Δευτέρα 29 Μαΐου 05:02      13°-26° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Είναι όλα απλά εδώ

Είναι όλα απλά εδώ



Ξεδιπλώνουν έναν χάρτη της πόλης έξω από το Στρούμπειο. Η κόρη, επιτυχούσα, χαριτωμένη, αμήχανη, δεν πολυκοιτάζει, προτιμάει να χαζεύει την πραγματική κίνηση. Είναι πολύ πρωί να κοιτάς χάρτες.
Αλλωστε τη στρατηγική θέση πάνω στο ξεδιπλωμένο σχέδιο την έχει πάρει η μαμά. Χαμογελάει αμήχανη. Χαμόγελο χαράς, για τη νέα ζωή, αλλά και αμυντικό μέσο, να μην προδίδεται το καταφανές πελάγωμα. Είναι πολύ πρωί για να έχει ιδρώσει, αλλά έχει ιδρώσει. Τον χάρτη επιδεικνύει κάποια λόκαλ εξηντάρισσα. Είναι καθησυχαστική. Είναι όλα απλά εδώ.
Εδώ είναι ο κόμβος των λεωφορείων, εκεί πέφτει το Πανεπιστήμιο, εκεί είναι τα τσιπουράδικα, εδώ ο κόμβος των υπεραστικών λεωφορείων και εδώ γύρω οι γειτονιές των φοιτητών, με τα προσιτά νοίκια. Μέσα σ' αυτό το τετράγωνο θα ελιχθούν τα επόμενα 4-5 χρόνια της ζωής του κοριτσιού.
Το τρενάκι της μπήκε στις ράγες, η μαμά "θα την εγκαταστήσει", σύμφωνα με έναν νέο όρο που μπήκε στη ζωή μας. Πριν φτάσεις στο "σε καθιστώ υπεύθυνο" της επαγγελματικής ζωής, προηγείται το "σε εγκαθιστώ φοιτητή". Σε βοηθώ να διαλέξεις σπίτι, βοηθώντας σε να αποκλείσεις αυτά που αν είχες μυαλό και πείρα ζωής, θα έβλεπες πόσο ακατάλληλα είναι. Σε προμηθεύω έπιπλα, συσκευές, κουζινικά. Φορτώνουμε το ψυγείο αναλώσιμα που σου ψωνίζω. Σου αποθηκεύω καθαριστικά, τα οποία θα χρησιμοποιώ όταν θα έρχομαι να σου καθαρίζω, ενώ εσύ θα δυσανασχετείς.
Μάνα καινούργιας φοιτήτριας, συνήθως γύρω στα 50. Και κάτι ψιλά. Είναι αυτή η θαυμάσια ηλικία. Πολύ μικρή. Και πολύ μεγάλη. Στα μάτια των νέων, ο ορισμός της αναγκαστικής προσφώνησης σε πληθυντικό. Θα περάσουν δεκαετίες μέχρι να συνειδητοποιήσει ο σημερινός φοιτητής, πως οι μαμάδες των φίλων του, οι "κυρίες Γεωργίες, Μαρίες, Τασίες", που μια ζωή εκείνος τις θυμόταν μεσόκοπες και ηλικιωμένες, όταν έπαιζαν στην παραλία ήταν 35 ετών σεξομαμάδες, όταν έμπαινε εκείνος στα πανεπιστήμιο ήσαν 48, και όταν παντρευόταν ήσαν σκάρτα εξήντα. Οσο και εκείνος δηλαδή, όταν έρθει η ώρα να το αναλογιστεί, και να ανακαλύψει στις φωτογραφίες κατάπληκτος πως οι γονείς του, μικρός καθώς ήταν, σε διακοπές και τραπεζώματα, οι γονείς του που τους θεωρούσε "μεγάλους" και παρωχημένους, ήσαν λεπτοί, σφριγηλοί, αγκριζάριστοι, ερωτικοί.
