Κυριακή 22 Οκτωβρίου 05:58      12°-22° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Οι πακμανοί ξανάρχονται

Οι πακμανοί ξανάρχονται



O Θεοδόσιος ο αυτοκράτορας το είχε παρακάνει με τη διαχείριση ομάδων που τον ενοχλούσαν. Εθνικοί λεγόμενοι, στασιαστές και άλλοι, πέρασαν από μαχαίρι κατά χιλιάδες, ώσπου ο πατριάρχης είχε αρνηθεί να τον κοινωνήσει, διότι μόνο μέχρι ένα σημείο η εκκλησία της αγάπης μπορούσε να ανεχτεί σκοτωμούς.
Οσες βιαιότητες κι αν είχαν γίνει επί Βυζαντίου, επί Ρώμης και επι Καρλομαγνίας, η γενική τάση του κοινού είναι ότι δεν θα μας χάλαγε η παλιννόστηση των παλαιών αυτοκρατοριών, αν μας αναλογούσε θέση ασφαλούς και ισχυρού υπηκόου στις τάξεις τους: Σκέφτεσαι ότι στα μακρινά παρελθόντα συνέβαιναν δώθε κείθε και κάποια ακραία πράγματα, αποκεφαλισμοί, μαζικές εκτυφλώσεις αιχμαλώτων, εξανδραποδισμοί, δηλητηριάσεις φιλοσόφων.
Διερωτάσαι αν αυτή είναι η εξήγηση για το φαινόμενο μιας γερμανικής ακροδεξιάς, που ενώ γνωρίζει τις φρικαλεότητες του ναζισμού, θα τον ψηφίσει στις εκλογές στη σημερινή του εκδοχή: Οι νεογερμανοναζί θεωρούν ότι το παρελθόν, όποιο και αν είναι, όποιους και αν έφαγε, δεν αφορά το παρόν, οι οσμές των αερίων του Αουσβιτς δεν φτάνουν στις μύτες μας σήμερα, δεν φτάνουν οι οιμωγές των θυμάτων τους, έσβησε και η οργή των επιγόνων που και εκείνοι γέρασαν, αγριες εποχές ήσαν, κόβαμε και κανένα κεφάλι αντιπάλου. Ομως μπορεί και το άλλο να συμβαίνει: Να θεωρούμε ότι αυτή ακριβώς είναι η Μέθοδος, η σαπωνοποιία, η μετατροπή του Προβλήματος σε Χρήσιμο αντικείμενο, να κάνουμε τις λέρες αξιοποιήσιμα εργαλεία μέσα από μία ηθικοπλαστικών προδιαγραφών ανακύκλωση. Εβδομήντα χρόνια μετά την κτηνωδία συντρέχει μια νέα συνθήκη: Επανακαλύπτουμε την εξολόθρευση παράταιρων ομάδων σαν ικανή μέθοδο για την άμβλυνση των οχληρών ζητημάτων, έχοντας στο μεταξύ απομακρυνθεί από την επίδραση της δραματολογικής διάστασης της μεθόδου: Αν στα ψυχρά μάτια του ναζιστή ο άνθρωπος ήταν μερμήγκι, μερμήγκι γίνεται ο άνθρωπος του χθεσινού δράματος στα μάτια καθενός μας με την πάροδο των χρόνων, και το ουδετεροποιητικό της αποτέλεσμα. Εξίσου καλά ωστόσο συντρέχει και το άλλο: Το δράμα δεν μας λέει τίποτε, ακόμα και σαν ενεστώσα κατάσταση, ή μπορεί και να μας φαίνεται έγκριτο, καθώς η αξιακή μας κλίμακα δεν απορρίπτει τον όλεθρο σαν Λύση, γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε το συναίσθημα του ολέθρου ή ενδεχομένως ο ανθρωπισμός μας, μέσα στην άμορφη παγκοσμιοποίηση, δεν νιώθει τον ξένο ως υποκείμενο συμπαθείας, αλλά ως φονεύσιμη μονάδα των καρτουνοπαιγνίων. Σκεφτείτε το παρόν και το μέλλον ως μια φάση όπου ο άνθρωπος γίνεται αντιληπτός ως αναλώσιμη μονάδα των πακμαν, ως κομπάρσος ταινιών καταστροφής. Ή και ως εργαζόμενος σε εποχή κρίσης. Δεν σε κάνουν σαπούνι, αλλά πρέπει να μυρίζεις ωραία, δεν είσαι ο παλιοεβραίος, αλλά δεν μπορείς να είσαι κάτι πολύ καλύτερο, μέχρι να στρώσουν τα πράγματα, κάτι που θα γίνει του χρόνου, είπε ο Τσίπρας, και για να το λέει ο Τσίπρας, έτσι θα είναι, σίγουρα.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [05:58:25]