Πέμπτη 23 Μαρτίου 16:17      6°-22° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ορθολογισμός της συμφοράς

Ορθολογισμός της συμφοράς



Την Τρίτη το βράδυ έγιναν στην Πάτρα τρεις παρουσιάσεις εκδόσεων με ανόμοιο περιεχόμενο, που σχεδόν συνέπιπταν.
Παρουσίαση του βιβλίου του πρώην υπουργού Γιώργου Παπακωνσταντίνου για την Κρίση και την προσωπική του πικρή εμπειρία από τη διαχείρισή της.
Παρουσίαση του λευκώματος για τα 30 χρόνια δραστηριοτήτων της Οικολογικής Κίνησης.
Παρουσίαση του βιβλίου της δημοφιλούς γυμνάστριας και τηλε-περσόνας Ελένης Πετρουλάκη με προτάσεις διατροφής και άσκησης.
Και οι τρεις είχαν πολύ κόσμο, γιατί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αφορούσαν πολλούς.
Η περίπτωση της Ε. Πετρουλάκη έχει τουλάχιστον μία διαφορά σε σχέση με τις άλλες: Η υλοποίηση των προτάσεών της εξαρτάται από εσένα και μόνον. Δεν έχεις παρά να τα βάλεις με τον εαυτό σου για να μένεις λεπτός, ελαφρύς, εμφανίσιμος. Μακάρι και νέος, αλλά αυτό θέλει άλλου τύπου διατροφή, που μάλλον δεν έχει επινοηθεί ως τώρα.
Στην περίπτωση της πολιτικής και της οικολογίας, το ματς έχει πολλούς παίκτες στον αγωνιστικό χώρο και τα πράγματα, εκτός από ζόρικα, είναι και περίπλοκα.
Κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Γ. Παπακωνσταντίνου το πάνελ (ο συγγραφέας, ο Μ. Καψής και ο ενδιαφέρων πανεπιστημιακός Μιχάλης Μπλέτσας) απλοποίησε τα πράγματα λέγοντας ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου ο ορθολογισμός είναι ηττημένος. Με άλλα λόγια, σαν κοινωνία και σαν πολιτικό σύστημα, αντιλαμβανόμαστε τις καταστάσεις με μη λογικό τρόπο και αντιδράμε ανάλογα, συνεπώς παράλογα. Και άρα επιζήμια.
Πράγματι, μεταξύ ορθολογισμού, που σου περιγράφει τα πράγματα ως έχουν, και λαϊκισμού, που "αφηγείται" τις καταστάσεις όπως βολεύει να τις ακούμε, ο δεύτερος κερδίζει το παιχνίδι. Και έχει ενδιαφέρον ότι παραμένει νικητής ακόμα και μετά τη συντριβή, ενώ στο μεταξύ βιώνουμε την αντίφαση, να μην διοικεί ο νικητής, άρα ο λαϊκισμός, αλλά ο ηττημένος, δηλαδή ο πραγματισμός. Και τούτο γιατί στον αγωνιστικό χώρο μπήκε η πιο ισχυρή ομάδα και επέβαλε κανόνες, ξεκινώντας από τον 1ο κανόνα, ότι δηλαδή θα βάζει εκείνη τους κανόνες, εμποδίζοντας τη βούληση της πλειοψηφίας να πραγματώνεται.
Τούτο συνέβη διότι η βούληση της πλειοψηφίας κόντραρε τα συμφέροντα της ισχυρής ομάδας και τις ισορροπίες που έπρεπε να τηρηθούν για να μην πάρει ο διάολος συνολικά το σύμπαν. Συνέβη όμως και επειδή της πλειοψηφίας της έκοψε ότι η άποψή της ήταν ζημιάρα, άρα αφήνει περιθώρια στον πραγματισμό να κάνει τη δουλειά του, ενώ ο λαϊκισμός λυσσομανάει. Να πώς εξηγείται ο μύθος των Σειρήνων στην Οδύσσεια. Ο Οδυσσέας ξέρει ότι ωραία είναι τα τραγούδια, αλλά πρέπει να κωπηλατούμε κι όλας, άρα κλείνει τα αυτιά των κωπηλατών. Ο ίδιος όμως αφήνει τα αυτιά του ελεύθερα, αλλά δένεται, ώστε και τα τραγούδια να ακούει, και να τον πηγαίνουν κι όλα τα κουπιά των αλλονών.
Το αφήγημα αυτό, ωστόσο, απλοποιεί τα πράγματα. Γιατί ναι μεν η φιλοσοφία των δύο από τα τρία γουρουνάκια του παραμυθιού δίνει ρηχή και ατελέσφορη απάντηση στα ζητήματα, αποφεύγοντας τις πραγματικές απαιτήσεις των καταστάσεων, αλλά και ο πραγματισμός έχει ελαττώματα. Οταν, ας πούμε, τίθεται το ερώτημα των μειωμένων περιθωρίων να δοθούν συντάξεις, ο πραγματισμός τι λέει; Υπάρχουν διάφορες κλίμακες χειροπιαστής απάντησης στο πρόβλημα. Η μία, η Βελκουλέσκικη και κάπως Καρπαθιώτικη, λέει, να δίνουμε όσα έχουμε. Αυτά έχουμε, αυτά δίνουμε, τι να σας κάνουμε, ας προσέχατε.
Είναι ορθολογισμός να κάνεις τον κόσμο να λιμοκτονεί; Οσο οι κοινωνικές τάξεις έχουν τέτοια μεταχείριση από τους χωροφύλακες των πολιτικών και οικονομικών κατευθύνσεων, τόσο ο λαϊκισμός ψωνίζει φθηνά στην κοινωνία. Συνεπώς, ο πραγματισμός στην κορύφωσή του γίνεται χορηγός της ανορθόδοξης αντίληψης των καταστάσεων, στο μέτρο που διατυπώνει αφόρητες και τιμωρητικές θέσεις.
Οσοι λένε ότι πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, πρέπει να το διαβάσουν και αλλιώς: Αν είναι ανέφικτο να ζεις πέρα από τα όριά σου, θα πρέπει και οι θεραπείες των στρεβλώσεων να είναι εξίσου εφικτές.
Πολύ συχνά οι κήρυκες του ορθολογισμού δεν έχουν άμεση σχέση με τις συνέπειές του. Δεν είναι εκείνοι, δηλαδή, που ζουν με πεντακόσια ευρώ τον μήνα, Γιατί σ' αυτή την περίπτωση, θα έτρεχες πίσω τον Βαρουφάκη, για τη μικρή έστω πιθανότητα ότι στην αναμπουμπούλα που η εφαρμογή των θέσεών του θα προκαλούσε, μπορεί κάτι καλύτερο ατομικά να σου ξημέρωνε. Η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες. Το ίδιο και η καταστροφή.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [16:17:12]