Τετάρτη 26 Ιουλίου 06:04      17°-30° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Παρακαλώ σας, λύματα

Παρακαλώ σας, λύματα



Η είδηση μας τράβηξε την προσοχή σαν να ερχόταν ως τρέιλερ φουτουριστικής ταινίας. Επιστήμονες έκαναν έλεγχο στα λύματα της Αττικής. Και διαπίστωσαν ραγδαία αύξηση ψυχοφαρμάκων, η οποία αποδίδεται στην κρίση. Πάει να πει, ότι τα λύματα έφεραν τα βάρη των οικιακών αποχετεύσεων, τα οποία προδίδουν τις καταναλώσεις ουσιών που κατά την πέψη διατηρούν τη σύνθεσή τους. Λεπτομέρειες δεν μπορούμε να σας πούμε. Τελευταία φορά που διδαχθήκαμε χημεία ήταν η άνοιξη του 1980. Αλλά και δεν έχει σημασία. Οι φαρμακευτικές ουσίες δεν αλλοιώνονται. Από τον λάρυγγα και μετά, καταλήγουν στη θάλασσα. Υπό την έννοια αυτή, δεν μιλάμε για φουτουριστικό σκηνικό, αλλά φουτ-ουριστικό. Η αποχέτευση, είναι μεγάλος ρουφιάνος.
Τώρα, εσύ θα ρωτάς γιατί οι επιστήμονες να βουτάνε στα νερά και να συλλέγουν λύματα και δεν πηγαίνουν στους φαρμακοποιούς για να ρωτήσουν τι γίνεται. Πιθανόν να έχει σημασία αυτή καθ' αυτή η έρευνα επί των λυμάτων. Εκτός από υπολείμματα φαρμάκων, οι αποχετεύσεις κατεβάζουν και άλλα πράγματα. Μπαίνει ο δύτης μέσα στο νερό και μας βλέπει, μας κατασκοπεύει, μας αποκωδικοποιεί. Ενας υπεριατροδικαστής με σκάφανδρο ανατέμνει το σαρκίο μας, ενώ εμείς ζούμε, ή τουλάχιστον αυτό υποθέτουμε.
Για τον δύτη είμαστε δυνάμει νεκροί, με την έννοια ότι δεν τους ενδιαφέρουμε εμείς, αλλά οι συνήθειές μας. Δεν τον ενδιαφέρεις εσύ, αλλά αυτό που κάνεις. "Αυτό", για τον επιστήμονα, τον χημικό, τον κοινωνιολόγο, τον στατιστικολόγο, είναι αυτονομημένο από εσένα ως άτομο. Προέρχεται από εσένα, αλλά εσύ δεν υπάρχεις. Εχεις πάει τουαλέτα, έχεις απελευθερώσει απόβλητα, έχεις μπει στο μετρό για να πας στη δουλειά σου. Στο μεταξύ "αυτό", έχει αλιευθεί μαζί με μυριάδες παρόμοια, έχει αναλυθεί. Βγήκε συμπέρασμα. Παρατηρείται αυξημένη κατανάλωση ψυχοτρόπων ουσιών, αντικαταθλιπτικών, υπνωτικών, χαλαρωτικών, αντι-υστερικών, αντι-βουλιμικών, παρηγορητικών, τονωτικών, κατασταλτικών. Τα μόριά τους ίσως και να φωσφορίζουν μέσα στο νερό. Μπορεί και να τα καταπίνουν τα ψάρια και να γίνονται πιο μουργέλικα ή πιο επιθετικά, ανάλογα με την ουσία. Ετσι κι αλλιώς, τα περισσότερα ψάρια έχουν μια μελαγχολική όψη, σκέψου να πάρουν και ουσίες τι μπορεί να συμβεί στην ψυχική τους κατάσταση.
Και ωραία, διαπίστωσες ότι όλο και περισσότερος κόσμος το ρίχνει στην κάψουλα. Τι συμπέρασμα βγάζεις; Οτι η κρίση επιβάρυνε τον ψυχισμό μας. Δεν ξέρουμε αν είναι για νόμπελ η ανακάλυψη ότι άμα χάσεις τη δουλειά σου, ή τρέμεις μη τη χάσεις, αν τα λεφτά σου δεν φτάνουν για να τα βγάλεις πέρα, αν δεν μπορείς να καλύψεις τις δόσεις της εφορίας, αν δεν μπορείς να διορθώσεις τις υγρασίες του σπιτιού ή τις χαλασμένες συσκευές, αν παίρνεις κιλά επειδή τρως χάλια, στο τέλος αυτό σου επηρεάζει τη διάθεση. Υπάρχει βέβαια και ο καθηγητής Μυγαπέτας, του ανεκδότου. Βγάζει από μια μύγα τα πόδια και όλα τα φτερά, της δίνει εντολή να πετάξει, εκείνη δεν πετάει και ο καθηγητής συμπεραίνει ότι η μύγα κουφάθηκε. Αλλά εκείνο που περιμένει ο κόσμος από τον καθηγητή, τους βοηθούς του, τους στατιστικολόγους, τον δύτη, τον πολιτικό, δεν είναι να του διαγνώσει τη μελαγχολία, αλλά να κάνει κάτι ώστε να μπορεί να βρίσκει δουλειά και να βγάζει χρήματα που να του επιτρέπουν να ζει, δίνοντας στον όρο "ζει" το σωστό πολυδιάστατο περιεχόμενο.
Οι αναλυτές συμπέραναν ότι για όλα φταίει η κρίση. Θα μπορούσαν να κάνουν την υπόθεση ότι παράλληλα με την κρίση που ξέρουμε, υπάρχει και μια άλλη διεργασία. Ανεβαίνει η τάση μας να μην αντέχουμε λύπες, άγχη, ανασφάλεια. Ανεβαίνει η εγωιστική μας αξίωση να "είμαστε ισορροπημένοι", ήσυχοι, ήρεμοι, σίγουροι, πρόβατοι. Δεν είναι τόσο τα προβλήματα, όσο η παιδική μας επιθυμία να μην υπάρχουν προβλήματα, η απαίτησή μας να μην υπάρχουν απαιτήσεις. Και μαζί, το άγχος μας απέναντι σε αλλαγές, μεταβολές, μεταπτώσεις. Η φοβερή, αφύσικη ανάγκη μας "να νιώθουμε καλά", η οποία αφ' εαυτής μπορεί να γίνει παθογόνα. Αυτό δεν μας το προκάλεσε η κρίση, αλλά ο εαυτουλισμός, το παραχάιδεμα, η φοβία του κακομαθημένου απέναντι στην πολυπλοκότητα της ζωής.
Αλλά αυτό είναι μια εικασία. Ο δύτης έχει μαζέψει το δείγμα, εσύ έχεις φύγει, "αυτό" έχει αυτονομηθεί, όπως είπαμε, και ο δύτης σκέφτεται μέσα στο νερό, αφήνοντας μπουρμπουλήθρες η σκέψη του μέσα στα βρωμόνερά της εποχής μας.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [06:04:50]