Σάββατο 21 Οκτωβρίου 17:04      13°-23° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Φτωχοί με τα όλα τους

Φτωχοί με τα όλα τους



Παλιά ξέραμε ότι ο φτωχός προσπαθούσε να κρύβει την υστέρησή του, αλλά συνήθως τον πρόδιδαν τα παπούτσια. Ηταν φθαρμένα ή φτηνά ή και τα δύο. Αργότερα, έγινε μόδα "να ντύνεσαι απλά", και μόνο οι εξασκημένοι μπορούσαν να διακρίνουν τον φτωχό από τον επιτηδευμένο, εφόσον ο επιτηδευμένος ήθελε να γίνει φανερή η διάκριση ή εφόσον ήταν γενικά γνωστό ότι το φύσαγε το χρήμα, οπότε με έναν σμπάρο, δύο εγκώμια: Κοίτα αυτόν, ενώ είναι επιτυχημένος, πόσο απλά ντύνεται.
Οι φτωχοί έκρυβαν τη φτώχια τους, όταν διαβιούσαν μεταξύ ευπόρων. Οταν διαβιούσαν μεταξύ φτωχών, δεν την έκρυβαν καθόλου, δεν είχε νόημα. Αντίθετα, έπρεπε να την ομολογούν, για να προσβλέπουν στην αλληλεγγύη της γειτονιάς ή του χωριού. Εδώ που τα λέμε, η παραδοχή αυτή είναι μια κάθαρση. Σαν τη γύμνια του φινάλε στους "Αντρες με τα όλα τους", όπου ο άντρας παραιτείται από τη νεύρωση πως οφείλει να είναι επιτυχημένος και προικισμένος και όλα τα χολογουντοειδή και δηλώνει πως θέλει να αγαπηθεί γι' αυτό που είναι. Και θριαμβεύει, γιατί οι γυναίκες χειροκροτούν έξαλλες και λυτρωμένες. Επιτέλους, φίλε, θέλω έναν άντρα δίπλα μου, ένα στήριγμα και μια παρέα. Ανταποκρίσου σ' αυτά, και άστα τα υπόλοιπα για τη Μόνικα Μπελούτσι.
Ο κόσμος που πήγε για να παραλάβει εφόδια, στο πλαίσιο μιας παραγωγής θεαματικών προδιαγραφών, ανοιχτής στις κάμερες και τα φλας, που έστησε ο Δήμος, δεν έδειξε να έχει κάποιο ενδοιασμό ως προς το ζήτημα της προσωπικής έκθεσης και άρα παραδοχής της προσωπικής ανέχειας. Ζούμε σε εποχές κατά τις οποίες η μειονεξία και η αγωνία για τα στοιχειώδη, ακόμα και για τα υποτυπώδη μέσα διαβίωσης, είναι μια διάχυτη, κοινή κατάσταση σε οικογένειες, οικοδομικά τετράγωνα, γειτονιές, συνοικίες. Για μεγάλες μάζες συμπολιτών μας, η υστέρηση είναι ο γενικός κανόνας. Συνεπώς, οι αναστολές είναι περιττές, ξεπερασμένες, αδιανόητες.
Αλλά υπάρχει και μια άλλη, ευρεία ίσως κατηγορία συμπολιτών που προσελκύονται από την προσφορά αγαθών, ακόμα και αν δεν τα έχουν πραγματική ανάγκη. Δεν τους περισσεύουν χρήματα, αλλά μπορούν να εξασφαλίσουν μέσα διαβίωσης χωρίς εράνους. Τους συνοδεύει μια ψυχολογική διεργασία που κρατά από την εποχή της παιδικότητας: Η ιδέα του δώρου, ακόμα και αν πρόκειται για κάτι ευτελές, σου δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ότι βρέθηκες σε κάποιο βάθρο, ότι έγινες περιούσιος για κάποια κλάσματα του χρόνου, είναι η ίδια αυτή χαρά με την οποία ψάχνεις στη βασιλόπιτα για ένα φλουρί, που δεν αλλάξει τίποτε στη ζωή σου, πέρα από τη διάθεσή σου, για κάποια πεντάλεπτα. Κρατάμε μια φωτογραφία από κάποιες αλήστου μνήμης διανομές εφοδίων, στη Γερμανού: Μια 70αρα κυρία κρατά περιχαρής ένα καρπούζι, και δείχνει σαν να της κληρώθηκε διαμέρισμα.
Ο κόσμος, ωστόσο, που βρέθηκε στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο, ήταν κόσμος της ανάγκης και όχι της ευτέλειας. Η "Πελοπόννησος" έκανε μια αντίστιξη ανάμεσα στις πανηγυρικές ημέρες των εγκαινίων του Σταδίου, μέρες Ολυμπιάδας, ευφορίας και μεγάλων προσδοκιών, και στο λυπηρό σκηνικό της παράθεσης τροφίμων σε σακούλες, που φιλοξενήθηκαν στον ίδιο, ημιπαρατημένο και γκριζωπό σήμερα, χώρο.
Κύλησαν 12 χρόνια, μάλλον εμείς κυλήσαμε σε ένα επίπεδο κεκλιμένο και ολισθηρό.
Αυτές οι γραμμές γράφονται, και μάλλον διαβάζονται κιόλας, από ανθρώπους που έχουν την πολυτέλεια να βρίσκονται στην απέναντι όχθη από τους συμπολίτες που επενδύουν σε βοήθειες για να βγάζουν τη μέρα και τον μήνα τους. Οι θρήσκοι κάνουν τον σταυρό τους που δεν βρίσκονται στην άλλη όχθη. Αλλά η όχθη αυτή είναι κοντινή, σου σφίγγει το στομάχι, αλλά σου αφήνει και μια ενοχή, που σε απασχολεί το σφίξιμο του στομαχιού σου ή αισθητική σου, όταν ο άλλος δεν έχει να φάει.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [17:04:46]