Πέμπτη 19 Οκτωβρίου 03:02      11°-27° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Λεωφορείο ο πάτος

Λεωφορείο ο πάτος



Επικαλέστηκε παλιότερη έρευνα ο Δήμαρχος από την οποία προέκυψε ότι μόλις το 6% των πατρινών χρησιμοποιούν αστική συγκοινωνία.
Εάν η έρευνα χρονολογείται πριν την κρίση, και μάλλον αυτό ισχύει, γιατί ο Δήμος δεν φημίζεται για τη ροπή του σε σφυγμομετρήσεις, καθώς διοικείται διαχρονικά από ανθρώπους που θεωρούν δεν τους χρειάζεται άλλη αντίληψη για τα πράγματα πέραν της δικής τους, πιθανόν ο αριθμός να έχει αυξηθεί. Πολύς κόσμος έχει κλειδώσει το ΙΧ για να μην καίει καύσιμα και για να μην το φθείρει.
Από την άλλη, βέβαια, μπορεί και να αυξήθηκε ο κόσμος που λόγω της Κρίσης δεν έχει σε πολλά μέρη να πάει. Δεν έχει δουλειές και συναλλαγές, ούτε χρήμα να διαθέσει για αγορές ή ψυχαγωγία. Αρα από αυτή τη σκοπιά μπορεί το κοινό των λεωφορείων να έπεσε.
Το Αστικό ΚΤΕΛ ξέρει καλύτερα, αλλά ο Δήμος δεν έχει και πολλά πολλά με το ΚΤΕΛ, αν καταλάβαμε καλά.
Κατά την άποψη του Δημάρχου, εάν οι αστικές συγκοινωνίες δεν αποσκοπούσαν στην κερδοφορία, θα τις προτιμούσε περισσότερος κόσμος, και θα είχαμε λιγότερο κυκλοφοριακό.
Μας λέει ο Δήμαρχος, δηλαδή, ότι ο κόσμος βρίσκει ακριβό το εισιτήριο των 1-1,5 ευρώ, τρία ευρώ μετ' επιστροφής, και παίρνει αυτοκίνητο, για πληρώσει το ίδιο ποσό σε βενζίνες, χώρις την καταπόνηση του οχήματος;
Δεν ακούγεται λογικό. Αλλά ο Δήμαρχος βιάστηκε να χρησιμοποιήσει το φαινόμενο της χαμηλής χρήσης λεωφορείου στην πόλη προκειμένου να ποτίσει την αιωνόβια θεωρία του ότι η εμπλοκή της ιδιωτικής οικονομίας στα δημόσια αγαθά παράγει αντιλαϊκό αποτέλεσμα. Αυτού του τύπου η επεξεργασία της πραγματικότητας είχε βάλει τον Κόναν Ντόιλ να μαλώσει τον δόκτορα Γουότσον διότι διαστρέβλωνε τα γεγονότα προκειμένου να τα προσαρμόσει στη θεωρία.
Είναι γεγονός ότι η ιδιωτική οικονομία μπορεί να γίνει κυρίως δαίμονας παρά άγγελος, αλλά έχοντας ως κίνητρο το κέρδος, πασχίζει να κοστολογεί τις υπηρεσίες της σε ύψος που συναντά τις δυνατότητες της κοινωνίας.
Συνεπώς, ένα ιδιωτικό σύστημα μεταφοράς πολεμάει τον παράγοντα της ανταγωνιστικότητας. Ενα δημόσιο σύστημα, μπορεί μεν να είναι οικονομικότερο στις χρεώσεις του, μπορεί να είναι και δωρεάν, εάν το πολιτικό αφεντικό είναι πονόψυχο με τα λεφτά των άλλων, αλλά το κόστος χρεώνεται στην κοινωνία. Ενίοτε σαν βαρύ έλλειμμα. Το οποίο εξοφλείται με άλλους τρόπους. Φόρους, τέλη περιουσίας κλπ.
