Πέμπτη 14 Δεκεμβρίου 04:47      6°-15° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Μακριά νυχτωμένοι

Μακριά νυχτωμένοι



Οποιος είχε άδεια και ήταν φίλαθλος ή διψούσε να δει λάιβ διακρίσεις ελλήνων αθλητών, ξενυχτούσε για την απ' ευθείας μετάδοση των αναμετρήσεων του Ρίο. Οι λοιποί δεν το έκαναν και γι' αυτό δεν θα θυμούνται για πολύ τους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι μια παράξενη συνθήκη. Εμείς πάνω, εκείνοι κάτω, στο ημισφαίριό τους και στην ημικοσμάρα τους. Εμείς μέρα, εκείνοι νύχτα. Και το ανάποδο. Αλλά το χειρότερο είναι το "εμείς Παρασκευή, εκείνοι Πέμπτη". Στο μεταξύ, σε άλλες ολυμπιακές πόλεις φορούσαν κοντομάνικα και σε άλλες μπουφάν.
Η Βραζιλία δεν έχει τον ίδιο καιρό σε όλη της την επικράτεια. Αμα τη δεις στον χάρτη τα χάνεις. Είναι τόσο μεγάλη όσο όλη η Ευρώπη χωρίς την Ρωσία. Εμείς έχουμε καλοκαίρι για επτά μήνες και σκάμε στους τέσσερις. Οι Ισλανδοί, όταν έχουν καλοκαίρι, φοράνε κοντομάνικη γούνα. Σε τέσσερα χρόνια, οι Αγώνες θα γίνουν στο Τόκιο. Τότε θα είναι εκεί Δευτέρα και εδώ Τρίτη, ενώ στη Βραζιλία θα είναι Παρασκευή ή κάτι τέτοιο.
Μπορεί άραγε η υφήλιος να λειτουργήσει σε πνεύμα ομοιογένειας όταν υπάρχουν αποκλίσεις στα στοιχειώδη; Οταν αυτό που λέμε "πολιτισμός" πηγάζει κατ' αρχάς από την μετεωρολογική συνθήκη, ακόμα και η γλώσσα που στα παγερά μέρη είναι κοφτή και γεμάτη σύμφωνα, ενώ στα μεσογειακά είναι τραγουδιστή, μαιανδρική, με έμφαση στα φωνήεντα, πώς μπορεί οι λαοί και οι κοινωνίες να συγκλίνουν στο ίδιο πνεύμα, την ίδια νοοτροπία, την ίδια αισθητική , τον ίδιο αξιακό κώδικα, την ίδια μεταφυσική αντίληψη;
Πήγαμε καλά στους Αγώνες. Απρόσμενα καλά, με δεδομένη την Κρίση που υπονόμευε κάθε σοβαρό περιθώριο επένδυσης στον ανταγωνιστικό αθλητισμό. Αποδείχθηκε ότι είναι σωστό αυτό που λένε οι πραγματιστές. Από την Κρίση δεν θα βγούμε σαν συνολικό κοινωνικό σώμα, αλλά μόνο εκείνοι που θα αντιτάσσουν ειδικές δεξιότητες και ένστικτα στους καιρούς.
Οι αθλητές, λόγω χαρακτήρα, έχουν την ψυχική δύναμη που απαιτεί η αφόρητη αυτή έννοια που λέγεται "στοχοπροσήλωση". Κάνουν πράξη αυτό το επίσης αφόρητο "ό,τι δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό". Χθες το βράδυ είχαμε πολλά κουνούπια στο γραφείο. Δεν σκότωσαν κανέναν μας, αλλά δεν μας έκαναν καθόλου πιο δυνατούς, αλλά πιο νευρικούς. Μάλλον εκείνα έγιναν πιο δυνατά, τσιμπώντας το αίμα μας. Αχα. Γίνανε πιο δυνατά επειδή δεν τα σκοτώσαμε.
Κατά βάση, πήραμε μετάλλια σε αγωνίσματα που απαιτούν πείσμα μέχρι εκκεντρικότητας. Η σκοποβολή, ας πούμε. Χαρά στην υπομονή που απαιτεί να προπονείσαι για ώρες, ασκούμενος με περιβολή χειριστή κομπρεσέρ. Μόνο ένας άνθρωπος που βρίσκει τον εαυτό του στη μοναχικότητα μπορεί αντλήσει ικανοποίηση από αυτό. Το ίδιο ισχύει, βέβαια, για έναν σκακιστή ή για έναν βιολιστή, που πριονίζει την ίδια χορδή ένα ολόκληρο απόγευμα μέχρι να την αποθηκεύσει στα εισερχόμενα ο εγκέφαλός του. Και φυσικά για τον Γιαννιώτη. Είναι σαν να πηγαίνει κολυμπώντας Καρόλου- Αγιος Ανδρέας, να επιστρέφει, και να κάνει το πηγαιν' έλα πέντε φορές, κοιτώντας ένα μαύρο θολό νερό. Να πεις ότι στην ανοιχτή θάλασσα χαζεύεις φύκια, αστερίες, γόπες, πεταμένα ελαστικά; Θα περνούσε η ώρα όπως περνάει στα ενυδρεία, άν θεωρείς ευχάριστο να σε εξετάζει ένας απορημένος μεγάλος κέφαλος, ενώ νομίζεις ότι τον εξετάζεις εσύ. Περνάει η ώρα του κέφαλου. Η δική σου;
Το επί κοντώ, το οφείλουμε στον Ρουμπάνη. Εκανε πάταγο η θητεία τους στους στίβους στη δεκαετία του '50. Πέραν του ότι κόντεψε να ξαναδώσει μετάλλιο που είχε να δει ο (απορφανισμένος, τότε) τόπος από τον καιρό του Λούη, του Τόφαλου και του Τσικλητήρα, ο Ρουμπάνης ήταν οργιαστική περίπτωση ως άνδρας και ως μπον βιβέρ. Εδωσε ένα άλλο πνεύμα στην αστική Ελλάδα, τότε. Ακολούθησε τον μύθο του ο Χρήστος Παπανικολάου, 10-15 χρόνια αργότερα. Και έκανε παγκόσμιο ρεκόρ. Ακολούθησαν τον μύθο του ο Τόγκας και ο Κυττέας. Και ο δεύτερος έγινε προπονητής επικοντιστών. Ενδιαμέσως, ο ένας έφερνε στο αγώνισμα τον άλλον. Και φτάσαμε στη Στεφανίδη. Η οποία θα φέρει νέες φουρνιές. Ετσι γεννιούνται οι παραδόσεις στα σπορ. Λιγότερο έχουν να κάνουν με "φυλετικές αρετές" και περισσότερο με ενσαρκωμένα πρότυπα.
Αυτό συμβαίνει σε όλους τους στίβους της ζωής. Οι θρύλοι παρακινούν μιμητές. Στην τέχνη, τις επιστήμες και φυσικά την πολιτική. Δοξάζεται ένας, τρέχουν οι νεότεροι για την ίδια δόξα. Το κακό είναι ότι τρέχουν κι αυτοί που κάνουνε για τη δουλειά, τρέχουν κι αυτοί που δεν κάνουνε. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε, είναι αυτά που ζούμε.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [04:47:01]