Τρίτη 24 Ιανουαρίου 15:24      5°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Αλεξάνδρεια που δεν χάσαμε

Η Αλεξάνδρεια που δεν χάσαμε



Είναι ωραίοι οι άνθρωποι που σηκώνουν τις ευθύνες. Ακόμα και αυτές που δεν τους αναλογούν. Οχι από αφέλεια ή ροπή σε μια ανώφελη αυτοθυσία. Αλλά επειδή αισθάνονται ότι κάποιος πρέπει να το κάνει. Υπό το πρίσμα αυτό, νιώσαμε όμορφα διαβάζοντας το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της Μαρίας Μασσαρά προς τον Παναγιώτη Ραμπαβίλα, τελευτήσαντα πριν λίγες μέρες. Είναι όμορφο να ανιχνεύεις γενναιότητα, λεβεντιά και ευθύνη στο τοπίο μιας μάχης, όπου αυτό που έχει απομείνει είναι υπολείμματα καπνού και πεσμένα σώματα.
Η Μαρία Μασσαρά και ο Παναγιώτης Ραμπαβίλας ανήκαν στη γενιά εκείνη των ανθρώπων που τους έλαχε ένα διπλό πρόσταγμα της μοίρας. Να γεννηθούν από την εποχή τους και ταυτόχρονα να παίξουν ρόλο στη γέννηση μιας νέας εποχής. Ταυτισμένοι επί δεκαετίες με την κεντροαριστερά, στελέχη του κομματικού, κυρίως όμως του κοινωνικού ΠΑΣΟΚ, αποτέλεσαν εμβληματικά πρόσωπα μιας περιόδου κατά την οποία το κοινωνικό σώμα παλλόταν συνειδησιακά και πολιτικά.
Ηταν οι μέρες όπου οι κοινωνικοί πυρήνες είχαν μαζέψει πολύχρονη φόρτιση από την τριβή τους με ερεθιστικές ιδεολογικές, πολιτικές, προσωπικές περιπέτειες, και ένοιωθαν την ανάγκη να τη μετασχηματίσουν σε πολιτική πράξη. Υπό την έννοια αυτή και ο ίδιος ο Ανδρέας "ιδρύθηκε" από τα ρεύματα τα οποία εξέφρασε.
Τα ρεύματα αυτά- που αντίστοιχά τους περιέρρεαν τον κεντροδεξιό και τον καθαρόαιμο αριστερό χώρο- προσδιόρισαν τα γενόμενα των μεταδικτατορικών δεκαετιών, τα οποία σήμερα δεν θωρούμε μόνο ως πολιτικά δεδομένα αλλά και ως κοσμικό χώρο που στέγασε τα βιώματα, τη συνείδηση, τις μνήμες, την προσωπική και τη συλλογική μας ιστορία. Δεν είναι μόνο ένα πολιτικό αφήγημα. Είναι ένα έπος, με τα μεγάλα του και τα ταπεινά του μέρη.
Εγιναν όσα ξέρουμε αλλά δεν έχουμε συμφωνήσει το πώς έγιναν.
Αποχαιρετώντας τον Π. Ραμπαβίλα, η Μαρία Μασσαρά αισθάνεται την ανάγκη να σηκώσει την ευθύνη, να εκφέρει απολογία για διαψευσμένες προσδοκίες και ξεστρατίσματα που απέφεραν την καταστροφή. Πλανηθήκαμε, Τάκη, λέει. Νιώθει όμως και την παρόρμηση να αναζητήσει την παρηγορία στην κατάθεση ήσυχης συνείδησης: Συμπληρώνει το μήνυμά της με μια δήλωση πληρότητας, μπροστά στην αίσθηση ότι πολέμησε για καλό σκοπό και για καλές ιδέες. Ο αγώνας αποδείχθηκε μάταιος, αλλά αυτό είχαμε, αυτό δώσαμε. Γαλήνη.
