Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 10:14      8°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Οταν κοιτάς από ψηλά

Οταν κοιτάς από ψηλά



Η ωραιότερη στιγμή του καιρού είναι όταν ανακατεύει τα υλικά του και δεν αποφασίζει τι θα κάνει, σαν αγχωμένος μάγειρας, ενώ οι πελάτες περιμένουν μπρέκφαστ. Το έκανε σήμερα το πρωί, όταν από τη μια μεριά είχε ήλιο μέσα από σχισμές καθαρού ουρανού, αλλά ο κυρίως θόλος ήταν ανθρακί στο χρώμα, πετούσε ριπές από σταγόνες που βαριόντουσαν να πέσουν και δεν σε μούσκευαν, ενώ ο άνεμος έκανε απότομα χορευτικά. Θα ήταν ωραία αν είχε μόνο φύλλα το μπαλέτο, αλλά είχε και σκουπίδια. Πάντα πετάμε σκουπίδια στο διάβα μας, δεν μας έχει μείνει άλλος τρόπος να δηλώσουμε την παρουσία μας στη ζωή. Ισως είναι μια αυθόρμητη μέθοδος, όμοια μ' αυτή του Κοντορεβυθούλη που πετούσε χαλίκια για να βρει τον δρόμο της επιστροφής, έτσι και εμείς, μπορούμε μέσα από τα σκουπίδια μας να επιστρέψουμε στην απαρχή του ξεκινήματός μας. Από εδώ άρχισα να ρυπαίνω τον κόσμο. Πώς πέρασαν τα χρόνια. Κλαψ.
Νωρίς το πρωί στο Δασύλλιο δεν συναντάς πατρινούς, αντίθετα με την παραλιακή ζώνη, που έχει μικρή ή μεγάλη ζήτηση οποιαδήποτε σχεδόν ώρα. Φαίνεται ότι το Δασύλλιο, παρ' όλο που είναι ενσωματωμένο στην ατομική και συλλογική μνήμη από όσο υπάρχουμε εμείς και όσο υπάρχει πόλη, δεν είναι φιλική υπόθεση. Εχει ανήφορο και θέλει ζόρια, είναι κρύο, δεν προσφέρεται για κοινωνικότητα, έχει και περιφερειακή κυκλοφορία, ενώ η θάλασσα σου παίρνει το μάτι ταξίδι κι ας πέφτει το βλέμμα πάνω στην Παλιοβούνα. Τη μάθαμε πια και έγινε φιλενάδα μας. Η ιδέα ότι τη διακόρευσαν οι εργολάβοι για την Ιονία Οδό, μας σόκαρε ελαφρά. Υποθέταμε ότι θα έμενε δια βίου γεροντοκόρη.
Θέα έχει και το Δασύλλιο, ωστόσο. Φτάνοντας προς τη βορειδυτική πλευρά σε υποδέχεται ο Πατραϊκός αυλακωμένος από τους βοριάδες, χαζεύεις την πόλη, αυτό το πράγμα όπως διαμορφώθηκε με τα χρόνια καλύπτοντας με το μπετόν και τους ορόφους του τους θάμνους με τα τοιχάκια που έχει αποθηκευμένη η παιδική μνήμη, και μετά πάει η ματιά στη Γέφυρα.
Η Γέφυρα φαντάζει σαν αστραφτερό συναρμολογημένο παιχνίδι έτσι όπως λαμπυρίζει στον πεταχτό ήλιο, με την ατμόσφαιρα πλυμένη από τις βροχές.
Είναι η μεγαλύτερη και πιο κραυγαλέα αλλαγή στην εικόνα του χώρου που είχαμε από την παιδική μας ηλικία. Μια αλλαγή που δεν μπορούσε ποτέ κανείς να εικάσει. Μια κατάκτηση για την οποία κανείς μας δεν έκανε κάτι, καθόμαστε και τη βλέπαμε να απλώνει πόδια προς το Αντίρριο. Ενα πρότζεκτ που στηρίχθηκε σε έναν εσφαλμένο κερδοσκοπικό υπολογισμό ο οποίος δεν περιλάμβανε το ενδεχόμενο μιας χρεοκοπίας που θα καθήλωνε τις μεταφορές και θα περιόριζε τους λόγους για μετακινήσεις. Οι μεγάλες αλλαγές δεν έρχονται πάντα από μεγάλες συλλήψεις αλλά και από μεγάλα λάθη.
Πανηγυρίσαμε, αποκτώντας τη Γέφυρα, με πυροτεχνήματα που δεν ήτανε δικά μας. Μας προσέδωσε μεγαλείο, και το γλεντήσαμε κάτω από την αυταπάτη ότι το μεγαλείο αυτό μας άξιζε. Κάναμε χρήση του έργου, τόσο, όσο. Δεν αναπτύξαμε σχέσεις με την απέναντι γη, παρέμεινε ένα ξερό, ξένο "απέκει", η Πάτρα δεν έζησε το όνειρο της μετατροπής της σε κέντρο ενός πολεοδομικού συμπλέγματος που θα απλωνόταν σε δύο όχθες, δύο νομούς και δύο ηπείρους, κι όσοι τα λέγαμε και τα γράφαμε αυτά, γελάμε με τον εαυτό μας. Κατηφορίζουμε το Δασύλλιο προς την πλευρά της Καρόλου. Λίγα σκουπίδια ακόμα και φτάσαμε.
Δεν έβρεξε τελικά. Να κάτι που γλιτώσαμε.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [10:14:08]