Κυριακή 26 Μαρτίου 04:47      9°-19° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Σοβάς, πάει να πει, σε θυμάμαι

Σοβάς, πάει να πει, σε θυμάμαι





Σύμφωνα με τα στοιχεία του ρεπορτάζ της "Π", περί τα 25.000 κτίσματα στην Πάτρα είναι πολύ πιθανό να χρειάζονται υποστήριξη, φρεσκάρισμα, επιδιορθώσεις. Και όχι μόνο για λόγους αισθητικής. Είναι κτίρια φτιαγμένα με τον παλιότερο αντισεισμικό κανονισμό, άρα είναι πιο ευάλωτα σε μια δοκιμασία προχωρημένων απαιτήσεων. Ούτως ή άλλως, είναι έκθετα στη φθορά του χρόνου. Οι ιδιοκτήτες τους δεν έχουν την ευχέρεια να τα συντηρούν όπως πρέπει. Κατά καιρούς, πέφτει κανένας σοβάς. Οχι σε κεφάλι, μέχρι στιγμής, ούτε σε παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Το κεφάλι είναι πιο σημαντικό, αλλά και το παρμπρίζ δεν είναι αστεία υπόθεση.
Τα παλιωμένα κτίρια υπονομεύονται ακόμα και από τη βροχή. Οι υγρασίες κάνουν προοδευτικά μεγαλύτερη ζημιά από τον εγκέλαδο. Η όψη τους απεικονίζει τη γήρανση, την πάροδο του χρόνου. Το παρελθόν ηττάται αλλά εκδικείται με νοσταλγία και θλίψη. Τα κουρασμένα κτίρια είναι η προσωπική μας φωτογραφία. Περνάς από τις στοές, διασχίζεις τους δρόμους, και ανακαλύπτεις με λύπη ή και με τρόμο, ότι πολυκατοικίες και άλλα κτίσματα των οποίων την απόδοση σε σφριγηλή, αγέρωχη κατάσταση διατηρείς στη μνήμη σαν μια νωπή ιστορία, γκριζάρισαν, ρυτιδώνονται, μουχλιάζουν. Τα "πωλείται" και τα "ενοικιάζεται" αναρτώνται σαν μια ένδειξη εξαέρωσης των οικογενειών και των επιχειρήσεων.
Ο χρόνος είναι κακός μαζί μας. Παίρνει τη ρεβάνς του, για εκείνον τον κακεντρεχή, αλαζονικό στίχο του του πρωτοχρονιάτικου τραγουδιού, γέρε χρόνε φύγε τώρα- πάει η δική σου η σειρά- ήρθε ο νέος με τα δώρα, με το οποίο οι νεότεροι πανηγυρίζουν για το δικαίωμα που τος δίνει η νεότητα σε ωραίες προσδοκίες, και ξορκίζουν το χθες παραβλέποντας ότι κάθε χρόνος που περνάει φέρνει τους παλιότερους πιο κοντά στην έξοδο.
Αραγε, οι παππούδες, ακούγοντας το χαρούμενο αυτό τραγουδάκι, συμμερίζονται τον ενθουσιασμό των πιτσιρίκων, ή εκλαμβάνουν τον στίχο αυτόν, και την άγρια χαρά με την οποία ψάλλεται, σαν μια άσπλαχνη αδιαφορία για το νόημα που έχει για αυτούς μια Πρωτοχρονιά; Δεν είναι ένας καινούργιος χρόνος, που έρχεται. Είναι ένας ακόμα χρόνος, που φεύγει. Και πλησιάζει ο χρόνος που φεύγοντας, θα πάρει και εκείνους. Με τους μεσόκοπους γιους και κόρες να συνοδεύουν, μασώντας την καραμέλα που λέει πως οι γέροντες λυτρώνονται πεθαίνοντας, ενώ στην ουσία λυτρώνονται οι νέοι με τον θάνατο των γέρων και αναζητούν ένα άλλοθι που θα νομιμοποιεί ηθικά αυτή τους την ανακούφιση.
Η πόλη που ξέραμε παλιώνει. Η εποχή που μας μεγάλωσε, τελειώνει, με τα ναυάγια και τις καταρρεύσεις που εμπεριείχαν τα ίδια τα δομικά της υλικά, σαν αναπόδραστη συνέπεια μιας βιαστικής και επιπόλαιης δίψας για πρόοδο, αναρρίχηση, επέκταση, πρόσβαση σε αγαθά που για κάποιους παλιότερους χρόνους αποτελούσαν εμβλήματα και σύμβολα του καλοζωισμού των πλουσίων.
Ρετιρέ, εξοχικά, μεζονέτες, ανοιχτά αυτοκίνητα, ξάπλα στις ακτές, κρέμες στους καφέδες, ρούχα με κεντημένα σήματα της φίρμας, πολλά ρολόγια και ακόμα περισσότερα μαύρα γυαλιά. Εγχρωμα προγράμματα στις οθόνες, και, πλέον, δυνατότητα να επιλέγεις πρόγραμμα, αλλά και να δημιουργείς κόσμο, μέσα από τα ποικιλώνυμα γκάτζετ. Είμαστε οι πλουσιότεροι χρεοκοπημένοι της ιστορίας. Αλκαπόνηδες έγκλειστοι στη φυλακή της κρίσης μας, εξοπλισμένοι ωστόσο με όλα τα κομφόρ.
Την ίδια στιγμή, στις βιτρίνες και στις τζαμαρίες, τα "ενοικιάζεται" και τα "πωλείται", αποπνέουν ερημοποίηση και μεταβατικότητα. Αναμένουμε κάποιους καινούργιους βαρβάρους που θα δημιουργήσουν τη δική τους κρίση.
Περιμένει και ο ιστιοπλόος μας να φυσήξει, για να πάρει το μετάλλιό του. Εκείνος, τουλάχιστον, ξέρει ότι τον περιμένει μια εξασφαλισμένη καλή τύχη. Τι σόι Μάντης θα ήταν.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [04:47:42]