Πέμπτη 27 Ιουλίου 03:41      16°-26° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Δολοφονία αεισιχτήρα

Δολοφονία αεισιχτήρα



Ο υπουργός Π. Πολάκης προσφέρει υπηρεσίες και στη νομική επιστήμη. Κατηγόρησε τους επικριτές του για "δολοφονία χαρακτήρα". Αυτό το αδίκημα μέχρι σήμερα δεν ήταν κωδικοποιημένο με την ονομασία αυτή, σαν μια πολύ προκεχωρημένη μορφή προβολής προσωπικότητας και ηθικής βλάβης.
Παραμένει αμφιλεγόμενη η ερμηνεία. Μέμφεται τους επικριτές του ("παπαγαλάκια της αργυρώνητης δημοσιογραφίας, τρολάκια, λιβανιστήρια, θεραπαινίδες της διαπλοκής"- ούτε ένας εντάξει τύπος μεταξύ τους, αλλά αφού του ασκεί κριτική, τι εντάξει τύπος μπορεί να είναι;) και τους καταλογίζει ότι του δολοφονούν τον χαρακτήρα ή ότι τον δολοφονούν λόγω χαρακτήρα; Θα πρέπει να γίνει πιο συγκεκριμένος. Σε μια ποινική δίκη, θα πρέπει να υπάρχει θύμα για να θεμελιώνεται αδίκημα. Θα είναι αυτό ένας άψυχος, λιντσαρισμένος χαρακτήρας ή ο ίδιος ο Ν. Πολάκης, καταρρακωμένος και εξουδετερωμένος από τα τρολάκια, τα τρενάκια, τα τραμάκια της διαπλοκής;
Στην ουσία, ο υπουργός, που παραμένει υπουργός αν και βάλθηκε να παραβαίνει τον αντικαπνιστικό νόμο μέσα στο ίδιο το υπουργείο (Υγείας), εισηγείται μια πολύ ενδιαφέρουσα αξίωση ασυλίας. Παραδέχεται έμμεσα ότι ο χαρακτήρας του είναι επεισοδιακός, ομολογία που δεν μπορεί να αποφύγει, διότι είναι καθημερινός θαμώνας στο αυτόφωρο των συμπεριφορών. Αλλά δεν θεωρεί εαυτόν υποχρεωμένο να μαζέψει το λάσο του. Θεωρεί υποχρεωμένο τον περίγυρο να ανεχθεί την ιδιορρυθμία του, τις ακρότητές του, τις εκρήξεις του, τον φανατισμό του και την αδιάκριτη επιθετικότητά του, η οποία τον οδήγησε στην όχι και πολύ λεβέντικη επιλογή να λοιδωρήσει μια γυναίκα, που βρίσκεται σε δύσκολη επαγγελματική, άρα και προσωπική κατάσταση.
