Τρίτη 30 Μαΐου 14:01      14°-25° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Εισαγγελέας του Παρελθόντος

Εισαγγελέας του Παρελθόντος



Οι Αρχιτέκτονες της Αχαϊας ξεκινούν από σήμερα έναν κύκλο εκδηλώσεων, υπό τύπο έκθεσης, αλλά με την ευρεία έννοια. Στην πραγματικότητα, μιλούν για την επιστήμη τους, στην τρέχουσα συγκυρία και εξετάζουν τη δυνατότητα παρέμβασης του αρχιτέκτονα στον χώρο. Ο χώρος, περικλείει τον παρόντα και τον μέλλοντα χρόνο, και τη ζωή μας ολόκληρη.
Με την Αρχιτεκτονική συμβαίνει κάτι παραπλήσιο με τη Μουσική. Κτίρια ή Μουσική συνθέτει κανείς μόνο αν έχει γνώση, εξοικείωση με όργανα, παιδεία, διαίσθηση. Είναι αδύνατο να καταλάβει ο αδαής πώς γίνεται, του φαίνεται σαν θαύμα, αλλά όλοι μπορούν να εκτιμήσουν το αποτέλεσμα.
Ιδιαίτερα η Αρχιτεκτονική, ενώ είναι επιστήμη (και τέχνη) με ελιτίστικα χαρακτηριστικά, αφορά εξόχως τη ζωή των πάντων. Πλούσιων και φτωχών, ανεξάρτητα πού διαβιούν ή κινούνται. Μάλιστα, όχι απλώς αφορά τη ζωή όλων, αλλά την προσδιορίζει. Η αισθητική και η λειτουργικότητα των κτιρίων, ως χώρων στέγασης ατομικών δραστηριοτήτων αλλά και ως ευρύ δομικό τοπίο, επηρεάζει τη σκέψη, τις επιλογές, το βιωματικό υπόβαθρο, την κίνηση, την πρωτοβουλία, τις σχέσεις, την ταυτότητα, το συναίσθημα, σχεδόν όσο το οικογενειακό, κοινωνικό, επαγγελματικό περιβάλλον.
Αλλά έχει πάντα ο αρχιτέκτονας την ελευθερία και τα περιθώρια να σχεδιάζει και να δημιουργεί σύμφωνα με την προσωπική του άποψη και οπτική, ακολουθώντας πλήρως ή μερικώς, ενδεχομένως και αγνοώντας την επιταγή της επιστήμης του, αναζητώντας τη γραμμή που πληροί τα κριτήριά του;
Μιλώντας για την ελληνική πραγματικότητα, ιδιαίτερα κατά τις περιόδους της καταιγιστικής, μαζικής, εκτεταμένης δόμησης, η θέση του αρχιτέκτονα έγινε μάλλον (υποχρεωτικά) διεκπεραιωτική παρά δημιουργική. Ο πρόεδρος των Αρχιτεκτόνων Α. Λάζαρης, στο πλαίσιο αφιερώματος που επιμελήθηκε για την "Πελοπόννησο" ο Μιχάλης Βασιλάκης, ρωτήθηκε για πολεοδομικά φάουλ κατά την εποχή της μετάβασης, από τη μονοκατοικία, στα "δάση από πολυκατοικίες", όπως τα αποκαλεί. Σημειώνει ότι κατά τα χρόνια που ξέσπασε η αστυφυλία, 1950-60, δεν υπήρχαν καν πολλοί αρχιτέκτονες, για να μπορούν να έχουν λόγο στα κτίρια.
Σημειώνουμε και εμείς με τη σειρά μας ότι η αστυφυλία, σε σημαντικό βαθμό, ήταν αποτέλεσμα του ξερριζώματος της υπαίθρου που απέφεραν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και μετά ο Εμφύλιος, των οποίων, επομένως, βιώνουμε ακόμα τις συνέπειες. Συνοδό φαινόμενο της αστυφυλίας ήταν η απογείωση του ελέγχου της κοινωνίας από τους κομματικούς τοπάρχες, που ρύθμιζαν την απασχόληση, άρα και την εξάρτηση από παρατάξεις και πολιτικά γραφεία, στέλνοντας συστημένο κόσμο στις φάμπρικες, μέσα από τη θρυλική φράση "θα μου πάρεις ένα παιδί" που απεύθυναν στους προσωπάρχες και τα στελέχη της βιομηχανίας.
Ελλείψει αρχιτεκτόνων, η δόμηση πήρε χαρακτήρα φασόν, και μάλιστα όχι απαραιτήτως με τον μηχανικό να έχει το πάνω χέρι, αλλά τον εργολάβο. Ο οποίος πλούτισε και εξελίχθηκε με τη σειρά του σε δεσπόζουσα επαγγελματική, κοινωνική, άρα και πολιτική οντότητα.
Αυτά τα ξέρουν οι ειδικοί.
Εμείς, απλά, ζούμε με το αποτέλεσμα. Κατάφερε η πόλη να κρύψει τη θάλασσά της. Περπατάς στο "μπαλκόνι" της πλατείας Αγίου Γεωργίου, πάνω από το υπό αποκάλυψη Ρωμαϊκό Θέατρο, και η ακτογραμμή με τον Πατραϊκό ολόκληρο, έχουν χαθεί.
Σήμερα, έχουμε την πολυτέλεια αυτής της νοσταλγίας, έχοντας, παιδείας ένεκα, εκλεπτυνθεί ως προς τα γούστα και τις αναζητήσεις, ως κοινωνία. Εκείνον τον καιρό όμως υπήρχε η αγωνία της δόμησης, της στέγασης, της αξιοποίησης της γης, σε μια Πάτρα που μετασχηματιζόταν σε κέντρο παροχής υπηρεσιών, με το δημόσιο, και το κόμμα, να αναδεικνύονται σε Μεγάλο Πατερούλη της κοινωνίας.
Δεν έχει νόημα να υποδύεσαι τον Εισαγγελέα του Παρελθόντος. Οι παλιοί έζησαν όπως έζησαν, γιατί αυτό ήθελαν, αυτό μπορούσαν να κάνουν, στα περιθώρια που τους έδινε ο κόσμος τους. Ας πάρουμε δικά μας, τώρα, οι σύγχρονοι, όπως λένε και στο Μπλακ Τζακ. Πάρετε φύλλα, φτιάξτε νούμερο, και προσοχή να μην ξανακαούμε.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [14:01:39]