Αφήσαμε όμως στη Μαιζώνος τη μαμά της φοιτήτριας να θωρεί τον χάρτη. Ενας αγχωμένος στρατηγός. Το "πρέπει" την τραβάει από το μανίκι. Το "σταμάτα πια να ασχολείσαι", βρίσκεται φιμωμένο, κλειδωμένο στο πειθαρχείο, ο βαθύς εαυτός που έχει παραμεριστεί επί δυο δεκαετίες. Η κόρη, η κόρη είναι πολύ νέα για να σηκώσει ευθύνες, αλλά και αρκετά μεγάλη για μην σηκώνει καμία. Είναι πολύ νέα για να μείνει χωρίς έλεγχο, αλλά αρκετά μεγάλη για να αποδέχεται τον έλεγχο. Είναι μεγάλη πια, και πρέπει να μπορεί να διαχειριστεί ένα δυάρι, να βγαίνει για ψώνια, να ξέρει ποια τρόφιμα θέλουν ψυγείο, αλλά πολύ μικρή για να ξέρει όλα όσα θα ξέρει στα 50 της για να τυραννά τον εαυτό της και τους άλλους με στρατιωτικούς- υγειονομικούς κανονισμούς και φόβους για μοιραία σφάλματα και αμέλειες.
Ο στρατηγός θα πλύνει, θα αποστειρώσει, θα συναρμολογήσει πτυσσόμενα έπιπλα, θα εγκαταστήσει τον λόχο του ενός ατόμου στο στρατόπεδο των δύο δωματίων. Θα εφοδιάσει με αντικλείδια γνωστούς, θα αναρτήσει στο ψυγείο σημείωμα με τηλέφωνα συγγενών, υδραυλικών, ηλεκτρολόγων, κλειδαράδων, συντηρητών τροφίμων και διανυκτερεύοντων ταριχευτών.
Θα επιστρέψει σε 15μέρες, με τα χειμωνιάτικα.
Και ενδιαμέσως θα προσπαθήσει να ζει την επόμενη φάση της ζωής της, αυτό το "ανάμεσα" στη χαμένη νεότητα και τη γήρανση, μια παρατεταμένη, αδιάκοπη, ασύνειδη, υπόγεια υποχώρηση της λάμψης του ψυχικού φωτός. Μια ανεπαίσθητη, διαρκής αιμορραγία, μια ακατάσχετη διαρροή του ερυθρού προς την περιοχή του ηλιοβασιλέματος. Ο ήλιος ψήνεται με το χαμένο αίμα μας, σαν τα φιλέτα.
Θα αρνηθεί αυτόν τον συμβιβασμό με ρηχές πράξεις. Θα κάνει όρκους. Θα αγωνιστεί κόντρα σε ρυτιδώματα και φουσκώματα, θα γραφτεί σε γυμναστήρια, θα βγει για καφέδες και ποτά, θα πολεμήσει μπας και κολλήσει ανεξίτηλες ρηγματώσεις σε ψυχές και σχέσεις. Θα υποκριθεί γαλήνη, θα φορέσει χαμόγελα τεχνητά, θα αντιπαλέψει την κατάθλιψη με ξεσπάσματα και υστερίες και εγγραφές σε σχολές εκμαθήσεως αθλημάτων. Αλλά ενδιαμέσως θα έχει διαρκώς την προσοχή στον ασύρματο, για να μαθαίνει την ημερήσια διάταξη του λόχου, ξύπνησες, τι ώρα γύρισες, πού πήγες, πότε θα διαβάσεις, τι έγινε με τον τζαμά, πήρες κρέας, πώς το έφτιαξες, πάλι με μακαρόνια, ποιό μάθημα θα δώσεις, μήπως να πετάγεσαι στον θείο Τάκη που είχε σπουδάσει το αντικείμενο το 1986, τι φοράς και γιατί φοράς αυτό και όχι το άλλο;
Είναι όλα απλά εδώ. Εδώ, γεννιόμαστε, εδώ μεγαλώνουμε, εδώ αποχαιρετάμε την παιδική ηλικία, εδώ σπουδάζουμε, ανδρωνόμαστε, σφάλλουμε, ξανασηκωνόμαστε, εδώ φτιάχνουμε τη ζωή μας, εγκαθιστούμε τα παιδιά μας, αποχαιρετάμε τους γονείς μας. Εδώ, παραιτούμαστε και βγαίνουμε στο μπαλκόνι για να δούμε τον ήλιο που πέφτει. Ο δίσκος του, είναι το πρόσωπό μας.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [05:02:06]