Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 13:49      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κωστής Στεφανόπουλος: Η άνοιξη και η δύση

Κωστής Στεφανόπουλος: Η άνοιξη και η δύση



ΤΟΥ Κ.ΜΑΓΝΗ
Για όλους έρχεται.. Θα ερχόταν και για εκείνον. Όσοι τον έβλεπαν σφριγηλό, αθλούμενο σε προχωρημένη ηλικία, έκαναν σκέψεις υπεραισιόδοξες. Η ζωή δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ούτε στον Κωστή.
Μια ζωή, άλλωστε, η μοίρα έπαιζε παιχνίδια με την οικογένεια. Εδινε κι έπαιρνε συνεχώς. Ο Κωστής ήταν γραφτό να πρωταγωνιστήσει σε ένα πολλαπλών πτυχών δράμα, που περιείχε θριάμβους και ήττες, χαρές και βαρύτατα πένθη. Αλλά ο ίδιος θα έμενε στη σκηνή ως αργά. Ομοια με τον πατέρα Μίμη, που πέθανε κι εκείνος τέτοια εποχή, το '73, όμοια με τη μητέρα Βρισηίδα, που τους ξεπέρασε όλους.
Ηταν κοινό μυστικό ότι τον είχαν κλονίσει κάποια εγκεφαλικά επεισόδια που του κόστισαν σοβαρές εκπτώσεις σε λειτουργίες. Για αρκετό καιρό μπορούσε να το διαχειριστεί. Αλλά ήρθε η ώρα που η φθορά πήρε το πάνω χέρι. Τα τελευταία δύο χρόνια ο Κωστής Στεφανόπουλος δεν ήταν αυτός που ήξερε ο κόσμος. Η ειρωνεία της μοίρας ήταν ότι ενώ δεν υποχώρησαν καθόλου οι διανοητικές του λειτουργίες- ούτε και το χιούμορ- τον πρόδωσε το βαρύ χαρτί του: Ο λόγος. Βαδίζοντας προς το τελευταίο φως, ένας από τους δεινότερους ρήτορες της πολιτικής ιστορίας του τόπου, δεν είχε ευχέρεια άρθρωσης. Και περιοριζόταν σε απλές κουβέντες, διατηρώντας ωστόσο μια γαλήνια ηρεμία. Απλώς, χαιρόταν να βλέπει τον κόσμο να θάλλει γύρω του. Του άρεσε η ωραία φασαρία.
Η δύση φάνηκε καθαρά να πλησιάζει γύρω στον Αύγουστο. Μια βαριά δοκιμασία ήρθε να του απειλήσει σοβαρά τη ζωή. Εκεί που οι δικοί του άνθρωποι αμφέβαλλαν αν θα τα κατάφερνε, η ισχυρή του κράση πήρε τη νίκη. Αλλά όλοι καταλάβαιναν πως η επικράτηση αυτή θα ήταν προσωρινή.
Στο «Ντυνάν» μπήκε χωρίς ελπίδες την Πέμπτη. Οποιος έχει στοιχειώδη πείρα ζωής, μπορούσε να καταλάβει από τα ανακοινωθέντα τα πάντα, χωρίς να κουράσει τους συγγενείς. Αλλο αν μια παράδοξη αίσθηση «δεοντολογίας» έκανε μερικούς επαγγελματίες της κεντρικής ενημέρωσης να εύχονται δημόσια «ταχεία ανάρρωση», εν γνώσει τους πως μόνο θαύμα μπορούσε να τη φέρει. Ο θάνατος επήλθε στις 11.05 το βράδυ της Κυριακής, ήρεμα. Πιστοποιήθηκε επισήμως λίγα λεπτά αργότερα. Και αμέσως μετά κατακλύσθηκε το διαδικτυακό σύμπαν από μηνύματα των πολιτών. Μηνύματα που έσταζαν συμπάθεια για τον Κωστή Στεφανόπουλο, τον άνθρωπο που ανακαλύφθηκε ως προσωπικότητα από το πανελλήνιο το 1995, αλλά έσταζαν και αποστροφή για ένα πολιτικό δυναμικό που δεν θεωρείται εφάμιλλο σε ποιότητα και μέταλλο.
Κρατάμε μια απλή στιχομυθία. Ο γνωστός συνταξιούχος δικηγόρος Θ. Πετρόπουλος, μας προώθησε το σχετικό ψήφισμα. Αλλά και βρήκε την ευκαιρία να μας πει: «Γράψτε: Ο Κωστής Στεφανόπουλος, κατά την ομιλία προς τον Κλίντον, ήταν ο πρώτος πολιτικός που είπε ότι με τη συνθήκη της Λωζάνης η Τουρκία έχει παραιτηθεί κάθε διεκδικήσεως στο Αιγαίο. Επιτέλους. Το είπε κάποιος».
Να λοιπόν: Ο Κ. Στεφανόπουλος ενσάρκωσε το «επιτέλους» των Ελλήνων. Τον καημό για παρρησία, περηφάνεια, αξιοπρέπεια, σε ένα διεθνές περιβάλλον που ανέκαθεν διαχειριζόταν τα πράγματα κατά το συμφέρον και όχι κατά το δίκαιο.
Αυτό το «επιτέλους», όμως, επεκτεινόταν στην ανάγκη για μια άνοιξη στα πολιτικά ήθη. Το παράδοξο είναι ότι αυτή την άνοιξη του επιτρέψαμε να την ενσαρκώσει ως Πρόεδρος, αλλά όχι ως μάχιμος πολιτικός.

Πλήρες κείμενο στη σημερινή "Πελοπόννησο"




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [13:49:33]