Σάββατο 23 Σεπτεμβρίου 19:36      13°-23° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η γάτα του Ντόναλντ

Η γάτα του Ντόναλντ



Αυτά τα πρωινά, η θάλασσα δείχνει σαν γάλα. Οι άνεμοι κοπάζουν τη νύχτα και θα τους πάρει κάποιες ώρες μέχρι να αποφασίσουν από πού θα φυσήξουν στη συνέχεια. Το ίδιο και στον ουρανό, μια παρέα σύννεφα έρχεται από ξενύχτι. Αν βρει κι άλλη παρέα, θα το γυρίσουν σε καμιά καταιγίδα, σαν ένα διαφημιστικό τρέιλερ του φθινοπώρου. Είμαστε σε παραμονές αλλαγής εποχής. Μια περίοδος που δεν ξέρει και η ίδια πόσο θα κρατήσει.
Οπως τώρα, με την κρίση. Περιμένουμε μια νέα εποχή. Η παλιά έχει τελειώσει, η νέα δεν έχει ξεκινήσει, και η τρέχουσα φάση, ρευστή, ασυνάρτητη, ανώριμη, αδυνατεί να προσλάβει χαρακτηριστικά αυτόνομης περιόδου. Είναι μετάβαση. Μακρά, περιπετειώδης, αγχωτική αλλά και ενδιαφέρουσα. Θυμίζει κάτι από το παρελθόν, αλλά το παρελθόν έχει χάσει το δρομολόγιο και χτυπά το τζάμι μιας πόρτας που το έχει αποκλείσει. Η περίοδος μας οδηγεί στο μέλλον, αλλά αυτό το μέλλον δεν μας θυμίζει τίποτα. Ετσι νομίζουμε.
Σύμβολο της μετάβασης, η ανακαίνιση του τηλεοπτικού χάρτη. Σε σενάριο με προδιαγραφές παλιού νουάρ. Μπορείς να φανταστείς τον Μάικλ Κέιν, με γκρι κοστούμι και γυαλιά με τετράγωνο, χοντρό σκελετό, σαν πράκτορα Πάρκερ, να μετέχει στη δημοπρασία για να εξιχνιάσει το μυστήριο. Ποια σκοτεινή δύναμη τα προκαλεί όλα αυτά; Είναι ο Ντόναλντ Πλέζανς που χαϊδεύει μια άσπρη γάτα, και που εν τέλει έχει δύο γάτες, για να μπερδεύει τον Τζέιμς Μποντ στον καθρέφτη; Οπς, μπερδέψαμε τις ταινίες. Σίγουρα, πάντως, μπερδέψαμε και τις λευκές γάτες. Ας αφήσουμε, λοιπόν, το έργο να εξελιχθεί. Δίνονται νέες άδειες και να δούμε νέα κανάλια να κάνουν πρεμιέρα. Να κάτι αισιόδοξο. Υπάρχουν επενδυτές που πιστεύουν ότι η ιδιωτική τηλεόραση σήμερα στην Ελλάδα μπορεί να είναι κερδοφόρα, όπως οι φούρνοι και τα καταστήματα ντελίβερι.
Η Ελλάδα αλλάζει κανάλια. Να, επιτέλους, μια μεταρρύθμιση. Η φαυλότητα τελειώνει και αναλαμβάνουν το έργο της πληροφόρησης φερέγγυα επιχειρηματικά σχήματα, που πήραν μάλιστα και εγγυητικές επιστολές από τράπεζες, οι οποίες τράπεζες, προφανώς, θα είναι φερέγγυες κι αυτές. Τα κανάλια που δεν θα αδειοδοτηθούν θα αποβληθούν από την ψηφιακή πλατφόρμα.
