Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 16:31      9°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Οταν ο λύκος είναι εκεί

Οταν ο λύκος είναι εκεί




Σήμερα είναι μια μέρα άξια της προσοχής μας. Μεταφέρεται στις Καλαβρύτων η σορός ενός παιδιού της περιοχής, 42 χρόνια μετά τον τραγικό του θάνατο. Λεγόταν Σωτήρης Τζουράς. Είχε επιστρατευθεί για τις ανάγκες αναχαίτισης του "Αττίλα", της τουρκικής δηλαδή εισβολής στην Κύπρο. Δεν πρόλαβε να πολεμήσει καν. Καταρρίφθηκε το αεροσκάφος που τον μετέφερε. Πιθανότατα από πυρά των ημετέρων δυνάμεων. Λόγω παντελούς έλλειψης σχεδιασμού για την πιθανότητα να μην εξελιχθούν καλά τα πράγματα, μετά την επιχείρηση ανατροπής του Μακαρίου, η αεράμυνα δεν μπορούσε να διακρίνει, και δεν γνώριζε, ότι επρόκειτο για ενισχύσεις των ημετέρων γραμμών. Και έριξε.
Ο Σωτήρης Τζουράς έμεινε για τέσσερις δεκαετίες και δύο έτη θαμμένος σαν άγνωστος στρατιώτης, αλλά όχι με τιμές άγνωστου στρατιώτη. Ενθάδε, ανήκε στην φοβερή κατηγορία των αγνοουμένων, που ευσχήμως αποκαλούνταν έτσι γιατί οι άνθρωποί τους ήθελαν να πιστεύουν πως υπήρχε μια ελπίδα να τους ξαναδούν, και πώς μόνο μέσα από τη μαζική πίεση συντηρείτο αυτή η ελπίδα, ενώ η επίσειση αυτής της κατηγορίας ανθρώπων ήταν ένα ισχυρό επικοινωνιακό μέσο για να στριμώχνεται η Τουρκία μπας και συζητείτο από φιλοελληνοκυπριακή σκοπιά το λεγόμενο "κυπριακό". Μιλάμε για "λεγόμενο" κυπριακό, γιατί για την Τουρκία υποτίθεται ότι δεν υπάρχει κυπριακό: Λύθηκε με την εισβολή και τη διχοτόμηση.
Οι αγνοούμενοι πιθανότατα εκτελέστηκαν από φανατισμένες τουρκοκυπριακές δυνάμεις, είτε με κεντρική εντολή, είτε στο πλαίσιο εθνικιστικού μένους. Κάποιοι άλλοι "απλά" έχασαν τη ζωή τους στη μάχη ή πριν καν τη μάχη, όπως ο άτυχος Σωτήρης, το μικρό όνομα του οποίου έρχεται σε μαύρη αντίθεση με την οικτρή μοίρα του.
Στο πρόσωπο του Σωτήρη συμπυκνώνονται οι ολέθριες συνέπειες που μπορούν να αποφέρουν (και κατά κανόνα αποφέρουν) οι αστόχαστες, παιδαριώδεις πρωτοβουλίες στο πεδίο της λεγόμενης εθνικής πολιτικής. Αν θεωρείται, βέβαια, "εθνική πολιτική" ένα μοχθηρό πραξικόπημα, με σκοπό τη φυσική εξόντωση ενός ανθρώπου, του Μακαρίου, δημοκρατικά εκλεγμένου, αναγνωρισμένου, και γενικά δημοφιλούς, με σκοπό την εγκαθίδρυση δικτατορικού παραρτήματος, ελεγχόμενου από μαριονέτες τύπου Σαμψών (των οποίων η προγενέστερη δράση δεν ήταν άσχετη του εθνικιστικού τουρκοκυπριακού μένους, που λέγαμε), κόντρα στις προβλέψεις μιας βαρύγδουπης συνθήκης και λίγα μίλια μακριά από το στόμα του λύκου.
Βέβαια για τον Ιωαννίδη και την ανεκδιήγητη παρέα του, όλα αυτά ήταν μια χαρά εθνική πολιτική, ενώ ήταν το μεγαλοπρεπέστερο, ως προς τη σύλληψη, το κωμικότερο, ως προς την οργάνωση και τη μεθόδευση, και το φρικαλεότερο, ως προς τις συνέπειες αυτογκόλ στη νεότερη ιστορία των κρατών: Μια χούντα κάνει πραξικόπημα που θίγει διεθνή συμφέροντα και ισορροπίες στη σχέση με έναν αιμοβόρο γείτονα, κάτω από τη μύτη του γείτονα, υπό τη διαβεβαίωση κάποιων διπλών πρακτόρων ότι ο γείτονας είναι μιλημένος και δεν θα αντιδράσει καθόλου.
Ελα μωρέ, η Τουρκία δεν θα πει τίποτα.
Ελα μωρέ, και τι έγινε αν πούμε όχι στο μνημόνιο;
Ελα μωρέ, και τι θα πάθουμε αν βγούμε από το ευρώ;
Ελα μωρέ, σιγά τη χρεοκοπία που θα πάθουμε.
Σαρανταδύο χρόνια μετά, ο θάνατος του Σωτήρη Τζουρά δεν μπόρεσε καν να δικαιωθεί στο επίπεδο της χρησιμότητας που θα μπορούσε να έχει, ως απτή απόδειξη του κόστους της απρονοησίας, της αφέλειας, των σπασμωδικών επιλογών, της κοντόφθαλμης ερμηνείας των πραγμάτων. Κόστους που δεν το επωμίζονται οι Ιωαννίδηδες- που καταδικάστηκε για το πραξικόπημα του '67 και όχι για τη διχοτόμηση, δίκη για την οποία δεν έγινε ποτέ- αλλά τα παιδάκια του κόσμου, τα παιδάκια από τις Κορφές των Καλαβρύτων ή τη διπλανή μας πόρτα. Ή τη δική μας πόρτα.
Σαρανταδύο χρόνια μετά, δεν θυμόμαστε τίποτα και δεν μάθαμε και πολλά. Η μπαρουφολογία και η άκαπνη κομπορρημοσύνη πάνε σύννεφο στον δημόσιο λόγο, και διεκδικούν την καθοδήγηση της εθνικής πολιτικής. Πασχίζουμε για τον Αττίλα 3, αλλά δεν τα καταφέραμε ακόμα.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [16:31:41]