Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 10:09      12°-22° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κριτική Θεάτρου: Μίλησα κι αλάφρωσε η ψυχή μου

Κριτική Θεάτρου: Μίλησα κι αλάφρωσε η ψυχή μου



ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
«Δίχως να το καταλαβαίνω, θυμάμαι τα χρόνια της νιότης μου και για κάποιο λόγο με διακατέχει η επιθυμία να φύγω, να το σκάσω. Αχ, μόνο να ξέρατε πόσο το θέλω αυτό. Να τρέξω, να τα παρατήσω όλα και να πάρω των ομματιών μου, χωρίς να κοιτάξω πίσω μου. Πού να πάω, ούτε με νοιάζει, αρκεί να απαλλαγώ απ' αυτή την άθλια, την ψεύτικη ζωή, που με μασκάρεψε και μ' έκανε έναν γερασμένο και αξιοθρήνητο βλάκα… να σταθώ όρθιος σαν δένδρο, σαν στύλος, όπως το σκιάχτρο στο λαχανόκηπο, κάτω από το διάπλατο ουρανό και να κοιτάζω όλη τη νύχτα το σταματημένο από πάνω μου ήσυχο και λαμπρό φεγγάρι και να ξεχάσω, να ξεχάσω…».
Μας απευθύνεται ο Ιβάν Ιβάνοβιτς Νιούχιν, που βρίσκεται στην εξέδρα μιας λέσχης, πιθανόν και στο βήμα ενός επαρχιακού δημαρχείου, προκειμένου να δώσει -κατά παραγγελία της συζύγου του- μια διάλεξη για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος. Γρήγορα όμως, ξεφεύγει από το θέμα του και ο λόγος του μετατρέπεται σε «παραμιλητό» ενός καταπιεσμένου συζύγου και σε εξομολόγηση ενός υποταγμένου ανθρώπου, που θυμάται τα νιάτα του και τα όνειρά του και μυκτηρίζει την ανούσια ζωή του. Στο τέλος, μας αποχαιρετά λυτρωμένος, λέγοντας λατινιστί «Dixi et animam levavi» (Μίλησα κι αλάφρωσε η ψυχή μου).
Είναι ο «μικρός» ήρωας του Αντον Τσέχωφ στο θεατρικό του μονόπρακτο «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού» (1886), το οποίο αναθεωρημένο δημοσιεύθηκε το 1902, δύο χρόνια πριν από το θάνατο του συγγραφέα, που διαβάζεται ως κωμικοτραγικός μονόλογος ή ως πικρή κωμωδία, όπως άλλωστε και τα κορυφαία έργα της τετραλογίας της συγγραφικής του ωριμότητας («Γλάρος», «Θείος Βάνιας», «Τρεις Αδελφές», «Βυσσινόκηπος»).
Για τον Ιβάν Ιβάνοβιτς Νιούχιν, η διάλεξη δεν είναι παρά το πρόσχημα, προκειμένου να μιλήσει για τα προβλήματα της έγγαμης ζωής του, δίπλα σε μια γυναίκα αυταρχική και κυριαρχική, που τον φυλακίζει σε μια ανιαρή και τιποτένια πορεία ζωής, ακυρώνοντας κάθε έννοια στοιχειώδους αυτοπεποίθησης, αυθυπαρξίας και αξιοπρέπειας. Εγκλωβισμένος σε μίζερες κοινωνικές συμβάσεις, λαχταρά απεγνωσμένα το δικαίωμα στην ευτυχία, γιαυτό και είναι έτοιμος να αποτινάξει τα δεσμά του, να ξεφύγει από τον δέσμιό του. Ως ομιλητής, εγείρει ενώπιόν μας το ερώτημα: «Πόσο προτιμότερη είναι μια ζωή συμβατική αλλά σίγουρη, βαρετή αλλά ακίνδυνη από μια, στην οποία επιλέγεις να ζήσεις τα θέλω σου, αναλαμβάνοντας το τίμημα του ρίσκου».
Παρά τη συντομία του μονολόγου, ο Τσέχωφ, παραμένοντας σταθερά ευαίσθητος παρατηρητής των ανθρώπινων πραγμάτων, αναδεικνύει με τον πιο ανάλαφρο, σχεδόν φαρσικό τρόπο, την τραγική κωμωδία της ανθρώπινης ύπαρξης και με αφορμή την αιώνια διαμάχη των δύο φύλων, αποκαλύπτει με γλυκόπικρο και σαρκαστικό χιούμορ τη ματαιότητα και τον παραλογισμό της ανθρώπινης κατάστασης.
Το τσεχωφικό μονόπρακτο, που έχει διαγράψει μια πλούσια πορεία στην ελληνική σκηνή, ήδη από το 1930, φιλοξενήθηκε στον κήπο του βιβλιοπωλείου «Πολύεδρο», μια όαση ομορφιάς, γαλήνης και πολιτισμού στην καρδιά του αστικού ιστού, με τον εκλεκτό ηθοποιό Στέλιο Σοφό να σκηνοθετεί τον εαυτό του και να επωμίζεται τον ρόλο του καταπιεσμένου Νιούχιν. Η ερμηνεία του κλιμακώθηκε, αποδίδοντας στο ξεκίνημά της την εγκυρότητα και τη σοβαρότητα του ομιλητή αλλά και δημιουργώντας κλίμα οικειότητας για τους θεατές. Μετρημένος και αξιοπρεπής, όπως απαιτούσε ο ρόλος, ανέδειξε χαμηλότονα και χωρίς κραυγές τη νευρικότητα του ήρωα μέσα από την αδρή χειρονομία και τις συσπάσεις του προσώπου του.
Σταδιακά επέτρεπε στην υποκριτική του να γίνει πιο εκδηλωτική και εξωστρεφής και παρακολουθώντας λεπτομερειακά την πορεία του θεατρικού προσώπου, απέδωσε τις ποικίλες εκφάνσεις της ψυχής του, από τη μοναξιά και την απογοήτευση μέχρι το ξέσπασμα και τη λαχτάρα για αλλαγή των όρων της ζωής του.
Ενα ενδιαφέρον θεατρικό δρώμενο, που αναδείχτηκε με καθαρή ματιά, μέτρο, σύνεση και εσωτερικότητα.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [10:09:46]