Δεν αποτελεί ο κ. Πολάκης αποκλειστική περίπτωση προσωπικότητας με τέτοιο πανηγυρικό, ασυμμάζευτο εγωισμό. Είναι αρκετοί οι παρόμοιοι τύποι που συμπεριφέρονται παράφορα, με διαρκή ροπή στην απώλεια αίσθησης θέσης, ορίων, συνθηκών, οι οποίοι, στη συνέχεια αρνούνται αυτοκριτική, μεταμέλεια, υποχώρηση (και, φυσικά, συγνώμη- ζητάνε συγνώμη τα παλικάρια;) καλυπτόμενοι πίσω από ένα αξιολάτρευτο "με ξέρετε τώρα εμένα". Καθώς όμως, με την προέλαση της κρίσης, αυτοί οι τύποι άρχισαν να πληθαίνουν και να αρπάζουν όλο και περισσότερο, ήταν δημοκρατικά επιβεβλημένο να εκπροσωπηθούν στο κοινοβούλιο και την κυβέρνηση, σύμφωνα με την αρχή της αντιπροσωπευτικότητας. Η ίδια αρχή επέβαλε να βρουν τη φωνή τους στη βουλή διάφορες φυλές εκκεντρικών, οργισμένων, φοβικών, συνωμοσιολόγων, εθνικιστών, εχθροπαθών αλλά βέβαια και τυχοδιωκτών, των οποίων η τάξη ομοίως πλήθυνε, με τις ευλογίες του ελληνικού λαού, που κρύβει έναν νομά μέσα του, σαν σύννεφο απ' τον καιρό, μονάχο μεσ' τον ουρανό, που το έλεγε ο Μουστακί. Ή ο Πολακί;
Η περίπτωση Πολάκη, η όψιμη καριέρα των Κεντρώων (η δικαίωση του Μίστερ Τσανς, 35 χρόνια μετά την ταινία), η συνύπαρξη ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, η καθαγίαση των κακών ελληνικών, οι τούμπες, τα κανάλια που κανείς δεν ήξερε πόσα ήσαν και που δεν είχαν πληρώσει φράγκο για να εκπέμψουν, και που τώρα πρέπει να γίνουν τέσσερα, λες και η τηλεόραση μπορεί να παιχτεί μόνο με τέσσερις, όπως η δηλωτή, τα 250 εκατομμύρια που κανονίσαμε πού θα δοθούν πριν τα πάρουμε, όπως επίσης πριν τα πάρουμε θα αρχίσουμε να τα επιστρέφουμε, συνεντεύξεις τύπου πρωθυπουργών με ακτιβισμούς δημοσιογράφων επί προσωπικού, υποκριτικές και επιλεκτικές συμπάθειες ή αφορισμοί προς ΜΜΕ και δημοσιογράφους ανάλογα με την περίσταση (επιτέλους, γινόμαστε καλοί όταν χάνουμε τη δουλειά μας, εφόσον ευθύνεται ο πολιτικός αντίπαλος, φυσικά), υπουργοί που χωροφυλακίζουν επί αναρτήσεων στο διαδίκτυο, σχολιαστές που καταφέρονται εναντίον ασθενών που καταφεύγουν σε αυτοκτονίες λόγω απελπισίας και οδύνης, εργολάβοι-καναλάρχες που αντικαθίστανται από άλλους εργολάβους- καναλάρχες στο όνομα της εξυγίανσης, η οποία (εν τέλει) ήταν ζήτημα δημοπρασίας, η εξυγίανση επιτυγχάνεται δια εξαγοράς, τιμωρημένοι πρόεδροι ομάδων που διοικούν ανέτως τις ομάδες, πρόεδροι που χαστουκίζουν τερματοφύλακες μέσα σε αγωνιστικούς χώρους ατιμωρητί, σιωπούντες ή κωπηλατούντες πρώην πρωθυπουργοί που θεωρούν την προσωπική τους δικαίωση υπέρτερη προτεραιότητα της δημοκρατικής πολιτείας, όλα αυτά δεν θα υπήρχαν σε μια κανονική χώρα. Αλλά η Ελλάδα είναι μια χώρα που διαβιεί επέκεινα των κανονισμών, επομένως είναι αναγκαίο να παραβαίνεις τους κανονισμούς, και να μετατρέπεις την παράβασή σου σε κανονισμό. Πριν αγανακτήσουμε με τον κ. Πολάκη, που ζητά νομιμοποίηση του αχαλίνωτου που τον διακρίνει, με το επιχείρημα ότι ο χαρακτήρας δεν μπορεί να είναι ζήτημα όταν δεν έχεις απλώς δίκιο, αλλά εσύ είσαι το δίκαιο προσωποποιημένο, με άγριο ύφος, ψηλό και μυστακοφόρο, ας αναλογιστούμε ότι όμοια κάνουμε όλοι. Συγχωρέστε μας, αλλά πρέπει να ζήσουμε. Αλλιώς, εδώ, δεν μπορείς.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [03:41:56]