Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 22:22      3°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πέτρος Μάρκαρης: «Δεν οδηγούμαστε σε φως στην Ελλάδα»

Πέτρος Μάρκαρης: «Δεν οδηγούμαστε σε φως στην Ελλάδα»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Την Τρίτη 23 Αυγούστου βρέθηκε στην Πάτρα και το «Πολύεδρο» για να παρουσιάσει το «Offshore» του. Ευκαιρίας δοθείσης, ο δημιουργός του διάσημου, και εκτός συνόρων, αστυνόμου Χαρίτου, μίλησε στην «ΠτΚ».
Εξι χρόνια μετά την κρίση, η Ελλάδα βλέπει, περιχαρής, ρέον χρήμα. Αυτά, φυσικά, στο «Offshore». Τι σας ώθησε να το γράψετε;
Οταν τέλειωσα το τελευταίο μυθιστόρημα, το «Τίτλοι Τέλους», και ολοκλήρωσα έναν κύκλο τεσσάρων μυθιστορημάτων για την κρίση, ένιωσα συγγραφικά εξουθενωμένος. Δεν είναι εύκολο να ζεις καθημερινά τις επιπτώσεις της κρίσης στο στενό οικογενειακό και φιλικό σου περιβάλλον και ταυτόχρονα να την κάνεις θέμα στα μυθιστορήματά σου. Κάποια στιγμή, μου γεννήθηκε το ερώτημα πώς θα ήταν, αν έγραφα ένα μυθιστόρημα «ανατροπής» της κρίσης. Αν, δηλαδή, έγραφα ένα μυθιστόρημα, στο οποίο, θα ξανάρχιζε η ροή του χρήματος στην Ελλάδα. Βρήκα την ιδέα ενδιαφέρουσα είτε ως ιδέα «επιστημονικής φαντασίας» είτε ως «ευσεβή πόθο». Ετσι ξεκίνησε το «Offshore».

Ως σωτήρας της Ελλάδας εμφανίζεται ένα νέο κόμμα 40άρηδων, που δίνουν 3μηνο περιθώριο να υλοποιήσουν τις υποσχέσεις τους για οικονομική ανάκαμψη. Εχουν ανάγκη οι Ελληνες να πιστεύουν σε θαυματοποιούς;
Ακούω πολύ συχνά το εύκολο επιχείρημα ότι εμείς οι Ελληνες είμαστε «βολεψάκηδες». Κατ' αρχάς είναι ανήθικο να στιγματίζεται η πλειοψηφία λόγω μιας μειοψηφίας. Κατά δεύτερο λόγο, «βολεψάκηδες» υπάρχουν σε κάθε χώρα. Το δικό μας ιδιόμορφο «βόλεμα» είναι το βόλεμα στη φαντασία μας. Κατασκευάζουμε στη φαντασία μας μια δική μας πραγματικότητα και βολευόμαστε σ' αυτήν. Η επαλήθευσή της προϋποθέτει, όμως, κατά κανόνα ένα θαύμα ή έναν θαυματοποιό. Συνήθως, η αντικειμενική πραγματικότητα γκρεμίζει τη φαντασιακή εκδοχή και μετά ψάχνουμε να βρούμε τι και ποιος μας έφταιξαν.

Εγινε κάτι αντίστοιχο με την κυβέρνηση «πρώτη φορά» Αριστερά;
Εδώ το ζήτημα είναι πιο περίπλοκο. Μπορώ να καταλάβω ότι οι ψηφοφόροι θέλησαν να δώσουν μια ευκαιρία σε ένα κόμμα, που δεν είχε φθαρεί στην εξουσία. Αλλωστε, το «τόπο στους νέους» αποτελεί κάτι σαν «συστημική κραυγή» στην κοινωνία μας. Ωστόσο, η κρίση δεν ήταν ευθύνη της «πρώτη φορά» Αριστεράς. Τη διαχειρίστηκε πολύ χειρότερα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά και εκείνες κάθε άλλο παρά έλαμψαν με την αποτελεσματικότητά τους. Το βόλεμα στη φαντασία έπαιξε, ωστόσο, καθοριστικό ρόλο και στο δημοψήφισμα, και στις εκλογές που ακολούθησαν. Οι αυταπάτες δεν βαρύνουν μόνο την Κυβέρνηση, αλλά και ένα μέρος των ψηφοφόρων.

«Ξαναγυρίσαμε στα παλιά μας», μονολογεί ο αστυνόμος Χαρίτος, ενώ η γυναίκα του η Αδριανή, παρά το τάμα της στη Μεγαλόχαρη να λυτρώσει την Ελλάδα από την κρίση, δύσπιστη, αναρωτιέται από πού ήρθαν τα λεφτά. Η δε κόρη και ο γαμπρός του σχεδιάζουν τη βελτίωση της ζωής τους. Παθαίνουμε. Μαθαίνουμε;
Πρόκειται για δυο διαφορετικές προσεγγίσεις της πραγματικότητας. Η Αδριανή είναι η παραδοσιακή νοικοκυρά που έζησε μέσα σε στερήσεις, όχι μόνο στη διάρκεια της κρίσης, αλλά και στα παιδικά της χρόνια στην Ηπειρο. Από εκεί πηγάζουν η ανασφάλεια και η δυσπιστία της και την οδηγούν να θέτει το κεντρικό ερώτημα του μυθιστορήματος: Από πού έρχονται τα λεφτά; Αντίθετα, η Κατερίνα και ο Φάνης είναι παιδιά της εικονικής ευημερίας, που τη νοσταλγούν ως παρελθόν. Από τη μια η δυσπιστία για το μέλλον, από την άλλη η νοσταλγία του παρελθόντος. Με ρωτάτε, αν μαθαίνουμε. Θα σας απαντήσω ότι σε χώρες με τη δική μας ιστορία, μαθαίνουμε περισσότερα από τη δυσπιστία και λιγότερα από τη νοσταλγία.

