Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 02:46      9°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


"Σε κανέναν, τίποτε"

"Σε κανέναν, τίποτε"



Ο Κωστής Στεφανόπουλος αυτές τις μέρες τιμήθηκε και από εκείνους που τον ήξεραν και από εκείνους που δεν τον ήξεραν. Αλλά αυτό είναι φυσιολογικό: Υπηρέτησε τα κοινά, και καταξιώθηκε στη συλλογική συνείδηση μέσα από ένα αξίωμα πανεθνικής αναφοράς, στην οποία μάλιστα αναφορά έδωσε ο ίδιος ένα ουσιαστικό, ζεστό, δημοκρατικό περιεχόμενο. Συνεπώς, εύλογο είναι να αισθανόμαστε οικειότητα προς το πρόσωπο, επέλεξε να γίνει Κωστής "των Ελλήνων". Αυτό μερικώς του αναίρεσε την ιδιωτικότητα- αν και η οικογένεια κατάφερε να την υπερασπιστεί με τον απλούστερο τρόπο του κόσμου: διαβιώντας απλά και μη προκαλώντας- αλλά τον κατέστησε πανεθνικό σύμβολο. Οταν ένας τέτοιος άνθρωπος φεύγει, όλοι κάτι έχουμε να πούμε, με όσο ταλέντο στον λόγο έχει κανείς, ακόμα και αν η δημόσια έκθεση άποψης ενέχει στοιχείο επίδειξης. "Ηξερα τον Κωστή" "Τι καλά που γράφω" "Δώστε μου λίγη προσοχή" "Τι δημοκρατικός που είμαι". Εξαιρείται η δημοτική αρχή των Πατρέων που βασανίστηκε πολύ σκληρά για να πει μια κουβέντα για έναν πατρινό που είχε το ελάττωμα να μην είναι κομμουνιστής και να μην έχει ενοχή γι' αυτό.
Ο Κωστής Στεφανόπουλος τιμήθηκε από όλους, και από εκείνους που τον στήριξαν πολιτικά και από εκείνους που δεν τον στήριξαν και από εκείνους που του εναντιώθηκαν καθαρά και ανοιχτά. Δεν είχε κανείς, φυσικά, την υποχρέωση να τον εγκρίνει πολιτικά, ενόσω πάλευε στην ανταγωνιστική κομματική και εσωκομματική σκηνή. Είναι ωστόσο γουστόζικο να φέρονται κάποιοι λες και το παρελθόν (τους) αυτό δεν υφίσταται.
Είναι, επιπλέον, αντιφατικό να εγκωμιάζουμε τον Στεφανόπουλο ως πολιτική σκέψη και στάση, τη στιγμή που οι επιλογές μας στην κάλπη ευνοούσαν πρόσωπα και ρεύματα τα οποία σήμερα εμείς οι ίδιοι εγκαλούμε ότι προκάλεσαν ή δεν απέτρεψαν την κρίση, την οποία ο ίδιος προφήτευε, όπως προέκυψε από συνέντευξή του, προ 22 ετών, που αναδημοσιεύσαμε τη Δευτέρα.
Ενδεχομένως, ο Κωστής χρησιμοποιείται σαν ένα μέσο επαναδιατύπωσης της οργής μας με άλλον τρόπο, σαν υπόδειξη ενός μοντέλου ηθικά ανώτερου σε σχέση με το ενεργό πολιτικό προσωπικό, ταυτόχρονα όμως χρησιμοποιείται και σαν πρόσχημα αυτοαπαλλαγής: Μας δίνει τη δυνατότητα να υποδυθούμε ότι είμαστε ανέκαθεν στην Πλευρά του Καλού. Κι ας μην είμαστε.
Αν ο Κωστής Στεφανόπουλος είχε περισσότερες ευκαιρίες ως πολιτικός αιχμής, θα είχε αποτρέψει την κρίση; Αμφίβολο. Πέραν του ότι δεν ήταν θαυματοποιός, ούτε τον παρίστανε, μην ξεχνάμε ότι στο κυρίαρχο διπολικό στερέωμα της μεταπολίτευσης οι "εναλλακτικές απόψεις" για πιο ορθολογική πολιτική αντιμετωπίζονταν με λοξό βλέμμα ή με ανοιχτή εναντίωση. Ηδη πάντως ο Κωστής είχε πρόβλημα (και) με την κοινωνική βάση: Σε ρεπορτάζ του Δ. Τριανταφυλλόπουλου στην "Π", τοπικό στέλεχος του συντηρητικού χώρου εξομολογείται πως ο κόσμος θεωρούσε τον Κωστή απόμακρο, χωρίς "περάσματα" στον λαό. Πάει να πει, η κοινωνία ήθελε άλλο πολιτικό μοντέλο. Το οποίο και είχε.
Αλλά σε λίγο έχουμε την ταφή. Οσο και αν σεμνυόταν μια ζωή ολόκληρη ο Κωστής Στεφανόπουλος, δεν μπορεί να μην τον κολάκευε η ανταπόκριση τόσων και τόσων πολιτών και φορέων. Σαν μάχιμος πολιτικός, ωστόσο, δεν κολακευόταν καθόλου, ούτε ευγνωμονούσε. Τον είχαμε ακούσει να λέει σε πολιτικούς φίλους: "Δεν χρωστάω σε κανέναν τίποτε. Οποιος με ακολουθεί, με ακολουθεί γιατί έχει τις ίδιες απόψεις με εμένα, και θα συνέχιζε να τις έχει ακόμα και αν εγώ μετέβαλλα τη στάση μου. Οποιος είναι μαζί μου, είναι μαζί μου όχι επειδή με συμπαθεί προσωπικά, αλλά για λόγους ιδεολογικούς και πολιτικούς".
Δεν ήταν αναποδιά η άποψη αυτή. Απότοκος του ορθολογισμού είναι. Ο ορθολογισμός δεν είναι ερωτεύσιμος. Ο Κωστής δεν ήθελε τον έρωτα του κοινού. Ακόμα κι αν έβλεπε τέτοιο φαινόμενο, έδινε με τον τρόπο του μια κλωτσιά στην κατάσταση, και πηγαινε στη γωνιά του.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [02:46:41]