Τρίτη 25 Ιουλίου 19:55      19°-32° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία του σήμερα    

Η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία του σήμερα    



Της
ΒΕΡΑΣ ΓΕΡΑΜΟΥΤΣΟΥ
φοιτήτριας φιλολογίας

Στην αέναη διελκυστίνδα φιλολόγων, γλωσσολόγων αλλά και επιστημόνων θετικής - τεχνολογικής κατεύθυνσης σχετικά με το θέμα της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία, ίσως η απάντηση -κατά την ταπεινή μου γνώμη- να βρίσκεται κάπου στη μέση.
Από τη μία πλευρά δεν είναι λογικό η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών να υπερκερνάει αυτή της νέας ελληνικής με απότοκο να δημιουργείται σύγχυση στα παιδιά τα οποία καλούνται μέχρι το δημοτικό να έχουν καλύψει τις γνώσεις περί της ομιλουμενης γλώσσας από τα ίδια και από το γυμνάσιο και έπειτα να διδάσκονται μόνο αρχαία και η οποία επαφή τους με τα νέα ελληνικά να περιορίζεται στη μία ώρα της έκθεσης.
Από την άλλη πλευρά θα μπορούσαν να μειωθούν οι ώρες διδασκαλίας της αρχαίας ελληνικής (αττικο-ιωνικης διαλέκτου δηλαδή διότι μόνο αυτή μελετάται στα σχολεία) και να επαναπροσδιοριστεί ο τρόπος διδασκαλίας τους σε ένα πλαίσιο που ο μαθητής δεν θα υποβάλλεται σε μηχανιστική εκμάθηση τύπων ανώμαλων ρημάτων αλλά θα εστιάζει στην ουσία του αρχαιοκλασσικού πολιτισμού και τη σημασία του, θα εμβαθύνει στο νόημα των κειμένων, θα γνωρίζει και θα ξεχωρίζει τους συγγραφείς και τη συνεισφορά του καθενός στη καλλιέργεια της σκέψης, της κριτικής, της φιλοσοφίας, των μαθηματικών, της ιστοριογραφιας κ.λπ. Αλλωστε η μέχρι τώρα εκπαιδευτική πορεία καταδεικνύει ότι ο τωρινός τρόπος διδασκαλίας που συνίσταται στη στείρα εκμάθηση γραμματικοσυντακτικών κανόνων της αρχαίας ελληνικής όχι μόνο έχει αποδειχθεί ατελέσφορος αλλά και ωθεί στην απέχθεια των μαθητών για τα αρχαία ελληνικά και τον αντίστοιχο πολιτισμό γενικότερα. Αλλωστε δεν μπορείς να γνωρίσεις μια γλώσσα αν δεν γνωρίζεις το πολιτικό - κοινωνικό - πολιτισμικό περικείμενο αυτής. Επίσης η αρχαιότητα και το σύνολο των κειμένων που την απαρτίζουν πρέπει να εξετάζεται σε συνάρτηση με το σήμερα και όχι αποκομμένα και αποσπασματικά. Σε αυτό το σημείο κρίνεται απαραίτητη η συνδρομή της τεχνολογίας και των επιτευγμάτων της για να γίνει η γνώση βίωμα στους μαθητές και αυτό ισχύει για όλα τα μαθήματα. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός ήταν ένδοξος και έμεινε στην ιστορία διότι αποτέλεσε το σπέρμα του πολιτισμού και της σκέψης του λεγόμενου «δυτικού κόσμου». Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γινόμαστε προγονόπληκτοι ούτε ότι πρέπει να τον παραγκωνίζουμε ως κάτι ένδοξο μεν αλλά μακρινό και τετελεσμένο. Είναι απαραίτητο να εξετάζεται όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά διεθνώς διότι πάντα κάτι έχει να μας πει, άλλωστε επαναπροσλήψεις της αρχαίας ελληνικής σκέψης και πολιτισμού γίνονται και θα γίνονται στο διηνεκές σε όλους τους τομείς της επιστήμης (ιατρική, φιλοσοφία, δίκαιο, πολιτική, φυσική κ.λπ.) και της τέχνης (θέατρο, ζωγραφική κ.λπ.),να εξετάζεται όμως επί της ουσίας αφενός όχι απαρχαιωμένα και αφετέρου χωρίς να στρεβλώνεται το νόημα και η ουσία του με «τα μάτια του σήμερα». Επιλογικά αξίζει να τονιστεί ότι ίσως πρέπει-όχι μόνο σε αυτή τη χώρα αλλά και σε διεθνές επίπεδο-να σταματήσει αυτή η «ταμπελοποίηση» τόσο στη γνώση και την επιστήμη όσο και στην τέχνη, η οποία τελικά δεν οδηγεί στην εξειδίκευση αλλά στην πνευματική μονομέρεια. Ούτε η εμμονική προσήλωση στην αρχαιότητα ούτε η αποκοπή από αυτήν είναι η λύση σε μια κοινωνία που πάσχει από φυγοπονία και από έλλειψη ολιστικής γνώσης και ανθρωπιστικής παιδείας. Αυτό συνεπάγεται ότι ούτε οι υποστηρικτές της αρχαίας ελληνικής γλώσσας πρέπει να θεωρούνται «συντηρητικοί» ούτε οι πολέμιοι αυτής «λαϊκιστές» και ούτω καθεξής. Η αλήθεια πάντα βρίσκεται κάπου στη μέση και αυτό που πάντα χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι σύμπραξη και συνεργασία και όχι εμπάθεια και έριδες. Κοντά σε αυτή τη σκέψη συνεπάγεται το γεγονός ότι δε θα πρεπε να υφίσταται και ο διαχωρισμός και η αντιπαλότητα ανθρωπιστικών και θετικοτεχνολογικών επιστημών. Οπως δεν νοείται ένας μαθηματικός ή φυσικός κ.λπ. να μη γνωρίζει το πολιτισμό και την ιστορία του και να μην έχει καμία επαφή με τη λογοτεχνία, εγχώρια και μη, και με τα βιβλία, έτσι δε νοείται και ένας φιλόλογος, ένας δικηγόρος και ούτω καθεξής να μην γνωρίζει στοιχειώδη μαθηματικά και στοιχειώδεις αρχές της φυσικής και της βιολογίας. Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι μια ολότητα. Ας σταματήσουμε να σκεφτόμαστε με κουτάκια και παρωπίδες. Η ανθρώπινη ζωή,η γνώση,η τέχνη,η μουσική δεν κατηγοριοποιείται. Εκεί που ξεκινάει ο διαχωρισμός εκεί ξεκινάει και ο ρατσισμός,οι έριδες και η αποτελμάτωση της κοινωνίας. (Το παρόν δημοσιέυτηκε στην εφημερίδα "ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ" στο φύλλο της 2ας Οκτωβρίου 2016)




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:55:42]