Κυριακή 23 Ιουλίου 05:43      23°-34° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αναστασία Ευσταθίου: «Ο χαρακτήρας είναι η μοίρα μας»

Αναστασία Ευσταθίου: «Ο χαρακτήρας είναι η μοίρα μας»



Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη
Η βραβευμένη νουβέλα της «Γυναίκα είσαι και φαίνεσαι» έγινε βιβλίο και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γιάννη Πικραμένου. Θέμα του, η οδυνηρή συμβίωση ενός χρόνια παντρεμένου ζευγαριού, όπως «φωτίζεται» μέσα από τους μονολόγους αμφοτέρων. Η Αναστασία Ευσταθίου, απολαμβάνοντας η ίδια ευτυχή συζυγική ζωή, μας ξεναγεί στο βιβλίο της και εκφράζει τις απόψεις της περί μακροχρόνιων σχέσεων και… άλλων δαιμονίων.
Γράψατε το «Γυναίκα είσαι και φαίνεσαι» για την Ημέρα της Γυναίκας το 2011. Τι σας ώθησε να καταπιαστείτε με το θέμα μιας κουρασμένης μακροχρόνιας σχέσης, ειδικά για τη συγκεκριμένη μέρα;
Γιατί η 8 Μάρτη για μένα είναι ένα σύμβολο για τις γυναίκες και βγήκε εντελώς αβίαστα. Αρχικά ήταν ένα μικρό κείμενο, φεμινιστικό. Ο τίτλος ήταν «Γυναίκα είσαι και φαίνεσαι». Αντρας δεν υπήρχε, ούτε φωνή άντρα. Υπήρχε μια κραυγή της γυναίκας. Της εργαζόμενης και σκεπτόμενης γυναίκας, που θεωρώ ότι επιτελεί άθλο, ζώντας σ' αυτή την εποχή. Ετσι, λοιπόν ξεκίνησα να γράφω το κείμενο, το οποίο πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Φιλοδημος» του Αιγίου.

Οταν υποβάλατε το κείμενό σας στον Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ενωσης Λογοτεχνών το 2014, περιμένατε ότι θα αποσπούσε το 1ο Βραβείο Νουβέλας; Πόσο το πειράξατε στη διάρκεια αυτών των χρόνων;
Οχι, δεν το περίμενα. Και εννοείται ότι το πείραξα. Πολύ! Πεντάστηλη ήταν η δημοσίευση στην εφημερίδα, τότε. Ομως, αυτό το κείμενο με κέντριζε. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι εκτός της γυναίκας, θα έπρεπε να ακούγεται και η φωνή του άντρα. Οχι, όμως, ως δευτεραγωνιστή… Ηθελα πρωταγωνιστές και τους δύο.

Πάμε, λοιπόν, στα δυο πρόσωπα του βιβλίου. Οι απηυδισμένοι με την κοινή τους ζωή σύζυγοι μοιάζει να είστε εσείς και ο σύζυγός σας. Ολα ίδια: Ονόματα, ηλικίες, επαγγέλματα, πολιτικές απόψεις, κ.λπ., κ.λπ. Σας απασχόλησε μήπως θεωρηθεί αυτοβιογραφικό;
Κάθε βιβλίο είναι αυτοβιογραφικό. Ξεκίνησα να το γράφω με αφορμή τη ζωή μου και τον κοινό μας βίο, αλλά δεν ισχύουν πολλά πράγματα. Γράφοντάς το, προσπάθησα να μιλήσω για όλες τις γυναίκες. Και νομίζω ότι το κατάφερα, από όσα εισπράττω από τις, μικρότερες και μεγαλύτερες φίλες, τις μανάδες των φίλων μου, οι οποίες ομολογούν ότι όσα διαβάζουν στο βιβλίο μου τα έχουν σκεφτεί, αλλά δεν τα έχουν πει ποτέ. Κι αυτό γίνεται γιατί, πολλές φορές, παρ' ότι θέλουμε να μοιραστούμε τις σκέψεις μας, δεν βρίσκουμε τις λέξεις να τις ντύσουμε, ή ίσως φοβόμαστε και να το κάνουμε… Συνεπώς, με τον τρόπο που παρουσιάζω την κοινή μας ζωή, ο άλλος έχει την αίσθηση ότι διαβάζει τη δική του.

Ο σύζυγός σας, αλήθεια, πώς ένιωσε όταν είδε την «καθημερινότητά του» να ζωντανεύει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου;
Κοιτάξτε. Αυτή η «καθημερινότητα» που ζωντανεύω είναι σαν να κοιτάς έναν παραμορφωτικό καθρέφτη. Δεν είναι αυτό που ζούμε. Με τον άντρα μου είμαστε χρόνια μαζί, κοντά 30, όχι 25 που αναφέρεται στο βιβλίο. Χρησιμοποίησα το στοιχείο της υπερβολής, «τραβώντας» πράγματα και καταστάσεις που παρατηρώ σε φιλικά ή συγγενικά ζευγάρια. Τα φίλτραρα και τα αποτύπωσα στο χαρτί σαν να επρόκειτο για τη δική μου ζωή.

Εχετε χτυπήσει καμπανάκια μέσα από την ιστορία σας, πάντως, κατά πώς φαίνεται.
Πολλά. Και δη στα ζευγάρια που βιώνουν την καθημερινότητα της μνημονιακής Ελλάδας, της Ελλάδας της κρίσης...