Οι δράστες των τριών φόνων συλλαμβάνονται στο πι και φι. Ο Χαρίτος, στα πρόσωπά τους, βλέπει εξιλαστήρια θύματα. Μέσω της επιλογής της εθνικότητάς τους, θελήσατε να κάνετε κάποιο σχόλιο ως προς την αντιμετώπιση των μεταναστών;
Οι μετανάστες είναι οι πιο φτωχοί, οι πιο αδύναμοι και οι πιο ευάλωτοι. Συνεπώς είναι και οι πιο εύκολοι για να οδηγηθούν σε πράξεις απελπισίας με πολύ επώδυνα ανταλλάγματα.

Το τέλος του βιβλίου σας θέτει προβληματισμούς. Τι σας είπε, αλήθεια, ο Χαρίτος πάνω σ' αυτό, μια και πίνετε μαζί, καθημερινά, τον καφέ σας;
Ο Χαρίτος βρίσκεται στο τέλος αντιμέτωπος με ένα δίλημμα. Το δίλημμα είναι: Αποδέχομαι την πραγματικότητα ή κάνω τον ήρωα; Η απάντηση δεν είναι εύκολη και πιστεύω ότι θα τον απασχολεί για πολύ καιρό, γιατί από τη μια είναι πολύ ευσυνείδητος, από την άλλη, όμως, δεν είναι ήρωας. Πιστεύω, επίσης, ότι η σοφία της ήττας του Λάμπρου Ζήση μπορεί να τον βοηθήσει περισσότερο από εμένα.



Ο λαός μας και οι άλλοι
Τα βιβλία σας έχουν μεγάλη απήχηση στο εξωτερικό. Πώς αντιμετωπίζουν οι εκεί αναγνώστες τα ζόρια των Ελλήνων;
Είναι άλλη η αντιμετώπιση στον Νότο και άλλη στην Κεντρική Ευρώπη. Στον Νότο οι άνθρωποι υποφέρουν από την κρίση με ή χωρίς μνημόνια. Γι' αυτό και η επικοινωνία τους είναι με την οικογένεια και όχι μόνο με τον Χαρίτο. Οταν μιλάω στην Ιταλία ή στην Ισπανία, το ακροατήριο ενδιαφέρεται περισσότερο για τα «πάθη» της οικογένειας. Πολλές αναγνώστριες της μέσης ηλικίας ταυτίζονται πιο πολύ με την Αδριανή παρά με τον Χαρίτο. Αντίθετα, στην Κεντρική Ευρώπη το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στα «κακώς κείμενα» της Ελλάδας και στο πώς οδηγηθήκαμε στην κρίση. Και εδώ, όμως, οι γνώμες διχάζονται. Ενα μέρος θεωρεί υπαίτιο μόνο την Ελλάδα, αλλά και ένα άλλο κομμάτι αναγνωρίζει και τα λάθη της Ευρώπης.

Η ταμπέλα «τεμπέληδες και διεφθαρμένοι» είναι δικαίως φορεμένη πάνω μας;
Απεχθάνομαι τις γενικεύσεις. Και μια πλειοψηφία που σήμερα ακόμα αγωνίζεται για την επιβίωσή της, μετά από έξι χρόνια κρίσης, και με όρους δυσβάστακτους έως απάνθρωπους, πού ανήκει; Στους τεμπέληδες ή στους διεφθαρμένους;

Σε παλιότερη συνέντευξή μας, αρχές 2012 ήταν, είχατε πει «ελπίζω να υπάρξει μια αχτίδα φωτός το 2013». Διανύουμε το 2016... Οδηγούμαστε σε φως;
Αυτά παθαίνει ο απαισιόδοξος, όταν κάνει αισιόδοξες προβλέψεις: Πέφτει έξω. Οχι, δεν οδηγούμαστε σε φως στην Ελλάδα, ενώ το σκοτάδι γίνεται πιο πυκνό και σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Το «ολίγο φως και μακρινό», που λαχταρούμε να δούμε, δεν είναι μόνο θέμα της οικονομίας. Είναι πρωτίστως θέμα της πολιτικής. Και όπου κι αν κοιτάξω γύρω μου, βλέπω δυο κατηγορίες πολιτικών: Λαϊκιστές και μετριότητες.

Ενα κόμμα, απαρτιζόμενο από ευσυνείδητους και έντιμους ανθρώπους σαν τον Χαρίτο πώς φαντάζει στα μάτια σας;
Δεν έχω καλές σχέσεις με τις ψευδαισθήσεις και την ουτοπία. Οποιος ευσυνείδητος και έντιμος πολίτης παρακολουθεί τον πολιτικό λόγο και το επίπεδο της πολιτικής στη χώρα μας μένει μακριά από την πολιτική, γιατί θυμάται τη λαϊκή ρήση: «Οποιος μπλέκει με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες». Εκτός και αν κατάγεται από οικογένεια πολιτικών, είναι συνδικαλιστής, ή πανεπιστημιακός.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:22:38]