Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 23:12      4°-12° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ελλη Τρίγγου: Μια μικρή κουκίδα φωτός μέσα στο πελώριο σύμπαν

Ελλη Τρίγγου: Μια μικρή κουκίδα φωτός μέσα στο πελώριο σύμπαν



Το ευρύ κοινό τη γνώρισε μέσα από το βραβευμένο Suntan. Η Έλλη Τρίγγου, τρία χρόνια μετά, έχει αποφοιτήσει από τη σχολή και συνεχίζει τη πορεία της στη μεγάλη και μικρή οθόνη αλλά και στο θεατρικό σανίδι. Η ίδια, αν τη ρωτήσεις ποια είναι, θα σου πει πως είναι «μια μικρή κουκίδα φωτός μέσα στο πελώριο σύμπαν». Χορεύει με ανατολίτικα και βαλκανικά, αγαπά την punk, ακούει ρεμπέτικα και παραδοσιακά… Από ταινίες ξεχωρίζει, μεταξύ άλλων, τον «Νονό», την «Casablanca» αλλά και το «The Martyrs», ονειρεύεται πολλούς ρόλους και έργα, και αν μπορούσε να φτιάξει τον ιδανικό για εκείνη κόσμο, θα έστρεφε την προσοχή της στα παιδιά.
Η Έλλη Τρίγγου μιλά στο Trip για τη μέχρι τώρα πορεία της, για την Πάτρα των παιδικών και εφηβικών της χρόνων, τους ανθρώπους της ζωής της και τα όνειρά της για το μέλλον.


Μετά το «Suntan» τι άλλαξε; Πώς επηρέασε τόσο την καθημερινότητά σας όσο και τα πράγματα στον επαγγελματικό τομέα;
Έχουν περάσει ήδη τρία χρόνια από τα γυρίσματα του «Suntan». Στο μεταξύ αποφοίτησα από τη σχολή, συνεργάστηκα με τον υπέροχο Γιάννη Οικονομίδη, που με γνώρισε μέσα από την ταινία, και συνεχίζω το ταξίδι μου σε αυτή τη δουλειά. H αποδοχή της ταινίας από τόσο πολύ κόσμο είναι πραγματικά συγκινητική.

Τι έχετε κρατήσει από την όλη εμπειρία της ταινίας; Τι αναμνήσεις σας έρχονται στο μυαλό όταν ακούτε τη λέξη Suntan;
Ευγνωμοσύνη, τι άλλο. Από τότε που δημιουργήθηκε αυτή η ταινία δεν έχει σταματήσει να μας ανταμείβει. Έκανα σπουδαίους φίλους, όμορφα ταξίδια και μου δόθηκαν σημαντικές ευκαιρίες. Όταν ακούω τη λέξη Suntan χαμογελάω πονηρά και νοσταλγώ τη μαγεία που ζήσαμε εκείνο το καλοκαίρι.

Από την Άννα του «Suntan» στη Λολίτα του «Λολίτα Reserved». Δύο ρόλοι που έχουν κοινά στοιχεία και μάλιστα στο «Suntan» γίνεται σαφής αναφορά στην ηρωίδα του Ναμπόκοφ… Δύο χαρακτήρες γεμάτοι ερωτισμό. Τι είναι για εσάς ο έρωτας;
«Έρωτας είναι η προσωποποίηση της δύναμης ή της αιτίας κίνησης των όντων στο σύμπαν». Με καλύπτει απολύτως η άποψη του Αριστοτέλη. Χωρίς έρωτα, δεν υπάρχει ζωή.

Ας κάνουμε ένα ταξίδι στα παιδικά σας χρόνια στην Πάτρα. Τι θυμάστε; Βόλτες, παρέες, παιχνίδια, καλοκαίρια;
Έφυγα από την Πάτρα όταν ήμουν 2 ετών και επέστρεψα για δύο χρόνια όταν ήμουν 14. Πάνω στην εφηβεία. Τους πιο αγαπημένους φίλους της ζωής μου τους απέκτησα αυτά τα δύο χρόνια. Πήγα σχολείο στο Καστρίτσι και ερχόμενη από τη μεγαλούπολη, το βουνό της Μαγούλας ήταν παράδεισος. Κάναμε κοπάνες και πηγαίναμε για πικνίκ στο ποτάμι! Όλα τα χρόνια, βέβαια, πηγαινοερχόμουν σαββατοκύριακα και γιορτές για να δω την οικογένειά μου. Όταν έμπαινα στο πατρικό του μπαμπά μου, στην Αρόη, η γιαγιά με έψαχνε να δει αν έχω αδυνατήσει. Όταν δεν τελείωνα το πιάτο μου -το δεύτερο-, έκλαιγε! Ακόμα συμβαίνει αυτό με όλα της τα παιδιά, εγγόνια και πλέον δισέγγονα. Ο παππούς έχει πάντα μερικές απολαυστικές ιστορίες να διηγηθεί.