Θίγετε πολλά σημερινά φλέγοντα ζητήματα: Την ανεργία που αντιμετωπίζουν οι νέοι, την απογοήτευση του κόσμου από την πολιτική, τις δυσβάστακτες οικονομικές υποχρεώσεις… Ολα αυτά τα καθημερινά άγχη, αφήνουν χώρο στα ζευγάρια, ώστε να επανεξετάσουν τη σχέση τους;
Πρέπει να βρουν τον χρόνο, αν θέλουν να επιβιώσει η σχέση τους. Αυτή η πραγματικότητα, ομολογώ, επηρεάζει κι εμένα. Γιατί δεν είμαι μόνο συγγραφέας. Είμαι μάνα, σύζυγος, εργαζόμενη πολλά χρόνια στην εκπαίδευση και αντιλαμβάνομαι ότι πρέπει να βρίσκω χρόνο και για την προσωπική μου ζωή. Σημασία δεν έχει να είσαι μόνο τέλεια συγγραφέας, τέλεια δασκάλα… Πρέπει να είσαι και καλή σύζυγος για να νιώθεις αυτή την πολύτιμη εσωτερική ισορροπία. Θεωρώ ότι, πέραν της επιτυχημένης καριέρας, δικαιούσαι την ευτυχία και μέσα στο σπίτι σου. Αλλιώς, προς τι όλος αυτός ο αγώνας για την κατάκτηση της πρωτιάς;


Ο έρωτας, η αγάπη και η… χόβολη

Η ηρωίδα σας χαρακτηρίζεται ως «μαραθωνοδρόμος». Θεωρείτε ότι στην αλλοίωση των μακροχρόνιων σχέσεων συντείνει και η τάση της γυναίκας να γίνεται «ο άντρας του σπιτιού», να λειτουργεί ως σούπεργουμαν, ευνουχίζοντας έτσι τον σύζυγο;
Δυστυχώς, σήμερα η εργαζόμενη είναι μια σούπερ βιονική γυναίκα. Μετά το 8ωρο στη δουλειά, την περιμένει το 10ωρο στο σπίτι. Οπου, από τη μια ο σύζυγος και τα παιδιά αποζητούν το χάδι, τη φροντίδα, από την άλλη, χρειάζεται και η ίδια τον προσωπικό της χρόνο. Η πρωταγωνίστριά μου υποπίπτει σε ένα σοβαρό λάθος. Κουβαλάει το βάρος της εποχής και κυρτώνουν οι ώμοι της, εν αντιθέσει με τον άντρα, που το αφήνει στο… γκαράζ.

Ο άντρας, πάντως, την αγαπάει βαθιά. Και αναρωτιέται: «Ποια μονοπάτια αγάπη μου σε ξεστράτισαν από μένα;».
Και οι δύο αγαπιούνται πολύ. Και ναι, ο άντρας αναρωτιέται, αλλά δεν κάνει κάτι για να «τραβήξει» τη γυναίκα από αυτά τα μονοπάτια. Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με την ανάληψη της ευθύνης. Οταν κάτι τελματώνει, πρέπει να βρίσκει κανείς το κουράγιο, είτε άντρας είτε γυναίκα, να πάρει την πρωτοβουλία και να σηκώσει τον άλλο, που ενδεχομένως πέφτει.

Υπομονή, επιμονή, αγάπη σ' ένα γάμο;
Απαραίτητες και οι τρεις. Για μένα η αγάπη είναι ο παρονομαστής όλων. Δείτε το ως κλάσμα. Από κάτω είναι η αγάπη και από πάνω όλα όσα χτίζεις -καριέρα, οικογένεια παιδιά. Αν φύγει η αγάπη δεν υπάρχει κίνητρο να κρατηθεί η σχέση.

Κι ο έρωτας;
Πάντα με προβληματίζει η διαφορά μεταξύ έρωτα και αγάπης. Ο έρωτας είναι σαν ένα κύμα. Είναι αυτό που σε κάνει να πεις «ναι» σε όλα, όταν έρχεται η στιγμή να συμβιώσεις με έναν άνθρωπο και μετά από 25, 30 χρόνια, εξελίσσεται, φυσιολογικά, σε αγάπη. Αν δεν το πετύχεις αυτό, το έχεις χύσει το γάλα, όπως λέμε.

Χιούμορ και αυτοσαρκασμός είναι έντονα στο βιβλίο σας. Τι ρόλο παίζουν στη ζωή σας;
Αυτοσαρκάζομαι με το που ξυπνάω, κάθε πρωί. Μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια των άλλων. Οι περισσότεροι άνθρωποι πάσχουν, δυστυχώς, από έλλειψη ενσυναίσθησης. Είναι σημαντικό να νιώθει κανείς πώς σκέφτεται ο άλλος, να «φοράει τα παπούτσια του άλλου». Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ζευγάρι. Οταν, σε μια σχέση, ο ένας βλέπει τον εαυτό του σαν ένα ήλιο γύρω από τον οποίο πρέπει να κινείται ο άλλος, δεν έχει κανένα νόημα. Δεν λέγεται καν κοινός βίος.

Το μυστικό της ευτυχισμένης μακροχρόνιας συμβίωσης με τον σύζυγό σας;
Δεν υπάρχει συνταγή. Πρώτα απ' όλα έχει να κάνει με τον χαρακτήρα - «ο χαρακτήρας είναι η μοίρα μας» όπως λέει και ο άντρας στο βιβλίο μου. Αλλά και τη θέληση να κρατήσεις ζωντανό το συναίσθημα που μοιράζεσαι. Η αγάπη είναι σαν τη χόβολη στο τζάκι. Αν δεν τη συνδαυλίσεις, δεν φυσήξεις με δύναμη, αν δεν ιδρώσεις, πώς θα συντηρήσεις τη φωτιά;

Πλάνα για δεύτερο βιβλίο για ενήλικες έχετε;
Λέω, μήπως γράψω το «Αντρας είσαι και φαίνεσαι».







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [05:43:48]