Δευτέρα 21 Αυγούστου 02:13      23°-34° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κριτική Θεάτρου: Μικρό θέατρο ιδιαίτερων παραστάσεων

Κριτική Θεάτρου: Μικρό θέατρο ιδιαίτερων παραστάσεων



ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
Μπορεί το θέατρο της Επιδαύρου να συγκεντρώνει σταθερά τα φώτα της δημοσιότητας κάθε καλοκαίρι ως εμβληματικός χώρος φιλοξενίας δημοφιλών έργων του αρχαίου δράματος, σκηνοθετημένων και ερμηνευμένων από προβεβλημένους ανθρώπους της σκηνής. Ομως, είναι το Μικρό Θέατρο της ομώνυμης αργολικής πόλης, που υποδέχεται, εδώ και κάποια χρόνια, ιδιαίτερες παραστάσεις, όχι απαραίτητα για ιδιαίτερους θεατές, αλλά για κουρασμένους, ίσως, από την επανάληψη του ίδιου, τη μαζικότητα του θεάματος και τις μεγάλης κλίμακας παραγωγές.
Η Μικρή Επίδαυρος διατηρεί και φέτος τον εναλλακτικό, ερευνητικό και πιο νεανικό της χαρακτήρα, με ενδιαφέρουσες, ατμοσφαιρικές παραστάσεις, που προσιδιάζουν περισσότερο σε στούντιο παρά σε αρχαίο θέατρο. Το πρόγραμμά της βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη από τις αρχές του μήνα που διανύουμε και την αυλαία στο χαριτωμένο θέατρο, που βρίσκεται στις παρυφές της Επιδαύρου, σήκωσε η «Μήδεια» του Ευριπίδη (30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου), με την ανανεωτική σκηνοθετική ματιά του διαρκώς ανερχόμενου Δημήτρη Καραντζά.
Η ξεχωριστή παράσταση, που θύμιζε περισσότερο θέατρο δωματίου παρά ανοιχτού χώρου, επανεξέτασε τη ζήτημα της θρυλικής Μήδειας από ανδρική σκοπιά και με απόλυτα ανδρική διανομή των ρόλων. Τρεις ηθοποιοί, ο Γιώργος Γάλλος ως Μήδεια, ο Χρήστος Λούλης ως Ιάσων (Κρέοντας Παιδαγωγός, Αιγέας) και ο Μιχάλης Σαράντης ως τροφός (Αγγελος και Χορός) αποδύθηκαν στην ανατομική μελέτη της επιχειρηματολογίας και της αλήθειας της ηρωίδας, της λογικής και των σφαλμάτων της, περιδιαβαίνοντας και σε άλλα τραγικά σύμπαντα, του Ανούιγ του Μίλερ, του Παζολίνι.
Ακολούθησε (6 και 7 Ιουλίου) η δραματοποιημένη «Αφιξις» της Ιούς Βουλγαράκη και της Ομάδας «ΠΥΡ» εμπνευσμένη από το δράμα της Πηνελόπης και τη μνηστηροφονία στην «Οδύσσεια». Με τον εκλεκτό Αργύρη Ξάφη στον ρόλο του Οδυσσέα και της πρωτοεμφανιζόμενης Μαίρης Μηνά στον ρόλο της θέας Αθηνάς, η σκηνοθετική ματιά, με όχημα τη δόκιμη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη, εστίασε στο θέμα της πολυετούς απουσίας του Οδυσσέα, που έχει αλλάξει τα πάντα, τους ανθρώπους και τον τόπο, τον ίδιο και την Ιθάκη του. Πώς να σβηστεί ο πόλεμος, η περιπέτεια, η απώλεια (των συντρόφων), η ξενιτιά, που έγραψε πάνω του η απουσία από την πατρίδα; Ακόμα και η μνηστηροφονία αποδόθηκε ως μαρτυρία της απουσίας του και αναγκαία διαδικασία για τον εξαγνισμό του τόπου.
Η αφηγηματική αντιηρωική παράσταση, απόλυτα συντονισμένη με την «έλευση του ξένου», τη θεματική του φετινού Φεστιβάλ, αντιμετώπισε τον Οδυσσέα ως έναν ιδιάζοντα ξένο, που επιστρέφει στην ίδια του την πατρίδα, χωρίς να την αναγνωρίζει ούτε να τον αναγνωρίζουν, προσπαθώντας να ανασυνθέσει τον εαυτό του, τον τόπο του και τη ζωή του, που σε τίποτα δε θυμίζει την εικόνα που κράτησε γι' αυτήν η μνήμη του. Την «Αφιξη» έντυσε μουσικά η Σαββίνα Γιαννάτου με τους αγαπημένους τους φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς.
Τη σκυτάλη, το παρελθόν διήμερο (21 και 22 Ιουλίου), παρέλαβε το μοναδικό σωζόμενο δράμα «Κύκλωπας» του Ευριπίδη, μια παράσταση - πρόκληση, που επεχείρησε με τη σκηνοθετική ματιά του Παντελή Δεντάκη και με αποκλειστικά γυναικεία διανομή, να διερευνήσει έναν κόσμο ανδρικό, ωμό και βίαιο, στον οποίο κυριαρχεί η αγριότητα της ανθρωποφαγίας και της αλληλοεξόντωσης. Μέσα από τον ψυχισμό, τα εκφραστικά μέσα και το σώμα της γυναίκας, με την εξαιρετική Στεφανία Γουλιώτη να επωμίζεται τον ρόλο του Κύκλωπα, φωτίστηκε ένα σύμπαν, στο οποίο ο ξένος είναι απόβλητος. Οχι μόνο δεν φιλοξενείται και δεν περιθάλπεται αλλά γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης και τελικά κατασπαράσσεται. Οι συνειρμοί με το παρόν προκύπτουν αυτονόητα.
Την αυλαία της Μικρής Επιδαύρου (4-5 Αυγούστου) θα κλείσει ο Ολιβερ Πυ, νεωτεριστής σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ της Αβινιόν, που θα καταπιαστεί με δύο πολιτικές τραγωδίες του Αισχύλου, τον «Προμηθέα Δεσμώτη» και τις «Ικέτιδες» σε ενιαία παράσταση μέσα από μια σπονδυλωτή σκηνοθεσία λιτών μέσων. Επιδίωξή του να νοηματοδοτήσει το παρόν, εστιάζοντας κυρίως σε δύο μορφές - θύματα του αυταρχισμού της εξουσίας, τον Προμηθέα και την Ιώ. Πολιτικός κρατούμενος και σύμβολο ανυπακοής και εξέγερσης ο πρώτος, εξόριστη η δεύτερη, παρέχουν μέσα από τη διαλεκτική τους πρόσφορο έδαφος στις σκηνοθετικές επιδιώξεις, προκειμένου να αναδυθούν διαχρονικά πολιτικά ζητήματα, όπως η άσκηση της εξουσίας και μέσα από τις «Ικέτιδες» η λειτουργία της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης αλλά και ο σεβασμός για τον ξένο και τη γυναίκα.
Το Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου ζει, βεβαίως, στη σκιά του μεγάλου αδελφού του, δικαιώνει όμως σταδιακά την ύπαρξή του, αποκτώντας ολοένα και περισσότερο τη δική του, ιδιαίτερη ταυτότητα.


ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» 23/7/2017





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [02:13:20]