Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 06:00      8°-14° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Εντ δε νόμπελ, γκόουζ του....

Εντ δε νόμπελ, γκόουζ του....



Εχουμε ξαναπεί ότι στη χώρα μας η έκφραση γνώμης, εκτός από ελεύθερη είναι και υποχρεωτική. Οταν πήρε το νόμπελ ο Μπομπ Ντίλαν ξεχυθήκαμε στα φόρουμ του ιντερνετ (ο όρος "αγορά", αν και παλαιότερος, έχει πάρει άλλη έννοια, συνεπώς ας μείνουμε με το φόρουμ, γιατί οι έλληνες στα ελληνικά δεν είναι εύκολο να συνεννοούμεθα) για να ταχθούμε υπέρ ή κατά της συγκεκριμένης επιλογής. Οταν είχε πάρει το νόμπελ ένας άλλος ποιητής, ο Χίνι, δεν είχαμε κάνει το ίδιο. Δεν τον ξέραμε τον άνθρωπο- αυτός ήταν ο βασικός λόγος. Ούτε ο Ντίλαν βέβαια μας είναι γνωστός, επί της ουσίας. Οι περισσότεροι ξέρουμε ορισμένα τραγούδια του, και είναι αμφίβολο εάν τα αγγλικά μας, μας επιτρέπουν να τα αξιολογήσουμε και στο στιχουργικό σκέλος. Οπως και με τον Κοέν. Εγινε γνωστός στην Ελλάδα από τότε που έπαιξε το "λα-λα, λα-λα, λαλα λαλα λαλα, του δεν εντ οφ λαβ", και βέβαια όταν εξήγγειλε ότι πρώτα θα πάρουμε το Μανχάταν και μετά θα την κάνουμε για Βερολίνο. Δεν τον βλέπουμε πιθανό για νόμπελ, αν και οι στίχοι του του είναι υψηλών αξιώσεων, με πιο απαιτητικά αγγλικά από του Ντίλαν.
Παρατηρήσαμε ότι οι στιχουργοί δεν θεωρούνται ακριβώς ποιητές, αν και γράφουν στίχους, και πάντως, οι ποιητές θεωρούνται από πολλούς πιο σοβαρή περίπτωση λογοτεχνών, σίγουρα για όσους δεν έχουν δοκιμάσει να προσαρμόσουν "λόγια" σε μουσικές κλίμακες, με σεβασμό στη δικτατορία του μέτρου και της ρίμας, έτσι ώστε να αποδώσουν ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα.
Παρατηρήσαμε και μια ενδιαφέρουσα άποψη, σύμφωνα με την οποία ο στίχος του τραγουδιού δύσκολα διαβάζεται αυτονομημένος, πέρα δηλαδή από τη μουσική σύνθεση, πράγμα που μειώνει, στο πλαίσιο ενός ιδιότυπου λογικού άλματος, το δικαίωμα του Ντίλαν να αξιολογείται ως λογοτέχνης. Δεν ξέρουμε εάν αυτό τον στενοχωρεί, αλλά εάν έχετε διαβάσει τη βιογραφία του θα δείτε ότι σίγουρα είναι λογοτέχνης, και μάλιστα με πολύ οργανωμένη σκέψη.
Εχουν τελικά τόσο μεγάλη σημασία τα νόμπελ σε σχέση με τη δύναμη και τη λειτουργικότητα της λογοτεχνίας και του λογοτεχνικού έργου; Δεν πήρε νόμπελ ο Γκριν, ίσως δεν θα πάρει ο Ροθ, σίγουρα δεν πήρε ο Ντοστογιέφσκι που έζησε πριν την καθιέρωση των βραβείων. Πήραν πολλοί άλλοι, που το άξιζαν περισσότερο ή λιγότερο, δηλώνουμε ανάξιοι για τέτοιο δικαίωμα κρίσης. Ισως τα νόμπελ να έχουν μια ειδική χρησιμότητα: Σου δίνουν αφορμές να σκάβεις ορισμένες λογοτεχνικές περιοχές που σου ήταν τέρα ινγκόγκνιτα, όπως κάναμε κάποτε με το ευρύτερο έργο του Ελύτη, ξεφεύγοντας από της δικαιοσύνης, τον ήλιο, που είναι νοητός και το ένα και μόνο χελιδόνι, που δεν αρκεί για να φέρει την άνοιξη, μια πιο εξευγενισμένη μεταφορά της παροιμίας για την άνοιξη και τον κούκο. Με τον κούκο, δεν βγαίνει το μέτρο που λέγαμε, εκτός αν ο στίχος γίνει: Ενας αν είναι ο κούκος, ο κούκος ο μονός, η άνοιξη δεν θά' ρθει, στο σπίτι κανενός.
Επρεπε να πάρει νόμπελ ο Ντίλαν; Ασε μας ρε φίλε. Εδώ πήρε τη Μπαέζ, δυο μέτρα γυναίκα, οτο νόμπελ θα του ξέφευγε; Δεν είναι άλλο πρόσωπο ο Παλιάτσος κι ο Ληστής. Ενα και το αυτό είναι, και Παλιάτσος και Ληστής.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [06:00:53]