Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 17:34      13°-27° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Καρχαρίας στην πισίνα

Καρχαρίας στην πισίνα



Υπάρχει κανείς που δεν φοβάται τον σεισμό; Αδύνατη η απάντηση. Κάποιοι παραδέχονται ότι τον φοβούνται, άρα μας απαλλάσσουν από την έρευνα. Μεταξύ αυτών που δηλώνουν ότι δεν τον φοβούνται, πολλοί δεν λένε την αλήθεια. Μπορεί και να μην τη λέει κανένας τους. Αρα χωριζόμαστε σε εκείνους που παραδέχονται ότι φοβούνται τον σεισμό, και σε εκείνους που δεν το παραδέχονται.
Δεν είναι απολύτως ανειλικρινείς. Θέλουν να πουν, μάλλον, ότι δεν πιστεύουν ότι ο σεισμός θα τους σκοτώσει. Δεν είναι εικασία, είναι πεποίθηση που στηρίζεται σε τεχνικά δεδομένα που έχουν υπόψη τους, αλλά και σε δεδομένα στατιστικά. Σου λέει, έχω ζήσει διακόσιους σεισμούς. Οι σαράντα ήταν σοβαροί. Οι δέκα, πολύ σοβαροί. Κανείς τους δεν σκότωσε κανέναν (στην πόλη μου) πέρα από καρδιακές προσβολές ή σπασμωδικές κινήσεις του πανικού. Αρα, ούτε εμένα θα σκοτώσει σεισμός, ουδέποτε. Στην πόλη μου. Αν βρίσκομαι, όμως, επίσκεψη σε ιταλικό μεσαιωνικό χωριό κτισμένο χωρίς αντισεισμική πρόνοια, αν συνεχίζω να μη φοβάμαι τον σεισμό, σημαίνει είτε ότι δεν θέλω να φοβηθώ και αποκρούω τον φόβο, είτε ότι είμαι παράλογος. Επιλεκτικά παράλογος. Ουτε γυαλί καταπίνω, ούτε στρυχνίνη δοκιμάζω.
Μεσημέρι Τρίτης, μας δοκίμασε ένας σεισμός από αυτούς που γαυγίζουν, αλλά δεν δαγκώνουν. Τράνταξε τα τζάμια, αυτό ίσως παράγει παλμικές κινήσεις που δονούν το τύμπανο και την καρδιά, κι έτσι τα 4,4 σου δίνουν φευγαλέα την εντύπωση γεωδυναμικού φαινομένου μαμούθ. Στιγμιαία, οι πάντες ταράχτηκαν. Οι επιρρεπείς στον πανικό, έμειναν χλωμοί για ώρα.
Τι είναι αυτό που φοβάσαι ακριβώς; Αλλοι από εμάς ρέπουμε στην ιδεοληψία, ακόμα και όταν κολυμπάμε σε πισίνα βλέπουμε τη σκιά των πλαστικών στρωμάτων και φαντασιωνόμαστε σκυλόψαρο.
Αλλοι, έχουμε ευάλωτο νευρικό σύστημα. Λένε ότι ο ποντικός πεθαίνει από καρδιακή προσβολή όταν τον κυνηγάς, γιατί η ένταση του τρόμου που του προκαλεί η απειλή δεν μπορεί να απορροφηθεί από την καρδιά του και οι παλμοί τον σκοτώνουν, πόσω μάλλον αν είναι αγύμναστος και τρώει γλυκά. Αλλοι, πάλι, έχουμε καταχωνιασμένη πείρα τρομακτικής εμπειρίας από απειλητικό γεγονός και οι δονήσεις ανακλαστικά διεγείρουν αυτή την ανάμνηση. Δεν είναι ελάττωμα. Είναι συναγερμός του εμπειρικού συστήματος, της αποθήκης των αναμνήσεων δηλαδή. Ανακαλύπτει συμβατότητα μεταξύ του τρέχοντος γεγονότος (γλωσσική δυσκολία: αν είναι τρέχον, πώς είναι γεγονός;) και του αποκωδικοποιημένου παλαιού, και μεταφέρει μήνυμα απειλής, ώστε να πάρεις τα μέτρα σου. Και ένα από τα μέτρα λαμβάνεται αυτομάτως: Είναι η έκκριση αδρεναλίνης, μέσω της οποίας η καρδιά αντέχει το στρες, αλλά ταυτόχρονα παραλύεις, ώστε να μην κινείσαι και κάνεις τα πράγματα χειρότερα. Στην πυγμαχία δεν κάνει καλό η αδρεναλίνη, γιατί σε τουλουμιάζει ο άλλος και δεν σηκώνεις ούτε το χέρι σου.
Από την άλλη, ο σεισμός δεν παύει να είναι ένας βαρύς κλονισμός βεβαιοτήτων, όπως ο βομβαρδισμός ή η Κρίση, που εκθέτουν αυταπάτες. Νομίζαμε ότι το έδαφος κάτω μας είναι ασφαλές και ότι το σπίτι μας στέρεο. Να που και το Σοφό Γουρουνάκι πιάνεται κώτσος. Λογάριαζε χωρίς το υπέδαφος. Και αυτή η διάψευση, η στιγμιαία αποκάλυψη πόσο ευάλωτοι είμαστε μπροστά στις μεγάλες συμπαντικές δυνάμεις, σου προκαλεί τρόμο. Είναι εν τέλει μια συμπυκνωμένη αφήγηση της θνητότητάς μας, μια σκηνή από "ταινία προσεχώς", η σκηνή του θανάτου μας.
Δεν χρειάζεται σεισμός για να πάρεις χαμπάρι αυτή την αδυναμία. Δεν έχεις παρά να χαζέψεις αντικείμενο που πέφτει και να αναλογιστείς τι τρομακτικό πράγμα είναι η βαρύτητα και η απαίσια, βουλημική επιτάχυνσή της.
Αλλος πάλι λέει ότι δεν φοβάται ακριβώς τον σεισμό, αλλά τον φόβο του σεισμού, όλη αυτή την αναμέτρηση, που του φαίνεται ανυπόφορη. Αλλά περιέργως μεθυστική. Ολίγη από τρόμο τη χρειάζεται ο οργανισμός μας. Γιατί ενεργοποιείται καλύτερα το αίσθημα ασφάλειας, με γλυκύτητα. Είναι η διεργασία "Κοίτα τι μπορείς να πάθεις- κοίτα πόσο καλά είμαστε=α, τι ωραία"
Αλλος πάλι λέει ότι τον βασανίζει η ιδέα των ρωγμών, το μπλέξιμο με επιδιορθώσεις, τα έξοδα, η φασαρία. Αυτοί έχουν το μεγαλύτερο δίκιο από όλους, αλλά είναι και οι πιο πεζοί. Σε ό,τι τους αφορά, τζάμπα τα γράψαμε όλα αυτά. Δεν τους ενδιαφέρουν. Είναι οι τύποι που μόλις ακούν συζήτηση, σηκώνονται, πιάνουν ένα κατσαβίδι και πάνε να μαστορέψουν. Αυτούς γουστάρουν οι γυναίκες περισσότερο.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [17:34:10]