Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 13:51      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τζι Πι Ες

Τζι Πι Ες




Αλλού η κηδεία, αλλού η ταφή. Ο διαχωρισμός γίνεται γιατί ο Κωστής Στεφανόπουλος είχε εκ των πραγμάτων δύο ζωές, όπως πάρα πολλοί άνθρωποι. Δύο ζωες όχι ανεξάρτητες αλλά συμπληρωματικές, με όρους αμφιμονοσήμαντους: Δεν μπορεί να εννοηθεί η δεύτερη χωρίς την πρώτη. Η πρώτη θα έμενε ατελής εάν δεν ερχόταν η δεύτερη. Η Πάτρα ήταν η πόλις των βιωμάτων, ο τόπος όπου διαμορφώθηκε ο προσωπικός, οικογενειακός, επαγγελματικός βίος και εξελίχθηκε το μεγαλύτερο μέρος αυτού. Η Αθήνα ωστόσο ήταν η περιοχή που φιλοξένησε τη δράση ένεκα της οποίας τον έμαθε, τον ζύγισε και εν τέλει τον ενέκρινε η ελληνική κοινωνία, αποτιμώντας τον λίαν θετικά.
Ο Κωστής Στεφανόπουλος υμνείται για τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύθηκε, ιδία δε για τις αρετές που ξεδίπλωσε ως ανώτατος πολιτειακός άρχοντας, υπηρετώντας το αξίωμα όχι μόνο υποδειγματικά ως προς τον τύπον, αλλά διευρύνοντας την ουσία του αξιώματος, προσθέτοντας στοιχεία μιας προσωπικότητας μοναδικής.
Μιλήσαμε ήδη για ένα σπάνιο μέταλλο ανδρός, καρπό της εποχής του, του περιβάλλοντός του και της ιδιοσυστασίας του. Ως πολιτικός, αλλά και ως ατομικό φαινόμενο, ο Κωστής Στεφανόπουλος έδειξε να αντιλαμβάνεται το Αρχειν με την αρχαία έννοια, με το φιλοσοφικό της περιεχόμενο δηλαδή, το οποίο υποτάσσει το Διοικείν σε ένα πλέγμα αρχών και κανόνων, που με τη σειρά τους πηγάζουν από έναν Νόμο, ο οποίος δεν έχει στενό ρυθμιστικό χαρακτήρα, αλλά υπαγορεύεται από το δίκαιο και το ήθος. Στην ουσία δε από το μέτρο, γιατί το μέτρο είναι που εμπεριέχει τα πάντα, όπως πρώτοι οι Ελληνες κατάλαβαν και οι Νεοέλληνες κωμικά αγνοούμε.
Το δημόσιο συμφέρον είναι ιερή προτεραιότητα, γιατί η ανθρώπινη κοινότητα μπορεί να λειτουργεί μόνον σε πλαίσια που υπηρετούν το ιδανικόν, το ευγενές, το ανιδιοτελές, το σεμνόν, το ενάρετον και εν τέλει το θείον. Συνεπώς, το συμφέρον του λαού συμπίπτει με την επιθυμία της ανώτερης δύναμης. Για τον απλό λόγο ότι ο λαός επινοεί το θείον, ως δημιουργό της κοινότητας, προκειμένου να εξιδανικεύσει την προέλευση της φυλής, ταυτοχρόνως όμως επινοείται και το θείον ως προορισμός, προκειμένου να υποταχθεί η κοινότητα στις αρχές και τους νόμους, με δέος απέναντι σε μια ανώτερη δύναμη.
Υπό τις έννοιες αυτές, ο Αρχων καθοδηγείται από μία συνείδηση πολύ πιο ανελαστική και απόλυτη και από το πιο λεπτομερές τζι πι ες. Το καθήκον καθορίζεται από το δέον, η δε τήρησή του επιβάλλεται από μια ογκώδη αίσθηση αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας. Η αθέτηση του καθήκοντος συνιστά παράβαση που υποβιβάζει τον Αρχοντα, αποτελεί ύβρι και τιμωρείται πρώτα από όλα απο τη συνείδηση, με τη βαριά ποινή της αίσθησης αποτυχίας, ανεπάρκειας, προδοσίας της ιερής παρακαταθήκης. Για έναν έντιμο άνθρωπο, η ποινή αυτή είναι χειρότερη από κάθε άλλη, όπως δίδαξαν οι αρχαίοι τραγικοί.
Οι παλιότερες εποχές, γεννούσαν αρκετούς τέτοιους ανθρώπους. Οι αρχαιότερες, πολλούς. Οι νεότερες, ελάχιστους. Και αυτός είναι και ο λόγος που εγκωμιάζουμε ανθρώπους σαν τον Κωστή Στεφανόπουλο. Δεν τον ψηφίζαμε ως πολιτική πρόταση, διότι δεν έπαιζε το παιχνίδι όπως απαιτούσε η εγχώρια κουλτούρα και οι όροι του εθνικού δημοσίου- διοικητικού- κοινωνικού βίου, τον λατρέψαμε όμως ως Πρόεδρο γιατί στο πρόσωπό του είδαμε όχι μόνο τους πολιτικούς που δεν είχαμε, αλλά τον καλό εαυτό μας, που μας στέρησε η ελληνική πραγματικότητα, μέσα από αυτή την αφόρητη νομοτελειακή ανακύκλωση της παθογένειας του πολιτικο-κοινωνικού μας συστήματος, που μας έδωσε η κρίση την ευκαιρία να διαρρήξουμε, αλλά εμείς, εκεί, τον χαβά μας.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [13:51:23]