Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 11:33      9°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κάτω οι Επάνω

Κάτω οι Επάνω



Στις Ηνωμένες Πολιτείες το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι μεγάλο μέρος των πολιτών δηλώνει έτοιμο να ψηφίσει έναν υποψήφιο πρόεδρο μολονότι είναι εριστικός, προσβλητικός, χοντροκομμένος, λαϊκιστής, άξεστος και απλοϊκός. Το πρόβλημα είναι, κυρίως, ότι θα τον ψηφίσουν ακριβώς επειδή είναι όλα αυτά. Και το πρόβλημα γίνεται ακόμα μεγαλύτερο όταν βλέπεις ότι αυτή η τάση έχει εξελιχθεί σε αποφασιστικής ισχύος ρεύμα σε πολλές χώρες.
Και στη δική μας, και μάλιστα πριν διαμορφωθεί το ρεύμα υπέρ Τραμπ. Υπέρ Τραμπ και κατά όλων των υπολοίπων: Περί αυτού πρόκειται.
Μιλάμε για μια ενισχυόμενη τάση που εξωθεί τους πολίτες να αποφαίνονται ή να ψηφίζουν με τον τρόπο που θεωρούν καταλληλότερο προκειμένου να ενοχλήσουν "το σύστημα". Τις κατεστημένες δυνάμεις, δηλαδή, που έχουν τον πρώτο λόγο στην κατανομή των αγαθών και τη διαμόρφωση ευκαιριών σε ένα πολιτικό και κοινωνικό πεδίο. Οσοι υστερούν, δεν μπορούν εύκολα να δεχθούν ότι αυτό τους συμβαίνει επειδή δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών. Πιστεύουν ότι παρεμποδίζονται. Ποιός από εμάς παραδέχεται ότι δεν πήγε παραπάνω και παραπέρα στη ζωή του επειδή δεν απέκτησε φόντα, επειδή δεν έμαθε να δουλεύει οργανωμένα και με στόχους, επειδή του έλλειπε το πείσμα; Ο βασικός, αν όχι και αποκλειστικός ένοχος είναι "αυτοί που είναι επάνω".
Επάνω, είναι η εξουσία.
Βλέπεις, όταν τα πράγματα πάνε κάμποσο καλά, ακόμα και όσοι υστερούν, έχουν μια άνεση. Οταν όμως ξεσπάνε κρίσεις, στις μικρομεσαίες και χαμηλές τάξεις, υπάρχει ζόρι. Το ζόρι μετασχηματίζεται σε οργή. Πολύ περισσότερο σε κοινωνίες σαν τις δικές μας, όπου είμαστε εκπαιδευμένοι στην αντίληψη ότι η αποκατάστασή μας από το κεντρικό σύστημα είναι υποχρεωτική. Και ναι μεν κάθε κρατικός μηχανισμός οφείλει να εργάζεται σαν αναπτυξιακός καταλύτης για το σύνολο των πολιτών, εμείς όμως ποτιστήκαμε από την πεποίθηση ότι η αποκατάσταση δεν συνεπάγεται σοβαρές απαιτήσεις. Πόσοι από εμάς έχουμε την προθυμία να εξειδικευόμαστε με σοβαρότητα πάνω σε ένα αντικείμενο και να εξελισσόμαστε στο εργασιακό μας πεδίο, ώστε αυτό να εξελίσσεται με τη συμβολή μας και να θεμελιώνεται σε μια βιώσιμη προοπτική;
Από την άλλη πλευρά, είναι αλήθεια ότι οι απαιτήσεις αύξησαν πολύ το επίπεδό τους, τις τελευταίες δεκαετίες. Το 24ωρο των νέων ανθρώπων, στις σχολικές ηλικίες, έφτασε να είναι ένας νευρώδης, ψυχοφθόρος καλπασμός για απόκτηση δεξιοτήτων και εφοδίων. Το σύστημα οφείλει να ανταμείψει με "ένα κάτι" τον νέο που προσπαθεί. Στις μέρες μας, τα περισσότερα παιδιά ξεμένουν με "ένα τίποτα". Η αγανάκτησή τους γι' αυτό μετασχηματίζεται σε πολιτική θέση. Μάλλον αντίθεση. Είναι, και νιώθουν, θύματα μιας εξαπάτησης. Δεν αρκούν ωραία συνθήματα για να κάνεις αυτούς τους ανθρώπους να πιστέψουν στη δημοκρατία. Χρειάζεται κιόλας να βρουν μια δουλειά, με κανονικά λεφτά.
Το 1974 ήταν μονόδρομος για τη νεολαία να γοητευθεί από το δημοκρατικό "αφήγημα". Είχε ηρωισμό, ρομαντισμό, δυναμισμό, δικαιοσύνη, και πολλά πρότυπα. Σήμερα, πρότυπα σαν τη Χίλαρι Κλίντον μπορούν μεν να σε πείσουν για στιβαρή και αξιόπιστη πρόταση εξουσίας, αλλά όχι να σε ξεσηκώσουν.
Αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο και δίπλα μας, είναι καινοφανή, αλλά δεν είναι παράξενα. Πάλι καλά που συμβαίνουν μόνο αυτά να λες. Γιατί αν η δημοκρατία πάψει να έχει οπαδούς, αν σταματήσει να θεωρείται αυτονόητο στερέωμα για το κοινωνικό και πολιτειακό μας σώμα, τότε είναι που θα γυρίσουμε πολύ πίσω. Σε εποχές όπου κανείς δεν ήξερε τι θα του ξημέρωνε η επομένη, όπως στην ελεύθερη άγρια φύση.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [11:33:07]