ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Νίκος Μουρίκης στην «Π»: «Από την αθωότητα στην αποπλάνηση»

Ο Νίκος Μουρίκης στην «Π»: «Από την αθωότητα στην αποπλάνηση»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Ζωγράφος -με έργο που έχει αποσπάσει πολλές επαινετικές κριτικές και διακρίσεις, εντός και εκτός Ελλάδας-, αρχιτέκτονας, γλύπτης, λάτρης της φιλοσοφίας, της κλασικής μουσικής και δη του Μάλερ, ο Αιγιώτης Νίκος Μουρίκης, με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσής του «Από την αθωότητα στην αποπλάνηση», την Παρασκευή 3 Νοεμβρίου και ώρα 20.30 στο κτίριο Παναγιωτόπουλου στο Αίγιο, μιλάει στην «Π». Και ξεναγώντας μας στον πολυδαίδαλο, μαγικό κόσμο της δημιουργίας του, αποκαλύπτει, συνάμα, το βάθος της σκέψης του.



Η ΕΚΘΕΣΗ
«Αλλά προπάντων ο ερασιτέχνης είναι ταυτόχρονα ένας φιλόσοφος, που σκέπτεται την τέχνη και την ιστορία της, που ξέρει να ξεκαθαρίζει αυτό πού βλέπει μ 'αυτό που καταλαβαίνει» Hegel.
Η έκθεσή μου με τίτλο «Από την Αθωότητα στην Αποπλάνηση» μέσα από μια αρθρωτή αφήγηση είκοσι οκτώ έργων αποτυπώνει τη στιγμή ακριβώς της μετάβασης από την αθωότητα στον κόσμο της αποπλάνησης με επαναστατική τρυφερότητα και τολμηρούς συμβολισμούς. Ενας υπαινιγμός που μας αγγίζει όλους. Που απενοχοποιεί το πάθος και την ηδονή. Βρίσκει κανείς στοιχεία στο έργο μου, που ξεπερνούν μια γοητευτική συσκότιση του νοήματος, αποκαλύπτοντας μια παντοδύναμη φόρτιση εννοιολογικού και συγκινησιακού πάθους. Παλέτα φτωχή, σκιές δυνατές και μια ιδιότυπη ισορροπία του φωτός. Και πάλι γυρνάμε στον Χέγκελ. Η ικανότητα να ξεχωρίζουμε αυτό που βλέπουμε από αυτό που καταλαβαίνουμε…


Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ «ΤΑΞΙΔΙΟΥ»
Αρχισα να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο στα πέντε μου χρόνια προσπαθώντας να τον βάλω σε χαρτί. Επέμενα να αποτυπώνω τον μικρόκοσμο ενός πεντάχρονου παιδιού με κάθε τρόπο.
Εκεί, λίγο πριν το σχολείο, ξεκίνησε αυτό το ταξίδι που θα κρατούσε μια ολόκληρη ζωή. Οσο μεγάλωνα βυθιζόμουν όλο και περισσότερο στον κόσμο των εικόνων. Στα 13 μου άρχισα να διαβάζω και να μελετώ την ιστορία της τέχνης η οποία ασκούσε πάνω μου τεράστια γοητεία. Ενιωθα ότι είχα μια γνώση που κανένα άλλο παιδί δεν είχε.
Ο συμβολισμός και η υποκειμενική αποτύπωση του έξω κόσμου γινόταν το δικαίωμα να συνεχίσω τη δημιουργία με μια καταδική μου ελεύθερη και ατελή (για τούτο μοναδική) εικαστική αφήγηση. Οριο ήταν όχι αυτό που έβλεπα στο έργο, αλλά αυτό που καταλάβαινα.
Πάνω σε αυτήν την αρχή βασίστηκε όλη η ιστορία των μορφών και η ανάγκη να κατανοήσει κανείς και να ερμηνεύσει την αληθινή ζωγραφική.


ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ
Ο αρχιτέκτονας είχε, στα παιδικά μου μάτια, χαρακτηριστικά που μου ταίριαζαν, που μου έδιναν χαρά και συγκίνηση. Πάντα μπροστά μου είχα ένα λευκό χαρτί που περίμενε να γίνει μοναδικό μέσα από τη δική μου σκέψη.
Συνειδητοποιούσα ότι έβλεπα τον κόσμο με άλλα μάτια. Οπως έχω πει και σε παλιότερη συνέντευξή μου, ο αρχιτέκτονας είναι τέκνων είναι μύστης. Είναι όπως έλεγα σε μια παρέα φοιτητών της Αρχιτεκτονικής όλα τα όργανα μιας συμφωνικής ορχήστρας. Είναι φιλοσοφία, είναι ιστορία, είναι αισθητική, είναι τέχνη είναι χρώμα, είναι κατανόηση της διαλεκτικής των όγκων και του φωτός, είναι γητευτής της ύλης και του χώρου.
Και ξέρω ότι η μαγεία και η συγκίνηση κρύβονται στα μικρά η μεγάλα μυστικά της δημιουργίας. Ετσι, λοιπόν, η πειθαρχία της αρχιτεκτονικής σύνθεσης, και η ελευθερία της ουτοπίας, που συχνά είναι το μόνο μέτρο του αρχιτεκτονικού έργου έγινε η γνώση και ο καμβάς πάνω στον οποίο έχτισα τον ζωγραφικό μου κόσμο. Δηλαδή έχτισα δική μου αφήγηση περιγράφοντας το χάος της αληθινής ζωής με όρους αρμονίας. Αυτή δηλαδή την ψευδαίσθηση και την υποκειμενική ερμηνεία του κόσμου, που ξεπερνάει την πραγματικότητα και γίνεται οικουμενική. Δηλαδή κώδικας και μέτρο ανάγνωσης.


ΤΟ ΕΡΓΟ
Αυτό που θέλω να περιγράψω με το έργο μου δεν είναι κάτι πρόδηλο, αλλά είναι κάτι κρυφό, πιθανόν γεμάτο ενοχές και τύψεις, μια βαριά ατμόσφαιρα αμαρτίας.
Αλλά η ζωγραφική μου με τον λυρισμό της απαλλαγμένη από τη φόρτιση του χρόνου, απενοχοποιεί, λυτρώνει.
Στη δική μου αρχιτεκτονική, κάποιος μπορεί να διακρίνει κρυμμένη πίσω από την πειθαρχία των γραμμών την ελευθερία του χάους και της απόλυτης αρμονίας, όπως στη δική μου ζωγραφική κανείς μπορεί να διακρίνει τη γεωμετρική πειθαρχία της σύνθεσης καλά κρυμμένη πίσω από την πρόδηλη ελευθερία του σχεδίου. Θέλω με αυτό να πω ότι δεν θα ήμουν το όλον αν ήμουν μόνον ένα εκ των δύο.


ΤΕΧΝΗ
Τέχνη για μένα είναι όταν στην θέση της πραγματικής μας ζωής βάζεις κάτι που την υπερβαίνει, την ξεπερνά. Για παράδειγμα το… όνειρο. Ή ακόμα και την ίδια τη ζωή ντυμένη με συγκίνηση, με πάθος.
Το αληθινό δεν έχει ανάγκη από τη φιλοσοφία ή την αισθητική. Μόνο η τέχνη έχει ανάγκη από αυτήν, για να γίνει κατανοητή. Μία μάχη δεν εξηγείται με την αισθητική, η ιστορία δεν την έχει ανάγκη, αλλά η εικαστική μεταφορά της μάχης ή η συμβολική απεικόνιση της ιστορίας ακριβώς γιατί είναι υποκειμενική ανάγνωση και απόδοση μόνον με την αισθητική ερμηνεύεται.
Πάντως, θα νιώσω και ευτυχής και τυχερός αν έστω και ένας επισκέπτης διακρίνει ένα κομμάτι της δικής μου ή της δικής του ψυχής ανάμεσα στο χρώμα και τον καμβά. Τότε το έργο έχει λόγο ύπαρξης…




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [13:17:46]