Επιστρέφετε στην Πάτρα; Πώς περνάτε τις ημέρες σας εδώ;
Δυστυχώς, λόγω δουλειάς, δεν έχω χρόνο να έρχομαι όσο συχνά θέλω. Όταν έρχομαι, περνάω χρόνο με τ' αδέρφια μου που μεγαλώνουν με ταχύτητες φωτός και με την υπόλοιπη οικογένεια. Η Πάτρα είναι συνδυασμένη στην καρδιά μου με οικογενειακό overdose αγάπης.

Ποια είναι η Έλλη Τρίγγου; Τι της αρέσει, τι αγαπάει, τι δεν αντέχει; Ποιες είναι οι αγαπημένες σας ταινίες και μουσικές;
Η Έλλη Τρίγγου είναι μια μικρή κουκίδα φωτός μέσα στο πελώριο σύμπαν. Όπως όλοι. Μου αρέσει να δημιουργώ, να προσφέρω, να γιορτάζω, να αγαπώ και να με αγαπούν. Δεν αντέχω την αδικία και την αλαζονεία. Αγαπημένες ταινίες πάρα πολλές αλλά θα ξεχωρίσω μερικές: «The Godfather I», «The Taxi Driver», «Apocalypto», «The Martyrs», «Casablanca», «Elle», «The Piano Teacher», «Into the Wild»... δεν έχει νόημα, είναι άπειρες. Η μουσική που επιλέγω αλλάζει ανάλογα με τη διάθεση. Xορεύω με ανατολίτικα ακούσματα και βαλκανικά, αγαπώ τα χάλκινα, την techno, swing, rock, punk. Ακούω επίσης κλασική μουσική, jazz, indie, ρεμπέτικα και παραδοσιακά.

Αν μπορούσατε να φτιάξετε τον κόσμο ιδανικό, για εσάς, πώς θα ήταν;
Ο κόσμος θα ήταν ιδανικός αν η δική μου φαντασία για έναν όμορφο κόσμο, συνέπιπτε με τη δική σου και τη δική του και τη δική της... και όλων. Οτιδήποτε άλλο είναι απλώς... λίγο. Σε ένα σχεδιάγραμμα, πάντως, του ιδανικού μου κόσμου, θα εξαφάνιζα το καπιταλιστικό σύστημα μαζί με τον αγαπημένο του σύμμαχο, τη θρησκεία -που καμία σχέση δεν έχει με την πίστη- και θα έστρεφα την προσοχή στα παιδιά. Θα έφτιαχνα ένα εκπαιδευτικό σύστημα που καλλιεργεί πνεύματα ελεύθερα, αυτόνομα και δημιουργικά, όχι φοβισμένα και τιμωρημένα. Από εκεί θα ξεκινούσαν όλα.

Ποια είναι τα άτομα που πέρασαν από τη ζωή σας και άφησαν το σημάδι τους;
Όσοι άφησαν σημάδι στη ζωή μου, δεν πέρασαν, είναι ακόμα εκεί.

Τι σας γοητεύει περισσότερο; Ο κινηματογράφος ή το θέατρο; Τι είναι το κάθε ένα απ' αυτά για εσάς;
Δεν θα μπορούσα να επιλέξω κάποιο. Με γοητεύουν και τα δύο εξίσου.
Χρησιμοποιώντας η καθεμία τα μέσα της, όλες οι τέχνες έχουν ένα κοινό στόχο. Να αφηγηθούν ιστορίες. Οι ιστορίες είναι οι αναμνήσεις της ανθρωπότητας. Τί θα κάναμε αν δεν υπήρχαν.

Με ποιο τρόπο «δραπετεύετε» από την καθημερινότητα; Πού βρίσκετε την ομορφιά, σήμερα, σε μια τόσο σκληρή εποχή;
Προσπαθώ να ζω με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην χρειάζεται να γίνω δραπέτης της ίδιας μου της ζωής. 'Έχω στη ζωή μου ανθρώπους και ασχολίες που με γεμίζουν χαρά. Αυτό, βέβαια, για να συμβαίνει, απαιτεί πολλή και συνεχόμενη προσπάθεια, δεν είναι αυτονόητο, γιατί η αναβολή και η παραίτηση παραμονεύουν πάντα. Οπότε δεν μένει χρόνος για αποδράσεις.

