Τρίτη 24 Οκτωβρίου 07:00      10°-17° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Νικόλας Σεβαστάκης: «Βρισκόμαστε μακριά από την κριτική αυτογνωσία»

Νικόλας Σεβαστάκης: «Βρισκόμαστε μακριά από την κριτική αυτογνωσία»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Το Σάββατο στη 1 μ.μ., ο Νικόλας Σεβαστάκης βρέθηκε στο Πολύεδρο για την παρουσίαση των δύο βιβλίων του «Γυναίκα με ποδήλατο» και «Αντρας πέφτει» (εκδ. Πόλις), στο πλαίσιο του κύκλου «Η Μικρή Φόρμα στον πεζό λόγο». Ο συγγραφέας-καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ μίλησε στην «Π».
ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ
ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΦΟΡΜΑΣ
Στη λογοτεχνία κάθε είδος έχει τα δικά του προβλήματα. Στη μεγάλη φόρμα αντιμετωπίζει κανείς την πρόκληση της σύνθεσης και της πολυφωνίας. Η μικρή φόρμα σε υποχρεώνει να συμπυκνώσεις, να δουλέψεις τον υπαινιγμό, να προχωρήσεις με σύντομα, δραστικά σκίτσα. Είναι ίσως ζωγραφική με κάρβουνο το διήγημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να διαθέτει χρωματική παλέτα. Απλώς στο μικρό πεζογράφημα τα χρώματα δεν απλώνονται σε μεγάλες τοιχογραφίες. Δημιουργούνται περισσότερο πάνω στη γλώσσα και όχι τόσο από την ίδια την πλοκή των ιστοριών.
ΤΑ ΔΥΟ ΦΥΛΑ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΤΙΤΛΟΥΣ
Με τους τίτλους των δυο βιβλίων (σ.σ.«Γυναίκα με ποδήλατο», «Αντρας πέφτει») έγινε το εξής: Οι αναγνώστες μού επισήμαναν το παιχνίδι των δύο φύλων. Εγώ δεν είχα καμιά, συνειδητή τουλάχιστον, πρόθεση να παίξω με την πτώση των ανδρών και τη λικνιστική, ποδηλατική χάρη των γυναικών. Αλλωστε, οι ιστορίες και στα δυο βιβλία είναι ανάκατες: Και με παθήματα γυναικών και με ανδρικά φαντάσματα.

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ
Οι ήρωες που με ελκύουν είναι οι εύθραυστοι άνθρωποι. Οχι οι ακμαίοι και βέβαιοι για τη σπορά τους στον κόσμο, μα όσοι πάνε ψηλαφητά, σκορπίζοντας ερωτήματα στους γύρω τους. Η Δώρα, λόγου χάρη, η ηρωίδα στο ομώνυμο διήγημα της «Γυναίκας με το Ποδήλατο», είναι, και πιστεύω πως παραμένει, ένα αίνιγμα για τους γύρω της. Και αντίστοιχα, οι ήρωες στις περισσότερες ιστορίες του «Αντρα που Πέφτει» κινούνται σε ένα μεταίχμιο: Από την πιο πεζή καθημερινότητα ως την επικράτεια του ονείρου. Αυτός ο ενδιάμεσος χώρος με τους κλυδωνισμούς του με ενδιαφέρει πολύ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
Η ποίηση στάθηκε η πρώτη ώθηση στη σχέση μου με τη γραφή. Σχεδόν αμέσως την ακολούθησε η πολιτική γραφή, το ενδιαφέρον για τα προβλήματα της κοινωνίας και του πολιτισμού. Η πεζογραφία θα έλεγα πως υπήρχε εν υπνώσει. Οχι, όμως, στα διαβάσματά μου, τα οποία αποτελούνταν εξαρχής κατά ογδόντα τοις εκατό από μυθιστόρημα και διηγήματα και μόνο κατά το υπόλοιπο αφιερωμένα στο θεωρητικό βιβλίο. Στο γράψιμο πεζού έφτασα αργά, γύρω στο 2011. Ξαφνικά ήθελα να μιλήσω αλλιώς και να συνομιλήσω επίσης διαφορετικά με τους αναγνώστες. Στην ουσία με είχε ταράξει η πολιτική παθολογία των ημερών και πέρασα μια προσωπική δοκιμασία. Η πεζογραφία ήλθε σαν προσπάθεια να ξαναδώ τον κόσμο στον πλούτο των σημασιών του και όχι ως αρένα για τα πολιτικά πάθη.

ΠΕΡΙ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Σε άρθρα στον τύπο αλλά και στην τακτική συνεργασία μου με τη Lifo, έχω αναφερθεί στους πολιτικούς κινδύνους της συγκυρίας. Αν δεν θέλουμε να κυριαρχήσει ένας κυνισμός της ματαίωσης ή να ωθηθούν πολίτες σε αντιδημοκρατικούς εξτρεμισμούς και γραφικές επιπολαιότητες, χρειαζόμαστε μια πολιτική ευθυκρισίας. Αίσθησή μου είναι ότι βρισκόμαστε ακόμα μακριά (δυστυχώς) από την κριτική αυτογνωσία. Το να έλθουμε, όμως, σε ρήξη με τις μυθολογίες του ελληνικού εθνικισμού, με τις δεξιές και αριστερές εκδοχές ενός κούφιου και λαϊκίστικου μεγαλοϊδεατισμού, αυτό για μένα θα ήταν λυτρωτικό. Από εκεί και πέρα, βέβαια, η διαμόρφωση συγκεκριμένης πολιτικής δεν χρειάζεται απλώς ιδέες ή «σχέδια» αλλά και προσωπικά μεγέθη. Ζούμε μια κρίση εκπροσώπησης της ιδέας της προόδου, καθώς πολλές από τις προοδευτικές μυθολογίες του παρελθόντος έχουν καταπέσει.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [07:00:13]