Τρίτη 17 Ιανουαρίου 08:55      3°-10° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μοναχός τον δρόμο επήρε

Μοναχός τον δρόμο επήρε



Ξέρουμε πόσος κόσμος ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρουμε πόσος κόσμος δεν θέλει το μνημόνιο. Ξέρουμε πόσος κόσμος κοντράρει την ευρωπαϊκή αντίληψη στην πολιτική και την οικονομία. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι πόσος κόσμος θέλει θρησκευτικά τύπου Φίλη στο σχολείο.
Ξέρουμε πάντως ότι ο Ν. Φίλης νομίζει πως εκλέχτηκε για να εφαρμόσει τις απόψεις του ως προς τη δομή και τις κατεθύνσεις του μαθήματος των θρησκευτικών. Ή, έστω, θεωρεί ότι από τη στιγμή που ψηφίστηκε, νομιμοποιείται να υπηρετήσει τις ιδέες του και τις ιδέες που είχε το κόμμα του όταν ήταν αριστερά και δεν είχε φορτωθεί κυβερνητικές ευθύνες, παντρέματα με ΑΝΕΛ, πραγματιστικές υποχωρήσεις, αναδιπλώσεις, αναθεωρήσεις, συμβιβασμούς, αναγκαστικές προσγειώσεις. Να αποφύγουμε τον καταφρονητικό όρο «κυβιστήσεις», που παραφορέθηκε, και να καταλήξουμε στις «προσαρμογές» που είναι πιο εύσχημη διατύπωση. Δείχνει και μαγκιόρικο.
Οποιος περάσει έξω από εκκλησία σε γιορτή, και όχι μόνο σε Ανάσταση ή ημέρα πολιούχων αγίων, θα δει ουρές πιστών, για το κερί, την προσευχή, την παρουσία ή έστω τη μη απουσία. Αλλά ακόμα και με βάση τη συχνότητα με την οποία βλέπεις κόσμο, και πολλούς νέους, να σταυροκοπιούνται περνώντας έξω από εκκλησία, από κάθε εκκλησία, ακόμα και οδηγώντας, μπορείς να συμπεράνεις ποια θέση έχει το θρήσκευμα στη συνείδηση και τη ζωή των Ελλήνων. Μην ξεχνάμε ότι είναι ένα από τα στοιχεία για τα οποία μας επιβουλεύονται οι δυτικοί. Θέλουν να εξαφανίσουν το δόγμα μας, ακόμα και αν αυτό σημαίνει εξαφάνιση των πιστών του μέσα από μαρτύρια πείνας και δίψας. Παλιά μας ρίχνανε και στα λιοντάρια, αλλά αυτά πλέον μας αποστρέφονται.
Ποια είναι άραγε η κρατούσα θέση στην κοινωνία για τη φιλοσοφία και το περιεχόμενο του μαθήματος των Θρησκευτικών; Πού γέρνει ο ζυγός; Στην πλευρά Φίλη ή στην πλευρά Ιερώνυμου και λοιπών ιεραρχών; Βέβαια, ο οπαδός της Μεταρρύθμισης ως επιβεβλημένης, κατά καιρούς, τομής στα πράγματα μιας χώρας, θα υποστηρίξει ότι οι δραστικές αλλαγές δεν έρχονται μέσα από την εύνοια των δημοσκοπικών συσχετισμών, αλλά όταν ο ηγέτης κρίνει ότι μια ριζοσπαστική απόφαση θα ευνοήσει καταλυτικά μια κοινωνία. Δεν έκανε γκάλοπ ούτε ο Ιουστινιανός, ούτε ο Καρλομάγνος, ούτε ο Μέγας Πέτρος, ούτε ο Κεμάλ, ούτε βέβαια, ο Μέγας Κωνσταντίνος πήρε τη βοήθεια του κοινού για να μετακομίσει μαζί με μια αυτοκρατορία στο Βυζάντιο. Πλην όμως οι ηγέτες εκείνοι είχαν πάρει τον αέρα της ιστορίας και της κοινωνίας. Ε, και στη δύσκολη, έπνιγαν και καμιά εξέγερση στο αίμα ή ξύριζαν τον κόσμο στον δρόμο, όπως γινόταν στη Ρωσία.
Πέραν του ότι ο Ν. Φίλης δεν είναι Καρλομάγνος ούτε Καριοφίλης, σοβεί το ερώτημα γιατί η μεταρρύθμιση που επιδιώκει στον τομέα των Θρησκευτικών αποτελεί επαναστατική πράξη που θα αλλάξει τον ρου της συνειδήσεως μιας κοινωνίας. Μην ξεχνάμε ότι κανείς δεν έγινε ευλαβής χριστιανός επειδή διάβαζε για τον Αγιο Αντώνιο στο δημοτικό σχολείο. Μην ξεχνάμε, επίσης, ότι στο συγκεκριμένο μάθημα επικρατούσε κατά κανόνα μέγιστη χαλαρότητα, ευφορία αν μη και αναρχία, σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Είναι αναχρονιστικό και συνταγματικά προβληματικό ένα μάθημα να δογματίζει στο θρησκευτικό πεδίο; Εν τοιαύτη περιπτώσει, ο τολμηρός ηγέτης το καταργεί τελείως και ενσωματώνει τα ιστορικά- λαογραφικά-τελετουργικά του στοιχεία σε άλλα μαθήματα. Στην περίπτωση αυτή όμως, παίρνει την ευθύνη της αναμέτρησης με τους κοινωνικούς εταίρους και πυρήνες που έχουν μια ψιλοτελείως άλλη αντίληψη και φέρνει το έργο μέχρι τέλους. Οσο για την ιστορία των θρησκειών, αυτή προφανώς και έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Μαθαίναμε για την Ιαπωνία πώς λέγονται τα νησιά της, και δεν μαθαίναμε τη μεταφυσική αντίληψη του πολιτισμού της. Το θέμα δεν είναι , συνεπώς, τι γίνεται με την ιστορία των Θρησκειών, αλλά τι θα λέει η ελληνική εκπαίδευση στα παιδιά για το δικό μας θρήσκευμα.
Το ζήτημα αυτό, βέβαια, ανάγεται στο κεντρικότερο θέμα ταυτότητας της κυβέρνησης. Είναι, ως επί το πλείστον, αριστερή, αλλά δεν εξελέγη από έρωτα της σχετικής πλειοψηφίας για την πολιτική της φιλοσοφία και την κουλτούρα της, αλλά επειδή η συνθηματολογία της συνάντησε το τρέχον και συγκυριακό κοινωνικό πνεύμα της περιόδου 2011-2015. Ψηφίστηκε για τα Όχι της και για το γινάτι προς τη Μέρκελ. Όλα τα υπόλοιπα ούτε τα είχε ψυχανεμιστεί ο κόσμος. Σε κάποια θέματα είναι ασύμφορο να αρχίζεις την επανάσταση χωρίς την κοινωνία.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [08:55:21]