάξει οι συνθήκες. Ωστόσο, οι πληγές είναι ανοιχτές, όσο κι αν φαίνεται να έχουν ξεπεραστεί. Υπάρχουν ισχυρές φωνές που χρησιμοποιούν ψυχροπολεμικούς όρους. Συμμοριτοπόλεμος και Κομμουνιστοσυμμορίτες είναι δυο φράσεις που επαναλαμβάνονται συχνά στον δημόσιο διάλογο. Φαίνεται πως γίνεται ένας σκληρός πόλεμος για την επικράτηση συγκεκριμένων απόψεων στην κατανόηση της νεοελληνικής εμπειρίας. Κι αυτό εμποδίζει τη παραδοχή στοιχειωδών πραγμάτων. Αρνούμαστε την πραγματικότητα για τον Εμφύλιο, γεγονός που δεν συμβάλλει στην απαλλαγή από στερεότυπα.

«Αν δεν μπορούμε να μιλήσουμε για το παρελθόν χωρίς φερετζέ, τότε τι μέλλον έχουν οι νέοι σ' αυτόν τον τόπο;». Σήμερα, ακόμα και γνωρίζοντας το παρελθόν, ποιο το μέλλον τους στο συγκεκριμένο παρόν;
Αν ανατρέξουμε στα όσα έχουν γίνει στο πρόσφατο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε πως η λαίλαπα της κρίσης έπληξε τη χώρα μας, εκτός των άλλων, γιατί όσοι κυβέρνησαν αυτή τη χώρα ξέχασαν το παρελθόν. Δεν διάβασαν την ιστορία και θεώρησαν πως ιππεύσαμε το ευτυχισμένο άλογο μιας αέναης εξέλιξης προς μια ιδεατή ευτυχία. Προς έναν παράδεισο καταναλωτικών αγαθών, που τροφοδοτείται με μαγικές κινήσεις. Επρόκειτο για μια ονειρική κατάσταση και η χώρα περίπεσε σε περιδίνηση αυτοκαταστροφής. Κυρίως, οδήγησε αυτή η μέθη στην κατασπατάληση ενός πολιτισμικού κεφαλαίου, που συνδύαζε τη μεσότητα και τον σεβασμό στη φύση.

Από τι θεωρείτε ότι κινδυνεύουμε περισσότερο σήμερα και τι δυνάμεις έχουμε για να το αποτρέψουμε;
Δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τη λέξη κίνδυνος. Θα έλεγα, ωστόσο, πως έχουμε ξενέψει σήμερα πολύ. Εχει υπονομευτεί η συλλογικότητα κι αυτό δεν είναι καλός οιωνός. Αν συνδυάσουμε τη μοναχικότητα με την εξασθένηση της μνήμης οι προοπτικές για μια κοινωνία γίνονται προβληματικές.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 23:14]  Ο Κώστας Κρομμύδας έρχεται την...
[χθες 20:42]  Παρουσιάζεται το βιβλίο του Κώστα...
[χθες 20:00]  Η Λένα Μαντά έρχεται την Τρίτη...
[χθες 19:16]  Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη...
[χθες 18:49]  Παρουσιάζεται το κόμικ...
[χθες 20:35]  Παρουσιάζεται τη Δευτέρα «Το...
[χθες 22:16]  Η Νεκταρία Ζαγοριανάκου-Μακρυδήμα...
[χθες 22:03]  Αφιέρωμα στον Χρίστο Λάσκαρη τη...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:59:37]