Αυτό θα είναι το τέλος της μετα-μεταπολιτευτικής εποχής. Η περίοδος 1974-1990 σηματοδοτήθηκε από την αποκλειστικότητα ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ, που μετονομάστηκε σε ΕΡΤ-2, γιατί δεν θα μπορούσε να είναι κανάλι των Ενόπλων Δυνάμεων. Στη συνέχεια, περάσαμε στον αστερισμό των ιδιωτικών καναλιών, που βαθμιαία άρχισαν να παίζουν πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδι, ξημέρωμα. Ενα καλό τους ήταν ότι το πολιτικό σύστημα έμαθε να ανέχεται, όχι χωρίς προσπάθεια, την πολυφωνία και την ελεύθερη προσέγγιση στα ζητήματα. Στη συνέχεια, η πολυφωνία μπούκωσε και οι οθόνες γέμισαν παραταγμένες κουζίνες, όπου πάνω τους οι σεφ μαγείρευαν στο μιλητό, στο διδασκαλικό, και σε ένα εγωκεντρικό- ημιαυτοκρατορικό πρώτο ενικό (εδώ σωτάρω το κρεμμύδι μου, εδώ περιχύνω με τη σάλτσα μου) ενώ δίπλα τους οι παρουσιάστριες σχολίαζαν με πανηγυρικούς τόνους το σπάσιμο ενός αυγού ή το ψήσιμο μιας πανσέτας.
Μετά ήρθε η κρίση. Η οποία πέρασε πρώτα από τα Μέσα Ενημέρωσης, πυρπόλησε τα έσοδά τους, φούσκωσε τα ελλείμματά τους, έριξε την απήχησή τους, και κάπου εκεί τη φήμη τους. Κάπου εκεί διαπιστώθηκε ότι, μπα;, το καθεστώς αδειοδότησης ήταν σαθρό και άρα δεν θα ήταν κακή ιδέα για μια επανεκκίνηση από μηδενική βάση και σε σφιχτή θεσμική φόρμα: Διαγωνισμός για άδειες. Μέχρι τέσσερις, είπαν οι ειδικοί. Εχουμε φτενό εναέριο χώρο, ίσα που χωράνε να περάσουν δυο αεροπλάνα το ένα πλάι στο άλλο, δεν μας παίρνει περισσότερα.
Στο μεταξύ η Ελλάδα έχει γεμίσει καναλάρχες. Χάρη στο διαδίκτυο, τους ιστοτόπους και το φέισμπουκ, καθένας μας είναι ένα κανάλι μόνος του. Γυρίζουμε βίντεο, κάνουμε σάτιρα, ανεβάζουμε τραγούδια (μας), κάνουμε την παρέα μας σήριαλ, ανταλλάσσουμε υλικό, γράφουμε ποιήματα, λέμε ειδήσεις, σχολιάζουμε την επικαιρότητα, ξεφωνίζουμε, ξεβαφτίζουμε, ξεσαλώνουμε. Κάποιοι το κάνουν καλά, κάποιοι το κάνουν κακά, αλλά ήδη η τηλεόραση είχε αναιρέσει τη διαφορά ανάμεσα στο ένα και στο άλλο, συνεπώς κανέναν δεν ενοχλεί η χαμηλή ποιότητα, γιατί αν μας ενοχλούσε, θα απειλούμαστε να μην εγκρίνουμε τον εαυτό μας, τα αδέλφια μας, τα ανήψια μας. Εν τοιαύτη περιπτώσει θα ασεβούσαμε απέναντι στον βασικότερο κανόνα της μεταπολιτευτικής περιόδου, σύμφωνα με τον οποίο ο πολίτης έχει πάντα δίκιο, όχι μόνο ως μάζα, αλλά και ως άτομο, ως Νώντας.
Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε ποιοί θα έχουν κανάλια. Αλλά μπορούμε να είμαστε σίγουροι τι θα παίζουν. Ζούμε σε μια μεταβατική εποχή. Το παρόν μας πάει στο μέλλον, αλλά το παρελθόν έχει κόψει δρόμο και μας περιμένει εκεί. Οταν οι άνεμοι κοπάζουν, απλώς παίρνει μια ανάσα η ιστορία. Μην ψήνεσαι ότι αλλάζει κάτι.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [19:36:22]