Ποιον ρόλο -στη μεγάλη οθόνη ή στο θεατρικό σανίδι- έχετε «ζηλέψει» και θα θέλατε να ερμηνεύσετε; Γιατί;
Δεν θα ξεχωρίσω κάποιον, είναι πολλοί οι ρόλοι και τα έργα που ονειρεύομαι.

Πρόσφατα ο Γιώργος Λάνθιμος βραβεύθηκε για δεύτερη φορά στις Κάννες. Θα θέλατε να πρωταγωνιστήσετε σε κάποια ταινία του;
Μακάρι να πρωταγωνιστούσα σε ταινία του Λάνθιμου, θα ήταν μεγάλη μου τιμή. Μου αρέσει η δουλειά του και θαυμάζω την πορεία του.

Τα τελευταία χρόνια, ο ελληνικός κινηματογράφος ζει μια «αναγέννηση» μετά από μία παρατεταμένη περίοδο «απουσίας». Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτό; Τι είναι αυτό που έχει αλλάξει;
Ο κόσμος του ελληνικού κινηματογράφου δεν σταμάτησε ποτέ να δημιουργεί και να εξελίσσεται. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι τώρα τα μέσα επικοινωνίας είναι περισσότερα και πιο αποτελεσματικά. Κάτι που θα βοηθούσε ακόμα περισσότερο, είναι ένα μεγαλύτερο ρίσκο από τους διανομείς και τις αίθουσες σε σχέση με τις ταινίες που επιλέγουν να προβάλλουν, καθώς και για το χρονικό διάστημα που τις φιλοξενούν.

Τι οραματίζεστε για το μέλλον, τόσο προσωπικά όσο και γενικότερα; Ποια είναι τα όνειρα που κάνετε;
Οραματίζομαι να ζω σε έναν κόσμο απαλλαγμένο από τάξεις, προκαταλήψεις, σύνορα, μίσος και φόβο. Έναν κόσμο στον οποίο όλοι θα συνεισφέρουν στη συνέχεια της ζωής και όχι στην εξάλειψή της. Οι άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο όχι απλώς θα έχουν αποδεχτεί τη διαφορετικότητα, αλλά θα την επιδιώκουν, μιας και έχουμε τόσα πολλά και αξιοθαύμαστα να ανταλλάξουμε μεταξύ μας οι λαοί εκτός από βόμβες. Έχει επέλθει, πλέον, τέτοια πτώση, που δεν έχει κανείς τίποτα παραπάνω να χάσει. Είναι ιδανική ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους τη ματαιότητα της ύλης και να αναζητήσουμε την ευτυχία εκεί που πραγματικά βρίσκεται. Στο να μοιράζεσαι, να σέβεσαι, να ακούς. Να μην κρίνεις. Να μπαίνεις στη θέση του άλλου. Θεωρώ αδιανόητο να είμαστε μερικά επιστημονικά βήματα μακριά από τη μετοίκηση σε άλλους πλανήτες και ταυτόχρονα να αδυνατούμε να αποδεχτούμε ανθρώπους με διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις από τις δικές μας, με διαφορετικό χρώμα, με διαφορετική σωματική διάπλαση, με διαφορετικές ιδέες. Αυτή τη στιγμή, αθώοι άνθρωποι όπως ο Τάσος Θεοφίλου και η Ηριάννα Β.Λ. βρίσκονται έγκλειστοι στη φυλακή και διώκονται όχι για κάποιο αδίκημα, αλλά για τις ιδέες τους και τις κοινωνικές τους συναναστροφές. Πόσο μακριά βρισκόμαστε τελικά από τα απολυταρχικά καθεστώτα που μας φοβίζουν;

Και τα μελλοντικά σχέδια; Υπάρχουν νέα επαγγελματικά πλάνα;
Oλοκλήρωσα στην Κέρκυρα τα γυρίσματα για τη βρετανική τηλεοπτική σειρά «The Durrells». Πρόκειται για τον τρίτο κύκλο της σειράς που θα προβληθεί τον Απρίλιο του 2018 στο κανάλι ITV.
Από Οκτώβρη θα παίξουμε ξανά το «Στέλλα Κοιμήσου» του Γιάννη Οικονομίδη στη Νέα Σκηνή του Εθνικού. Επίσης, ανυπομονώ για την πρεμιέρα της νέας ταινίας του Σταύρου Τσιώλη, «Γυναίκες που περάσατε από 'δω» στην οποία συμμετέχω με έναν πολύ γλυκό ρόλο.


Από το περιοδικό TRIP
Συνέντευξη στην ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
Φωτογραφίες: ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΤΑΖΑΡΑΣ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [23:12:10]