Η Μαρία Μασσαρά είναι ένας άνθρωπος- ιδιότυπο κράμα αυστηρότητας και γλυκύτητας. Αυτή ακριβώς η δίδυμη ιδιότητά της κατατίθεται στο αποχαιρετιστήριο διάβημά της προς τον πολιτικό σύντροφο , ένα μήνυμα που υπογραμμίσαμε ως σπάνια απολογία- μνημείο μαρτύρων της μεταπολιτευτικής εποχής.
Υπήρξαν πράγματι οι πλάνες, οι διαψεύσεις, ο εκφυλισμός που πήρε το πάνω χέρι στην κοινωνική και τη δημόσια ζωή (και στον εαυτό καθενός μας), η καταστροφή και τα ερείπια, πάνω στα οποία εκφέρεται τώρα ο σχεδόν ποιητικός λόγος της Μαρίας Μασσαρά. Αλλά της διαφεύγει η άλλη πλευρά του φεγγαριού.
Τα παιδιά που γεννήθηκαν ανάμεσα στο '60 και το '70, που δεν ήξεραν τι θα πει δημοκρατία, αλλά και οι έλληνες των προγενέστερων χρόνων που δεν ήξεραν τι θα πει σταθερότητα, ισονομία, ελευθερίες, κατάφεραν να ζήσουν σε μια πατρίδα που απέκτησε θεσμούς, δημοκρατική εναλλαγή στην εξουσία με εκλογές αδιάβλητες, ελεύθερη έκφραση, πρόσβαση στο σχολείο για όλους, υγεία για όλους, δρόμους για όλους, διάχυση ασύλληπτων κάποτε υλικών και κοινωνικών αγαθών σε όλους.
Αυτά ήταν απτές κατακτήσεις της μεταπολιτευτικής εποχής, που μας πρόσφεραν οι πολιτικοί σχηματισμοί που τόσο εύκολα αλληλοενοχοποιούνται ή αυτομαστιγώνονται τα τελευταία χρόνια. Οι κατακτήσεις αυτές, μπορεί να χτυπήθηκαν ντε φάκτο από την κρίση, αλλά παραμένουν ενεργά ιδεώδη, αναγνωρισμένα δικαιώματα όσων μετέχουν στην ελληνική πολιτεία, και θα ξαναϊσχύσουν όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν.
Μπορεί αυτή η συνηγορία να μην αίρει την πικρία ανθρώπων που τύπτονται για ενδεχόμενη ακούσια συναυτουργία σε εκφυλισμούς και ευτελισμούς που χαρακτήρισαν πολλούς από όσοι διαχειρίστηκαν το τιμόνι της λαϊκής εξουσιοδότησης και των ευγενών προσδοκιών μιας γενιάς, αλλά δεν παύουν τα πιο πάνω δεδομένα να έχουν την ισχύ και τη σημασία τους.
Χρήσιμες οι τύψεις σαν δάσκαλος για τους νεότερους, αλλά και σαν ένδειξη υπαρκτού κοιτάσματος ηθικής σ' αυτή τη χώρα.
Αλλά πέρα από τις ενοχές, τις κατηγορίες, τα μοιρολόγια και τα παράπονα για την Αλεξάνδρεια που χάσαμε, υπάρχει η ανάγκη να υπερασπιστούμε τα καλά της "αλεξανδρινής εποχής" απέναντι στους φθηνούς, τους πλανημένους ή τους θολωμένους τιμητές. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα καλείται να ξαναβρεί την περηφάνεια της και να προστατεύσει τα μνημεία της απέναντι στην ισοπεδωτική ευκολία των ποικιλώνυμων "Μετανοείτε" του συρμού και των νάρκισσων Ιεροεξεταστών με τις αφοριστικές ευκολίες.
Μας ταίριαξε που αξιωθήκαμε μια τέτοια πόλη, είπε ο ποιητής. Ας τον ξαναδιαβάσουμε.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:24:35]