Σάββατο 21 Οκτωβρίου 00:26      13°-23° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Το ζωνάρι του μόρτη

Το ζωνάρι του μόρτη



Τον περασμένο Φεβρουάριο κρεμάσαμε μια ομπρέλα σε ένα σημείο του γραφείου. Πέρασαν εβδομάδες χωρίς να τη χρειαστούμε. Ποιός θα μας έλεγε ότι θα ερχόταν η μέρα που θα την ανοίγαμε και θα ήταν η 27η Ιουλίου. Είχαμε ξαναγοράσει ομπρέλα καλοκαιριάτικα, αλλά για ειδικό λόγο: Το κιόσκι της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας του 2006 στη Συμμάχων δεν είχε ρέστα από εικοσάρικο, όταν αγοράσαμε ένα εισιτήριο, και για να πατσίσουμε, πήραμε μια ομπρέλα. Την οποία πήρε ο αέρας από ένα μπαλκόνι, πρόπερσι. Ηταν μαύρη και έγραφε "2006" με πορτοκαλί γράμματα. Αν την έχει δει κανείς, ας ειδοποιήσει. Ηταν από τις τελευταίες υποδομές της "Πολιτιστικής" που είχε διασωθεί.
Μπερδεύτηκαν οι εποχές, λέει ο κόσμος και κουνάει το κεφάλι του. Μόνο ο Τραμπ δεν παραδέχεται ότι υπάρχει κλιματική αλλαγή από ανθρώπινη επίδραση. Είναι περίεργο, διότι ο Τραμπ ψηφίστηκε από ανθρώπους που παραδέχονται κάθε τερατολογία. Αυτή, πώς τους ξέφυγε; Ε, είναι και κάτι συμφέροντα από πίσω. Καλός ο λαϊκισμός, αλλά έχουμε και δουλειές.
Είναι άραγε η κλιματική αλλαγή εκείνη που μας έφερε τις μέδουσες σε αρμένικη βίζιτα στις ακτές μας; Κάποιοι ενοχοποίησαν την καταχρηστική αλιεία. Αλλά δεν ακούγεται πολύ λογικό. Η υπεραλίευση είναι σταθερή κατάσταση. Οι μέδουσες εμφανίστηκαν ξαφνικά. Αν αναπτύσσονταν επειδή λιγόστεψαν οι θηρευτές τους, θα ήταν η αύξησή τους ανάλογη προς την ετήσια μείωση των θηρευτών, συνεπώς θα είχαν κάνει προοδευτική εμφάνιση από τα προηγούμενα χρόνια. Αυτές βγήκαν όλες μαζί, σαν οι Αρειανοί στον "Πόλεμο των Κόσμων".
Κρατάμε την εκδοχή της αλλαγής στη συμπεριφορά των ρευμάτων, η οποία προκλήθηκε μέσα από τις πρόωρες θέρμες του Ιουνίου. "Ζέστη- βγαίνουμε", είπε η μέδουσα, και ακολούθησαν όλες μαζί, σαν τα μπαλέτα του καν καν, με αρκετές εμφανισιακές ομοιότητες.
Η μέδουσα είναι ένα ον που υπερβαίνει εντελώς τα όρια της αμύνης. Ο αχινός, για παράδειγμα, είναι πιο δίκαιος. Τον πατάς; Σε τρυπάει για να σου συστήσει να είσαι πιο προσεκτικός, στραβομάρα. Η μέδουσα σε γδέρνει όπως τα στούκας της Λουφτβάφε μόνο και μόνο επειδή πέρασες από δίπλα της. Ακόμα και οι μόρτες της παλιάς Αθήνας, που έλυναν το ζωνάρι για να το πατήσεις και να σε μαχαιρώσουν προσβεβλημένοι, ήτανε λιγότερο παρεξηγιάρηδες. Η μέδουσα λύνει το πλοκάμι της και το περικουνάει στο νερό, τάχα ότι εσύ τη βρήκες και σε περιλαβαίνει στο βιτριόλι χωρίς να είχες την παραμικρή πρόθεση ούτε να την αγγίξεις, ούτε να την ενοχλήσεις.
Στην πραγματικότητα, βέβαια, την ενοχλείς, κατά τη διαδικασία της λήψης τροφής. Επιπλέον, είναι ένα σωματάκι ντρίλινο. Αν πέφτει πάνω της καθένας που κάνει πλάτσα πλούτσα στο νερό, δεν κάνουμε δουλειά έτσι. Το είδος θα αφανιστεί και η φύση προστατεύει τα παιδιά της: Τα έχει εξοπλίσει έτσι που καθένα έχει τεχνικές άμυνας δυσανάλογες προς τις αδυναμίες του. Σωματάκι εύθραυστο; Πλοκάμια τοξικά. Ελάφι βρώσιμο; Μεγάλη ταχύτητα. Ανθρωπος χωρίς νύχια και δόντια; Μεγάλη εξυπνάδα και δυνατότητα να φτιάχνει όπλα και εργαλεία. Σκύλος; Παριστάνει τον φίλο του ανθρώπου και εξασφαλίζει φαϊ, και μάλιστα τρέχει από πίσω ο άνθρωπος για να του μαζεύει την τουαλέτα.
Αλλά δεν πρόκειται για κάποιο στρατήγημα της φύσης, επινοημένο για κάθε είδος χωριστά. Αμα ήτανε για κάθε ον να κάθεται η φύση να σχεδιάζει οπλισμό χωριστά, θα είχε χρειαστεί πολύ περισσότερα δισεκατομμύρια χρόνια για να γίνει ο κόσμος. Φαίνεται ότι η φύση έναν ίδιο μηχανισμό πρόσφερε σε κάθε ον: Τη δυνατότητα να μετατρέπει κάθε πληροφορία σε οδηγία προσαρμογής στον γενετικό του κώδικα. Ετσι, επιβίωσαν τα είδη που μπόρεσαν να το κάνουν αυτό αποτελεσματικά. Ηταν τα είδη που βρήκαν θέση στην Κιβωτό του Χρόνου και που έφτασαν μέχρι τις μέρες μας έτσι όπως περίπου τα ξέρουμε, αν και οι άνθρωποι ήταν κοντύτεροι τότε, εξ ου και στο Ρωμαϊκό Ωδείο δεν μπορεί να κάτσει κανείς, με πρώτες τις εύσωμες κυρίες, ενώ στη ρωμαϊκή Πάτρα κάθε κάθισμα χωρούσε ενάμιση πολίτη, ξαπλωτό. Ο Νώε πρέπει να ήταν πολύ πιο κοντός, νανόε ίσως.
Αυτό που μένει είναι να εξοικειωθούν οι μύγες με τις πολυκατοικίες, ώστε να βρίσκουν τον δρόμο προς το παράθυρο χωρίς να την παρακινούμε εμείς, φωνάζοντας. Ή αν δεν εξοικειωθούν, τουλάχιστον ας μάθουν να ακούν την παρακίνησή μας. Οσο για μας, δεν μένει παρά να αναπτύξουμε ένα αντίσωμα που θα απορροφά το δηλητήριο είτε βιολογικά είτε φαρμακευτικά, οπότε θα μένει στη μέδουσα να σκεφτεί ένα καινούργιο κόλπο.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:26:35]