Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 21:30      3°-10° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Του αφαιρεί τον λόγο

Του αφαιρεί τον λόγο



Το εισπράττεις σαν ένα έργο πολιτικό, στην πρώτη του και προφανή διάσταση. Το ανδροκρατικό εξουσιαστικό σύστημα τα έχει κάνει ρόιδο, και η δυναστευόμενη τάξη, η οποία αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως τάξη αλλά δεν έχει και μεγάλες ενστάσεις με την καταδυνάστευσή της αυτή, κάνει χρήση του φυσικού της πλεονεκτήματος, προκειμένου να αξιώσει την αποκατάσταση της λογικής. Το φυσικό πλεονέκτημα είναι οι βιολογικές προδιαγραφές του φύλου, σε συνδυασμό με τις ροπές του άλλου φύλου. Η "Λυσιστράτη" κηρύσσει μια οδυνηρή, και για τις γυναίκες, απεργία. Το βάσανο της απεργίας αυτής περιγράφεται κωμικά. Η κορύφωση του βασάνου επέρχεται νύχτα, γιατί τη νύχτα ο άνθρωπος γυμνώνεται από αναστολές και ρούχα και ακούει τη φύση μέσα του. Το βάσανο περιγράφεται με όρους παιδικότητας. Ο άνθρωπος είναι ένα παιδάκι που παράγει πολέμους και θάνατο. Η ελλειπτική του συλλογιστική, μετασχηματίζει τον παιδισμό σε αυτοκαταστροφή. Ο άνθρωπος- άνδρας. Ο άνθρωπος- γυναίκα είναι το γήινο, πρακτικό στοιχείο. Βρίσκει τη λογική της μέσα στον φυσικό κανονισμό. Για να σώσει τον κόσμο τον οποίο ο άνδρας καταστρέφει, πρέπει να κάνει τον άνδρα να σιωπήσει. Του αφαιρεί τον λόγο. Ο άνδρας- εξουσία- Πρόβουλος δεν ομιλεί. Μόνο τότε μπορεί να υπάρξει μια ελπίδα. Η ελπίδα ελπίζει όταν ο άνδρας δεν μιλάει, όταν ο τυραννικός του ρόλος χάνει το βασικότερο όπλο που είναι ο νόμος, που επιβάλλεται δια του λόγου. Ανδρες, σκάστε κι ακούστε.
Σκας και ακούς τη Λυσιστράτη να μιλάει με τον καταγγελτικό λόγο της Λένας Κιτσοπούλου, μιας ηθοποιού που έχει ενσωματωμένα πολλά στοιχεία θεατρικής τέχνης και πολλές θεατρίνες που σημάδεψαν την ελληνική σκηνή με ρόλους- σκαμπίλια, και που το θράσος της είναι ένα μαστίγιο που μαζεύεται ακριβώς όταν φτάσει στο όριο μεταξύ χάρης-πρόκλησης- ενόχλησης- κατάχρησης. Αυτό, θέλει ταλέντο και αίσθηση μέτρου. Η Λυσιστράτη του Μαρμαρινού επανεισάγει το μέτρο σαν ανάγκη για τις σχέσεις και τον πολιτισμό. Σαν ανάγκη για τα κοινωνικά συστήματα, αλλά και τον ίδιο τον κόσμο της κλασικής αρχαιότητας. Εδώ, το έργο θα γίνει ιστορικό. Η Λυσιστράτη επιχειρεί μια απολογία-αντιστοίχιση της ποίησης και της σκέψης των ελλήνων κόντρα στην τυφλή τους μεθόδευση της συλλογικής τους αυτοχειρίας. Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος δεν είναι αναμέτρηση Αθηναίων- Σπαρτιατών, αλλά μια εθνική αυτοκτονία. Το ίδιο το έργο είναι μια σπαρακτική έκκληση. Ο Αριστοφάνης διαισθάνεται ότι ο Πόλεμος αφανίζει ένα γένος κι έναν πολιτισμό, και ονειρεύεται εκλογίκευση, χαλιναγώγηση της έριδας, επιστροφή στα φυσικά κελεύσματα, αποκατάσταση του μέτρου. Η φύση διδάσκει το μέτρο. Η σύζευξη των φύλων είναι μια αρμονία που περιέχει γεωμετρική χάρη και επιβραβεύει με ηδονή. Η ίδια η αρμονία είναι η Οδηγία Χρήσεως. Κάθε τι ταιριάζει με κάτι άλλο, και αυτό είναι υποχρεωτικό να συμβεί. Ο ποιητής αντιλαμβάνεται τη λύση ως νέα αγνότητα, και ο σκηνοθέτης την υποδεικνύει με μια λυτρωτική, απολογητική γύμνωση. Οι γυναίκες γδύνονται γιατί δεν έχεις τίποτε καλύτερο να κάνεις από το να είσαι απλός. Είσαι πλήρης όταν είσαι αυτό που είσαι και δεν διεκδικείς Σικελίες, καταστροφές και ναυάγια.
Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που το έργο σβήνει μέσα σε γλέντι ελλιπές, είναι ένα γλέντι που υπαινίσσεται ειρωνεία τραγική. Ανδρες και γυναίκες πανηγυρίζουν έναν θρίαμβο που δεν υπήρξε. Ο Πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ, παρά μόνο με την ολοσχερή καταστροφή ενός κόσμου. Το ξέρουμε όλοι. Απλώς, ο Αριστοφάνης μας καλεί σε ένα όνειρο. Ποιητής είναι, δεν έχει κάτι καλύτερο, αλλά ούτε κάτι λιγότερο από αυτό. Χορεύουμε, ενώ πεθαίνουμε. Είναι ένα ευτυχισμένο τέλος που γνωρίζει το ψέμα του, και δεν το κρύβει. Το έργο τελειώνει σαν μπλουζ.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [21:30:37]