Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 19:36      9°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Οφείλουμε να τιμήσουμε ως πόλη, διαχρονικά,τον Κωστή Στεφανόπουλο

Οφείλουμε να τιμήσουμε ως πόλη, διαχρονικά,τον Κωστή Στεφανόπουλο



Οταν ο Κωστής Στεφανόπουλος ρωτήθηκε κάποτε πόσο καιρό υπολόγιζε ότι θα έπαιρνε στον κόσμο να τον ξεχάσει, αφότου δεν θα τον έβλεπε πια στην τηλεόραση, είχε απαντήσει κοφτά: «Μια ημέρα!».
Και στην παρατήρηση ότι ενδεχομένως να ήταν υπερβολικός στην εκτίμησή του, αντέτεινε: «Δεν υπερβάλλω καθόλου. Ενας άνθρωπος ο οποίος χάνει το αξίωμά του, λησμονάται την επομένη στιγμή».
Αυτή η απάντηση ήταν μια σαφής ένδειξη αυτογνωσίας από έναν άνθρωπο που δεν είδε ποτέ την ενασχόλησή του με την πολιτική ως αυτοσκοπό.
Από το βράδυ της Κυριακής, που άφησε την τελευταία του πνοή, έχουν ειπωθεί πολλά και έχουν γραφτεί πολύ περισσότερα για τον Κωστή Στεφανόπουλο.
Ολοι θυμούνται σήμερα τον «Πρόεδρο που ένωσε τους Ελληνες», τον «Πρόεδρο της καρδιάς των Ελλήνων», τον «Πρόεδρο που αγαπήθηκε από τους Ελληνες».
Ομως, ξεχνούν σήμερα οι περισσότεροι (κυρίως εκτός Πατρών και Αχαΐας) ότι ο Κωστής Στεφανόπουλος είχε μια πολυκύμαντη πολιτική διαδρομή, η οποία περιελάμβανε και μοναχικά περάσματα μέσα από ερήμους, πολλές δοκιμασίες, πίκρες και απογοητεύσεις.
Οξύμωρο, αλλά είναι γεγονός ότι οι λόγοι για τους οποίους ο Κωστής Στεφανόπουλος κέρδισε ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας τους Ελληνες, είναι οι ίδιοι που δεν είχαν πείσει προηγουμένως την παράταξη του να τού εμπιστευθεί τα ηνία της, ώστε να διεκδικήσει στη συνέχεια τη διακυβέρνηση της χώρας.
Η σεμνότητά του, το ήθος του και η ακεραιότητα του, συνοδεύονταν από μια εκπληκτική ρητορική δεινότητα, η οποία ωστόσο ουδέποτε αξιοποιήθηκε από τον ίδιο για λόγους κομματικής δημαγωγίας, ουδέποτε υποτάχθηκε στην υπηρέτηση του καλπάζοντος λαϊκισμού της εποχής.
Εκείνα τα ταραγμένα χρόνια της κομματικής πόλωσης και της οξύτητας, ένας μετριοπαθής πολιτικός που προέτασσε το εθνικό συμφέρον και επέμενε να υπηρετεί την πολιτική έχοντας ως οδηγό του τις αρχές της «παλιάς σχολής», δεν ήταν ακριβώς δημοφιλής.
Προφανώς το συνειδητοποιούσε, αλλά δεν άλλαξε ούτε για μια στιγμή τη ρότα του, η οποία τον οδήγησε τελικά στο Προεδρικό Μέγαρο.
Και έμελλε η πετυχημένη θητεία του σ' αυτό να αποτελέσει και τη δικαίωση του, ένα «διαβατήριο» ταυτόχρονα για μια υστεροφημία που ούτε την επιδίωξε ούτε έδειξε ποτέ να τον νοιάζει.
Εχοντας τα τελευταία χρόνια αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική σκηνή, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ο Κωστής Στεφανόπουλος συνέχισε να ζει σε χαμηλούς τόνους, ήρεμα, διακριτικά.
Δεν απολάμβανε καλά καλά ούτε τα προνόμια που δικαιούται να έχει κάθε τέως Πρόεδρος.
Το μόνο που ήθελε να απολαμβάνει ήταν οι βόλτες με το αγαπημένο του ποδήλατο, κι αυτές χωρίς φρουρές, χωρίς σωματοφύλακες, σε έναν ακόμη συμβολισμό της λιτής και αξιοπρεπούς στάσης του απέναντι στην πολιτική και κατ' επέκταση στη ζωή.
Ως η γενέτειρα πόλη του, η ιδιαίτερη πατρίδα του, οφείλουμε να είμαστε υπερήφανοι για τον Κωστή Στεφανόπουλο και να του αποδώσουμε διαχρονικά την τιμή που του αρμόζει, με τον τρόπο που του αξίζει.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:36:55]