Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 17:14      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Οσα έφερε ο άνεμος

Οσα έφερε ο άνεμος



Οσα γίνανε μέχρι τώρα στην κεντροαριστερά δεν ήταν εύκολα. Και εξελίχθηκαν σε γενικές γραμμές επιτυχώς και κερδοφόρα, για τον χώρο γενικά και όχι μόνο για τη νικήτρια. Η οποία, παρεμπιπτόντως, αποδείχθηκε πολύ περισσότερο αξιόμαχη από όσο πίστευαν οι λοιδωρούντες επικριτές, μετερχόμενοι το μικρό της όνομα περιπαικτικά, σαν να είναι ελάττωμα ή σαν να αποτελεί τεκμήριο μικρού ειδικού βάρους. Ισως φταίει η σημειολογία του ονόματος, παραπέμπει σε εποχές όπου η αναζήτηση χάρης μέσω των υποκοριστικών πέτυχε ανάποδα αποτελέσματα.
Χρειάστηκε βέβαια μια εβδομάδα για να διαμορφωθούν διχαστικές συνθήκες. Η πλευρά Γεννηματά το καταλόγισε αυτό στην πλευρά Ανδρουλάκη, η οποία επιχείρησε να πολώσει τραυματικά. Πράγματι μπορεί να το έκανε αυτό. Αλλά όχι και να απαιτήσεις από τον πρώην γραμματέα να καθήσει και να χάσει φρόνιμα και να μην παίξει τα ρέστα του. Μένει να δούμε εάν η τοξικότητα ήταν ζήτημα αγωνιστικότητας ή χαρακτήρα.
Αυτή τη στιγμή ξέρουμε ποιά είναι η πρόεδρος και ποιά, επομένως, η περίζηλη εταίρος σε ένα μετεκλογικό σχήμα διπλής συνεργασίας. Μήπως και τριπλής; Σκεφτείτε το σενάριο: Η Γεννηματά θέτει ως όρο συνεργασίας να συμπράξουν ΝΔ, Συμπαράταξη και ΣΥΡΙΖΑ. Αν οι άλλοι δεν το δεχθούν, πάμε σε εκλογές με απλή αναλογική. Και ποιός θα είναι πρωθυπουργός μετά; Θα μπορούσε να τεθεί και ως "ποιά θα είναι;", καθώς σε μια συνεργασία τέτοιου τύπου μερικές φορές τα κόμματα συμβιβάζονται με μια "μέση λύση".
Ως τότε έχουμε καιρό. Το δυσκολότερο πάντως αρχίζει από τώρα: Καλούνται να συνεχίσουν να μας απασχολούν με θετικό τρόπο. Αυτό δεν είναι απλή υπόθεση. Τίποτα δεν είναι απλή υπόθεση σε μια Ελλάδα υπό πολιτική εποπτεία, η οποία καλείται να να παίρνει οχληρές αποφάσεις που πλήττουν πρόσωπα και ομάδες, ενώ στο μεταξύ τα νούμερα ποτέ δεν είναι εντάξει και η πραγματική οικονομία είναι αυτή που ξέρουμε.
Το αποτέλεσμα διαβάζεται με διάφορους τρόπους. Παρήγαγε μια αδιαμφισβήτητη νικήτρια, αλλά δεν παύει το άνω του 40% που απέσπασε ο Νίκος Ανδρουλάκης να αποτελεί επίδοση η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί απειλητική. Σε κάθε περίπτωση, θεμελιώνει, αν όχι έναν αρχηγό σε αναμονή, αλλά μια ογκώδη Νο2 κατάσταση, που το πιθανότερο είναι να λειτουργεί σαν χαλίκι μέσα στο παπούτσι, κάτι που όμως μπορεί να φθείρει περισσότερο τον ίδιον, εάν δεν ρυθμίσει κατάλληλα τη δόση.
Κατά τα λοιπά, ο Σταύρος Θεοδωράκης υπέστη ό,τι ακριβώς ισχύει και με το Ποτάμι: Εχουν πιάσει ταβάνι, και άλλο δεν έχει να πιάσει παραπάνω υπό αυτές τις συνθήκες. Αλλά δεν μπορεί να διαμορφώσει και άλλες. Ούτε πάλι διαμορφώνονται μόνες τους. Στο μεταξύ, είναι ανφέαρ που το κόμμα του προσποιείται πως αν ο αρχηγός δεν έκανε το διάβημα προς τη Συμπαράταξη τους περίμενε καλύτερη τύχη.
Μας έκανε μια εντύπωση η επιλογή του Γιάννη Μανιάτη να δηλώσει προτίμηση στο "παρά πέντε" του β' γύρου, δίνοντας μια αίσθηση συμμετοχής σε στρατηγική μεθοδευμένων χτυπημάτων. Επέλεξε το αουτσάιντερ, μάλιστα, αντί έστω μιας ασφαλούς ουδετερότητας, προκαλώντας δυσφορία στη νικήτρια και μετατοπίζοντας εαυτόν στη θέση του δεύτερου (και αν) υπό τον δεύτερο. Αυτογκόλ. Ιδεαλισμός κόντρα στο συμφέρον; Κακός υπολογισμός ή δυσανεξία έναντι του φαβορί; Αλλά αυτά είναι τα μικρά μυστικά ενός κόμματος που μικρή αξία έχουν μπροστά στον συνολικό καμβά που κι αυτός μικρή σημασία έχει μπροστά στον συνολικότερο, εκτός αν μπορέσει να αυξήσει τη σημασία του, κάτι που θα πετύχει εάν κάνει καλή χρήση του ούριου ανέμου που προκάλεσε η αναμέτρηση αλλά και εάν φυσήξει πλέον με νέο πνευμόνι. Δεν αρκεί η ωστική δύναμη του ανέμου αυτού. Ενα αγέρι ήταν, μέχρι πού να σε πάει;
Υπάρχει και το φαινόμενο Τζιώτης. Μια σπάνια περίπτωση αυτο-ρομποτοποίησης. Θα καταφέρει να γίνει όπως ήταν πριν; Ή θα μιλάει με τον ίδιο τρόπο παντού, στο γραφείο, στο εστιατόριο, στο γήπεδο, στο σπίτι;



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [17:14:43]