Πέμπτη 23 Μαρτίου 06:22      6°-22° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Χιλιάδες ακατέργαστα διαμάντια…

Χιλιάδες ακατέργαστα διαμάντια…



Την ημέρα της ανακοίνωσης των βάσεων και των ονομάτων των επιτυχόντων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας γινόμαστε, ως εφημερίδα, κοινωνοί της μεγάλης χαράς τόσο των επιτυχόντων όσο και των οικογενειών τους. Τα γραφεία μας γεμίζουν με χαμογελαστά πρόσωπα, που έρχονται για να μας εκθέσουν τα όνειρά τους και τα σχέδιά τους για το μέλλον. Μοιραζόμαστε τη χαρά τους, όσο μας το επιτρέπει το καρφωμένο στο μυαλό μας ερωτηματικό: «ποιο μέλλον»; Υπάρχει άραγε πιο βάναυση πράξη από το να ακυρώνεις τα όνειρα ενός νέου ανθρώπου και να τον βυθίζεις στο σκοτάδι ρίχνοντας πάνω του το παλτό της υπολειτουργίας της χώρας γενικότερα και των πανεπιστημιακών τμημάτων ειδικότερα, τα οποία γυμνά από διδάσκοντες και έρμαια της αναξιοκρατίας θέτουν φραγμούς σε κάθε προσπάθεια που ανοίγει ένα παράθυρο στο φως;
Ποιος άραγε από όλους εκείνους που κραδαίνουν το σκήπτρο της εξουσίας θα είχε το θάρρος να σταθεί μπροστά σε αυτά τα νιάτα που, έχοντας κερδίσει τη μάχη με το παραμορφωμένο θηρίο των Πανελληνίων Εξετάσεων, ξεχειλίζουν από δημιουργικότητα και πάθος για προσφορά στην κοινωνία ανακοινώνοντάς τους ότι στραγγαλίζει τα όνειρα για τα οποία αγωνίστηκαν; Φυσικά κανείς. Γιατί όλοι «κάνουν αυτό που πρέπει». Όλοι «εργάζονται» για να διαμορφώσουν ένα καλύτερο αύριο για τις νεότερες γενιές. Μόνο που το περιγραφόμενο με λαμπρές λέξεις αύριο δεν έρχεται ποτέ.
«Τα κατάφερα. Έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα. Έβαλα στόχο κι εργάστηκα συστηματικά για να τον πετύχω» μας είπαν και τα μάτια τους άστραφταν από χαρά. Η αισιοδοξία τους χείμαρρος που παρέσυρε κι εμάς βάζοντάς μας για λίγο στο χώρο του ονείρου τους. Προσπαθούμε να στριμωχτούμε μέσα σε αυτό και να κλέψουμε λίγη από τη ζωτικότητά τους. Αισθανόμαστε ωραία κοιτάζοντας τη ζωή με τα διψασμένα εφηβικά μάτια που αντανακλούν τη χαρά της πρώτης μεγάλης νίκης.
Αυτός είναι ο θησαυρός της ελληνικής κοινωνίας. Τα ακατέργαστα αυτά διαμάντια, που περιμένουν εκείνον ο οποίος θα τα επεξεργαστεί και θα τα αναδείξει τοποθετώντας τα στην πιο εμφανή βιτρίνα. Εκείνον ο οποίος θα ανοίξει γενναιόδωρα τη στρόφιγγα της γνώσης, ώστε να καταλαγιάσει τη δίψα τους για μάθηση. Που θα προσφέρει τις ευκαιρίες και θα ανοίξει τις πόρτες για να εκφραστούν οι επιστημονικές τους ανησυχίες και οι ιδιαίτερες δεξιότητές τους.
Θα βρεθεί άραγε αυτός ο τόσο απαραίτητος στις μέρες που διάγουμε άνθρωπος; Επιλέγουμε να μην απαντήσουμε, αλλά να παραμείνουμε για λίγο ακόμα μέσα στο χώρο του ονείρου αυτών των παιδιών. Είναι όλα τόσο ωραία και τόσο ελπιδοφόρα όταν βρίσκεσαι μέσα σε αυτό. Ο τόπος μας δεν έχει απλώς μέλλον, αλλά έχει λαμπρό μέλλον, αρκεί να επιτρέψουμε σε όλα αυτά τα παιδιά να εισέλθουν στο δικό μας χώρο και να μεγαλουργήσουν. Αρκεί να τους επιτρέψουμε να ζήσουν. Διότι «ζω» σημαίνει ότι μου δίνεται ο χώρος να υλοποιήσω το όραμά μου, να εργαστώ, να δημιουργήσω, να προσφέρω, να εξελίξω. Κι αυτό έχουμε χρέος να το εξασφαλίσουμε στον Κυριάκο, την Ελένη, τη Μαρία, την Κατερίνα, τον Κώστα και σε κάθε παιδί, όλοι εμείς που σταθήκαμε τυχεροί και βρήκαμε ανθρώπους που μας το κατοχύρωσαν.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [06:22:48]