Πέμπτη 25 Μαΐου 06:12      13°-23° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Αγόρια, ο Μπάρκουλης

Αγόρια, ο Μπάρκουλης



Ο Ανδρέας Μπάρκουλης θα μείνει στην ιστορία ως καλός ηθοποιός, ως γενναίος χαρακτήρας, ως εκκεντρικός τύπος και ως άνθρωπος που σε μεγάλο βαθμό προκάλεσε τη μοίρα του δυσμενώς. Εμείς προτιμάμε να θυμόμαστε το πρώτο, εικάζοντας ότι και εκείνος το ίδιο θα ήθελε, του άξιζε άλλωστε. Αλλά είναι δύσκολο να διατηρηθεί η Τελική Εικόνα ανεπηρέαστη από πολλές μετέπειτα λυπηρές μεταπτώσεις, εξ αιτίας των οποίων φθάσαμε να έχουμε στο μυαλό μας ως βασική εκδοχή του Μπάρκουλη μια εικόνα κατώτερη του.
Θα μείνει, βέβαια, στην ιστορία, ο ηθοποιός σαν ένα από τα πρόσωπα σύμβολα της λεγόμενης "ανέμελης εποχής", τον καιρό που το σινεμά υπήρξε μονόδρομος στη διασκέδαση και την ψυχαγωγία, την έξοδο για φλερτ αλλά και τη ρομαντική φαντασίωση χιλιάδων νεανικών ψυχών: Ο κινηματογράφος ήταν η αποκλειστική γκαρνταρόμπα που πρόσφερε ενδύματα για να ντύνει κανείς την προσωπική του ονείρωξη. Αυτό συνέβαινε κατά κόρον με το κορίτσι της γειτονιάς, σε μια Ελλάδα με τσακισμένα τα φτερά, για το οποίο χαρασσόταν ένας πολύ κοντός διάδρομος για απογειώσεις, καταλήγοντας σε μια όχι και πολύ μεθυσμένη πολιτεία που τη συγκροτούσαν μηδενικές σπουδές, μηδενικά ταξίδια, ένας γάμος και καλός (ή κακός), ένας νοικοκύρης σύζυγος του μεροκάματου και κάποια ταπεινή δουλίτσα. Γραμματέας, τηλεφωνήτρια, μοδίστρα. Κόρη αξιοπρεπούς παλαιολιθικού πατέρα. Και μάνα. Και κόρη μιας μάνας που δεν κάνει άλλη δουλειά από το να ασκεί τον ρόλο της μάνας, σαν μια Ιοκάστη, καθ' εκάστη.
Ειδικά ο Ανδρέας Μπάρκουλης θα μείνει στην ιστορία και για έναν ειδικό λόγο, που τελεί ωστόσο σε συνάρτηση με τα παραπάνω. Τη θρυλική περιπαικτική κραυγή "κορίτσια, ο Μπάρκουλης", με την οποία τα αγόρια της εποχής χλεύαζαν τη γυναικεία προσκόλληση σε μυθώδεις, αφελείς ουτοπίες με σταχτομπούτικες προδιαγραφές. Ταυτόχρονα, ωστόσο, η κραυγή αυτή αντηχούσε σαν σκληρή παραδοχή προσωπικής υστέρησης έναντι του πριγκιπικού προτύπου.
Οι άντρες, όπως ξέρουμε, γίνονται πολύ κακοί, ενίοτε και επικίνδυνα ωμοί, όταν διασθάνονται ότι το ατομικό τους διαμέτρημα υστερεί του στάνταρντ της γυναικείας λαχτάρας. Αλλά όταν σε καταλάβει τέτοιο σύμπλεγμα, είναι εντυπωσιακό πώς ο βαθύς εαυτός σου φροντίζει να δικαιώσει τη γυναικεία απαξίωση. Παχαίνεις, διολισθαίνεις στη χοντροκοπιά, κάνεις διαφήμιση κακού γούστου, πασχίζεις να καταστρέψεις το σαββατόβραδο των κοριτσιών, αγωνίζεσαι να σκεπάσεις τις φοβίες και την ανασφάλειά σου, δημιουργώντας έναν απωθητικό εαυτό, ο οποίος λυτρώνεται: Δεν χρειάζεται να κάνει καμία προσπάθεια να αρέσει, γιατί εν τέλει δεν πρόκειται να αρέσει. Αρα μπορεί να φάει τα λιπαρά του, να ποδοσφαιρολογεί, να ανοίγει την αγκαλιά του στην αντροπαρέα, να ξοδεύει τον χρόνο του στο (ανδρικό) καφενείο, να νιώθει μια χαρά με τις ήττες του, για τις οποίες φταίνε τα κατεστημένα, και να κατηγορεί τις γυναίκες ότι ένα φύλο εντελώς ελαττωματικό. Μα εντελώς, ρε φίλε.
Είναι άραγε παρηγοριά ότι ο Μπάρκουλης μίσησε ο ίδιος την εικόνα του εαυτού του; Και επειδή δεν μπορούσε να μπει στο πανί για να τη σκίσει, έσκισε εν τέλει τον εαυτό του, αντίθετα με ότι συνέβη με τον Ντόριαν Γκρέι και το πορτρέτο του. Οχι, δεν είναι παρηγοριά. Είναι τραγωδία.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [06:12:16]