Είναι γεγονός, ωστόσο, ότι το εισιτήριο του "αστικού" στην Πάτρα είναι ακριβό σε σχέση με άλλες περιοχές, διότι δεν είναι επιδοτούμενο.
Θα μπορούσε να είναι φθηνό εάν είχε περισσότερη πελατεία. Είναι ωστόσο το κόστος που αποτρέπει την ευρεία χρήση;
Μπορείτε να περιφέρετε στον κύκλο σας το ερώτημα πόσο συχνά χρησιμοποιεί λεωφορείο. Πολύ πιθανόν να διαπιστώσετε πως ουκ ολίγοι δεν μπαίνουν σε λεωφορείο ποτέ. Δεν είναι απόφαση. Η επιλογή αυτή βρίσκεται επέκεινα του συνειδησιακού τους πεδίου.
Για πολλούς πατρινούς, το λεωφορείο είναι ένα μπλε όχημα που αναγράφει ονομασίες συνοικιών, φέρει αριθμούς και στην Ερμού το περιμένουν πολλοί φοιτητές, ενώ κατά καιρούς σκαλώνει σε διασταυρώσεις.
Θα ήταν προτιμότερο η Δημοτική Αρχή, αντί να καταφεύγει σε ερμηνευτικές ευκολίες και "ληγμένες" αναζητήσεις, να μελετήσει το φαινόμενο αυτό.
Πρόκειται για σνομπισμό, που κατάγεται από την εποχή που το λεωφορείο καταδυνάστευε τις μετακινήσεις μας;
Πρόκειται για άγνοια του συστήματος διάρθρωσης και δρομολόγησης των διαδρομών του; Πολλούς από εμάς, το λεωφορείο θα τους εξυπηρετούσε πάρα πολύ, απλώς δεν μπήκαν ποτέ στη βάσανο να ενημερωθούν σχετικά, ούτε βέβαια το Αστικό ΚΤΕΛ έκανε την παραμικρή προσπάθεια να μας βρει, όπως κάνει κάθε ανήσυχος ιδιωτικός τομέας. Η κινητή τηλεφωνία, ας πούμε, πείθει τις γιαγιάδες ότι αποτελεί χρηστικό μέσο. Η Αστική Συγκοινωνία της Πάτρας γιατί δεν προσπαθεί να ανεβάσει το κύρος της στα μάτια του σνομπάκια μέσου πατρινού που θεωρεί το λεωφορείο απαξίωση;
Πρόκειται για την αίσθηση ότι η πόλη "είναι μια κοτσιλιά" συνεπώς δεν είναι αναγκαίο ένα μέσο μεταφοράς;
Πρόκειται για το πνεύμα ατομικισμού της εποχής; Μάθαμε στο "εδώ και τώρα" της εξυπηρέτησης (μηχανάκι, ντελίβερι, φαστ φουντ, γκουγκλάρισμα πληροφοριών, ψιλικά ψώνια, ακόμα και στον τζόγο), ενώ το λεωφορείο θέλει υπομονή και πρόγραμμα.
Ολα αυτά παλεύονται με μια καμπάνια. Ναυλώνεις, ας πούμε, ένα δημοφιλές πρόσωπο, και μετά κάνεις διαφήμιση ότι η τάδε φίρμα πήρε το αστικό. Το έκαναν οι εταιρείες καλλυντικών και ξυραφιών, προσλαμβάνοντας ηθοποιούς, μοντέλα, ποδοσφαιριστές, αποενοχοποιώντας ευτελή προϊόντα ως μη τεκμήριο υποχώρησης στην κοινωνική κλίμακα.
Ολα μπορούν να αλλάξουν, παντού, και νέες τάσεις μπορούν να αναπτυχθούν στην κοινωνία. Αν όμως (θέλεις να) πιστεύεις ότι για όλα φταίει ο καπιταλισμός, ο οποίος δεν μπορεί να αλλάξει, τότε δεν θα αλλάξεις, ούτε θα αλλάξεις τίποτα.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [03:02:44]